Mamouli

Αντίο μεγάλη μου αγάπη!

2011-03-05T13:25:00.000+02:00

Το προηγούμενο Σάβββατο ήθελα να πάω να δω την Samantha Fox και το Γιάννη Γιοκαρίνη. Θα ντυνόμουνα τροττέζα και θα πήγαινα με μία τρελή παρέα. Η βραδυά προμηνυόταν φοβερή μέχρι που κατά τις 8 το βράδυ η μικρή έχασε την πιπίλα της. "Ε, καλά", σκέφτηκα, "δεν είναι η πρώτη φορά. Θα τη βρούμε". Έλα όμως που η πιπίλα είχε κάνει φτερά! Επί μιάμιση ώρα ψάχναμε 3 άνθρωποι, αλλά τίποτα..

Η μικρή, καθόλη τη διάρκεια της αναζήτησης, έκλαιγε διαρκώς λέγοντας: "Θέλω την πίπι μου, θέλω την πίπι μου" (έχει ζηλέψει που ο αδελφός της την φωνάζει "πίπι" και την φωνάζει και αυτή έτσι). Όταν πλέον αποφασίσαμε ότι δε θα τη βρούμε, τότε άρχισε ο γολγοθάς. Το κλάμα δυνάμωσε σε ένταση και σνεχίστηκε επί 5 ολόκληρες ώρες παρακαλώ, όπου και ξεράθηκε στον ύπνο (ε πού ν᾽αντέξει 7 ώρες συνεχόμενου κλάμματος!). Φυσικά, εγώ δεν πήγα ποτέ στην Samantha (μα τι εποχές εκείνες με το "Touch me"!) και μη σας πω ότι παραλίγω να βγω στη γύρα προς αναζήτηση ηρεμιστηκών, διότι 7 ώρες μέσα στο αυτί σου "Θέλω την πίπι μου", όσο και να το λατρεύεις το σκασμένο, δεν αντέχεται!

Την επόμενη ημέρα ξυπνήσαμε με τον ακόλουθο διάλογο:

-Πού είναι η πίπι μου;

-Την πήρε ο ποντικός και την πήγε στο ποντικάκι του που είναι μικρότερο και δεν έχει πιπίλα. Εσύ είσαι μεγάλη πια για πιπίλα.

- Εγώ είμαι μικρούλα και θέλω την πιπίλα μου.

- Το ποντικάκι όμως είναι ακόμα πιο μικρό και την χρειάζεται περισσότερο.

- Το ποντικάκι όμως έχει πιο μικρό στόμα και η πιπίλα μου δεν του κάνει.

- Το ποντικάκι έχει ίδιο στόμα με το δικό σου και του κάνει.

Η μικρή δεν πείστηκε, συνέχισε να κλαίει μέχρι που κουράστηκε και άρχισε να παίζει. Κατά το απόγευμα, ξεκινάει πάλι το show:

- Είμαι πολλές ώρες χωρίς την πιπίλα μου. Τί θα γίνει μαμά;

- Αγάπη μου, σου είπα ότι την έχει πάρει ο ποντικός. Θέλεις να ψάξουμε μαζί μήπως την βρούμε (εγώ φυσικά την είχα βρει και την είχα εξαφανίσει δια παντός!);

- Ναί.

Κατά τη διάρκεια της αναζήτησης, γυρίζει η μικρή και μου λέει:

-Μαμά, όταν τον βρω τον ποντικό, θα του πάρω την πιπίλα, θα τον κρεμάσω ανάποδα από την ουρά του και θα τον κάψω!!

Απαπαπαπα! Το παιδί μου ο φονιάς!

Πλησιάζοντας η ώρα να κοιμηθεί, αρχίσαμε πάλι το κλάμα. "Μαμά, θέλω την μικρή, όμορφη, αγαπημένη μου πιπίλα"!

Ούτε εμένα δεν αγαπάει τόσο!!!

Έχει περάσει μία εβδομάδα. Την πίπι της την ζητάει όλο και λιγότερο. Χτες το βράδυ όμως μου είπε το εξής (το τρίχρονο!) και έπεσα κάτω:"Μαμά, θέλω να μου πεις: εγώ τί θ᾽απογίνω χωρίς την πιπίλα μου;"!!!

Εγώ τι θ᾽απογίνω με αυτό το τέρας εξυπνάδας;

Κάνε παιδιά να δεις καλό!

2010-09-26T18:14:00.000+03:00

Προχτές ήρθε ο γιατρός στο σπίτι για να κάνει τα εμβόλια στα παιδιά και να τα εξετάσει. Βλέπει τον μικρό, τον τσιμπάει (ο μικρός γελούσε, διότι από το πολύ το λίπος η βελόνα μάλλον δεν του κάνει καμία αίσθηση), όλα οκ. Βάζει κάτω την μικρή, μία από τα ίδια. Μετά την μετράει. Κιλά μια χαρά, περίμετρος κεφαλιού μία χαρά.

Μας μένει να μετρήσουμε το ύψος της. Μετράμε και βγάζουμε 1.05! Το κοριτσάκι μου δεν έχει κλείσει ακόμα τα 3 και είναι 1.05. Έχει βγει εκτός από την καμπύλη του ύψους (και για όσους δεν είναι γονείς και δεν καταλαβαίνουν τι θα πει αυτό, με πολύ απλά λόγια σημαίνει ότι για την ηλικία της είναι πιο ψηλή από το ψηλότερο το οποίο θα μπορούσε να είναι). Επίσης, το κοριτσάκι μου είναι μόλις 47 πόντους κοντύτερο από τη μαμά του! Σε 3 χρόνια θα θέλω να της χώσω καμία σφαλιάρα και θα χρειάζομαι σκάλα!

Την επόμενη ημέρα λοιπόν, η μικρή είχε την ακόλουθη συζήτηση με την πεθερά μου:

- Γιαγιά, ο μπέμπης γιατί είναι πιο κοντός από εμένα;

- Γιατί είναι μιρκότερος. Όταν μεγαλώσει θα ψηλώσει και αυτός.

- Γιαγιά, εγώ είμαι ψηλή;

- Είσαι πολύ ψηλή.

- Είμαι ψηλή γιατί τρώω όλο μου το φαγητό και μεγαλώνω;

- Ναι αγάπη μου, γι᾽αυτό είσαι ψηλή.

- Τότε γιαγιά, η μαμά που τρώει όλο της το φαγητό γιατί δε μεγαλώνει;!

Είπατε τίποτα παρακαλώ;

Να με χαίρεστε!

2010-09-24T00:01:00.000+03:00

Σήμερα γεννεθλιάζω!

Φυσικά δε θα πω τα πόσα κεράκια θα σβήσω,

θα μείνω όμως στο σχόλιο το οποίο μου έκανε κάποιος προ ημερών:

"Πάνω από 21 δε σε κάνω με τίποτα"

και το θέμα της ηλικίας μου θα παραμείνει εκεί!

Να με χαίρεστε λοιπόν βρε!

Και το νου σας,

μπορεί να λάβετε πρόσκληση για real party γεννεθλίων

του Mamouliou/Manouliou...

Προς το παρόν πιείτε και φάτε εδώ όσο θέλετε!

Κερνάω εγώ!

Χυλόπιτα... ετών 2μιση!

2010-07-24T10:39:00.000+03:00

Προχτές το πρωί κατέβηκα στην παραλία να βρω το μπαμπά μου και την κόρη μου που είχαν πάει “για καφέ”. Επειδή είναι ψώνιο και θέλει και αυτή να πίνει καφέ, την έχουμε παραμυθιάσει με τον “ειδικό καφέ για παιδιά” (βλ. γάλα με κακάο) και κάθε πρωί έχουμε ραντεβού με τον πρωινό καφέ μας, τις εφημαρίδες μας, το κουτσομπολιό μας και τα συναφή.

Φτάνοντας στην καφετέρια λοιπόν, βλέπω ένα αγοράκι πεντέμιση ετών να έχει πιάσει κουβέντα με τη δικιά μου. Ή, μάλλον, καλύτερα, να προσπαθεί να πιάσει κουβέντα με τη δικιά μου, διότι η μικρή, παρόλο που είναι κοινωνική γενικά, μερικές φορές, όταν της μιλάνε αγοράκια την πιάνει κάτι και το παίζει ντίβα. Εν ολίγοις τα κλάνει κανονικά (αν και βλέπεις ότι γουστάρει που τα κλάνει και αυτά συνεχίζουν να της μιλάνε. Πόρνη σκέτη! Από τώρα!).

Ακολουθεί η εξής συζήτηση:

-Πώς σε λένε;

Καμία απάντηση η μικρή.

-Πόσο χρονών είσαι;

Συνεχίζει να τον αγνοεί.

-Πού πας για μπάνιο;

Τίποτα.

- Πας σχολείο;

Μούγκα (στη στρούγκα).

-Θέλεις να σου δώσω το βιβλίο μου να το διαβάσεις;

Γυρίζει, κοιτάζει το βιβλίο, δεν την ενθουσιάζει και συνεχίζει να μην απαντάει.

Εν τω μεταξύ, η μαμά του μικρού μπροστά στο όλο σκηνικό, εγώ να ντρέπομαι για την τσουτού την δικιά μου και να έχω αρχίσει τα “Μίλα στον Πέτρο γλυκιά μου”, “Μα καλά, τί έπαθες σήμερα και δε μιλάς;”, “Είναι ντροπαλή ώρες ώρες” και ό,τι άλλη δικαιολογία μπορούσα να σκεφτώ. Ο Πέτρος ακάθεκτος.

-Θέλεις να παίξουμε με τα αυτοκινητάκια μου;

Τα κοιτάει, παίρνει το ένα και του γυρίζει την πλάτη. O μικρός πηγαίνει πάλι από μπροστά της και συνεχίζει τις ερωτήσεις.

-Θέλεις να σου δείξω το ποδήλατό μου;

Γνέφει αρνητικά το κεφάλι της.

-Θέλεις ένα κουλουράκι;

Παίρνει το κουλουράκι και ξαναγυρίζει από την άλλη πλευρά.

-Θέλεις πορτοκαλάδα;

Καμία σημασία.

-Θέλεις να πάμε να σου δείξω τα ψαράκια;

Λες και δεν άκουγε τίποτα η σκατιάρα.

Αφού λοιπόν είδε και απόειδε το Πετράν, γυρίζει και της λέει:

-Έχω και κότερο. Να σε πάω μια βόλτα;!

Και γυρίζει η μικρή μου και του λέει:

-Όχι! Δε μου αρέσουν τα κότερα!

Μα ρε πούστη μου, τι Θεά έχω κάνει τελικά;

Μωρά και γυμνιστές... not a good idea!

2010-07-14T23:48:00.002+03:00

Μετά από αρκετές ημέρες στο νησί, αποφάσισα σήμερα να πάω στην αγαπημένη μου παραλία. Τόσες ημέρες (λὀγω μωρών) πηγαίνω σε μία που δεν είχα πατήσει ποτέ μου τόσα χρόνια, αλλά, βλέπετε, με τα παιδιά οι προταιρεότητες αλλάζουν. Αντί λοιπόν να λιάζομαι στην 3 χιλιόμετρα παραλίαρα με τα καταγάλανα (πλην όμως καταπαγωμένα) νερά και την απίθανη άμμο που κάνεις ένα "έτσι" και έχει φύγει από επάνω σου, λιάζομαι σε μία άλλη με 452 χιλιάδες μωράκια, κουβαδάκια, ταπεράκια και τα συναφή. Μπάνιο δεν το λες αυτό (το μπάνιο που ονειρευόμαστε όλοι, εννοώ, όταν πηγαίνουμε σε ένα νησάκι), αλλά, όπως είπα, είμαι και μανούλα και τα παιδιά πάνω απ᾽όλα.

Σήμερα, όμως, ένιωσα την θεώρατη ανάγκη να πάω στην παραλιάρα μου και να αράξω. Φυσικά τα παιδιά μαζι. "Δεν πειράζει", σκέφτηκα, "και εγώ σε αυτήν την παραλία μεγάλωσα. Τί έπαθα δηλαδή; Στη χειρότερη, αν παγώσουν, τα παίρνω και φεύγω".

Φτάνω λοιπόν, παρκάρω το αυτοκίνητο εκεί που το παρκάρω πάντα, φορτώνομαι παιδιά, κουβαδάκια, καρότσια και βουρ για τις ξαπλώστρες. Φτάνοντας στις ξαπλώστρες όμως, έρχομαι αντιμέτωπη με ένα θέαμα το οποίο είχα να δω στην εν λόγω παραλία όταν ήμουνα 10 χρονών (τότε που δεν ήταν ακόμα οργανωμένη): γυμνηστές παντού!

Να σας πω την αλήθεια, δε με ένοιαξε καθόλου. Και που χέστηκα! Δεν πα να γουστάρει ο άλλος να τσιτσιδώνεται! Με γεια του, με χαρά του και αέρα στα βυζιά του!

Βολεύομαι λοιπόν, βάζω τα αντιηλιακά μου, παστώνω και τα μωρά και πάω να βουτήξω. Ο μικρός αραχτός στο καρότσι (δεν σκόπευα να τον βάλω στη θάλασσα), η μικρή αγκαζέ. Μπαίνουμε μέσα (εγώ παραλίγο να το πάθω το έμφραγμα, η μικρή ανετίλα) πλατσουρίζουμε και βγαίνουμε.

Απλώνουμε τα κουβαδάκια μας, ξεκινάμε να φτιάχνουμε τα κάστρα μας και ξάφνου, ένα πέος κάνει την εμφάνισή του δίπλα στη μικρή και σκέφτεται αν θα μπει στη θάλασσα ή όχι. Σκεφτότανε, σκεφτότανε και απόφαση δεν έπαιρνε. Η μικρή καρφωμένη στο πέος. Εγώ να προσπαθώ να κάνω αντιπερισπασμό, τίποτα! Ένα λεπτό αργότερα, εμφανίζεται και το αιδίο του πέους, το οποίο αρχίζει να τσιλιμπορδίζει μαζί του. Το πέος φυσικά με τα χαδάκια και τα συναφή άρχισε να ξυπνάει! "Να τα μας", σκέφτηκα και σηκώθηκα να πάρω τη μικρή να πάμε στις ξαπλώστρες.

Έλα που όμως η μικρή μου είχε πάρει πρέφα ότι κάτι γίνεται εκεί πέρα και δε σηκωνόταν.

- Πάμε αγάπη μου στην ξαπλώστρα να παίξουμε και με το μπέμπη.

- Όχι, εδώ θέλω να κάτσω!

- Πάμε γλυκιά μου, που τον έχουμε αφήσει μόνο του με την κοπέλα τόση ώρα.

- Όχι σου λέω!

- Πάμε και θα σου πάρω παγωτό (έβαλα και εγώ τα μεγάλα μέσα, τί να κάνω η δόλια;).

- Μαμά, αυτός ο κύριος γιατί έχει πιο μικρό πουλί από του μπαμπά;

- (Οοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοιμέ! Τώρα ετοιμάσου mamouli να ξεφτιλιστείς!). Αγάπη μου, τα πουλάκια των αντρών δεν είναι όλα τα ίδια.

- Ναι, αλλά αυτό είναι πολύ μικρό μαμά!

- Πάμε στην ξαπλώστρα μωρό μου και θα σου εξηγήσω.

(Εν τω μεταξύ, το πέος έχει ακούσει τη συζήτηση, το αιδίο επίσης, καθώς και τα διπλανά και παραδιπλανά πέη και αιδία, διότι η δικιά μου δεν ψιθυρίζει κιόλας! Και όχι μόνο την είχαν ακούσει, αλλά τα διπλανά γελούσαν και το εν λόγω είχε φανερά ενοχληθεί.)

- Μαμά να σε ρωτήσω και κάτι άλλο;

- Όχι! Πάμε στην ξαπλώστρα! Θα με ρωτήσεις εκεί!

(Φυσικά, τα μωρά, όσο τους λες "όχι", τόσο μουλαρώνουν, οπότε η ερώτηση ήρθε και με μεγαλύτερη ένταση φωνής!)

- Μαμά, γιατί το πουλάκι (παρατηρήστε ότι το "πουλί" είχε γίνει αυτομάτως "πουλάκι") του κυρίου δείχνει το πιπί της κυρίας;

- (Όμορφα. Μαθήματα σεξουαλικής αγωγής στα 2μιση! Δεν είμαι προετοιμασμένη! OXI! ΔEN EIMAI!) Πάμε στην ξαπλώστρα ΤΩΡΑ!

- Μαμά πες μου! Πες μου μαμά! Πες μου μαμά! (Η μικρή πια φωνάζει κανονικότατα)

(Πλέον, όλοι έχουν γυρίσει και κοιτάνε το πουλάκι που δείχνει το πιπί, το πρωταγωνιστικό ζεύγος έχει γίνει κόκκινο από τη ντροπή του, δεν ξέρει που ακριβώς να κρυφτεί και η δικιά μου συνεχίζει. Εν τω μεταξύ εγώ σκέφτομαι ότι δε μπορεί να έπεσα σε 10 ζευγάρια Ελλήνων γυμνηστών! Παλιά ήταν μόνο ξένοι! Δηλαδή η κρίση μας χτύπησε τόσο που δεν έχουμε να πάρουμε ούτε ένα μαγιώ πλέον;)

- Γιατί το πουλάκι αυτό είναι επάνω; Tου μπαμπά είναι κάτω!

- (Ευτυχώς, γιατί αν έλεγε ότι και του μπαμπά το είχε δει επάνω θα είχα κοκκινήσει και εγώ!) Λοιπόν! Φύγαμε για παγωτό! Αυτό το μεγάλο που σου αρέσει. Και αν σταματίσεις να μιλάς για ένα λεπτό, θα σου πάρω δύο!

- Μαμά γιατί δε μου λες; Είναι κακό και δε μου λες;

(Εγώ φταίω που τα εξηγώ όλα! Το κέρατό μου μέσα!)

Και πριν προλάβω να απαντήσω (τί ακριβώς ούτε που ήξερα), πετάγεται ένα πέος παραδίπλα και φωνάζει:

- Ε πες και εσύ στο παιδί ότι ο άνθρωπος έχει καυλώσει να τελειώνουμε!

Απόλυτη σιγή...

- Μαμά τι είναι το καυλώσει;

Υ.Γ. Αυτή η ανάρτηση δεν ήξερα αν έπρεπε να μπει στο mamouli (λόγω μωρών) ή στο manouli (λόγω πέους), οπότε μπήκε και στα δύο.

Καλώς τες!

2010-07-09T13:09:00.000+03:00

Πριν από δέκα ημέρες τελειώσαμε το σχολείο. Και εκτός από τον έλεγχο (στον οποία πήραμε άριστα βεβαίως βεβαίως), τις χειροτχνίες μας (οι οποίες ήταν το λιγότερο καταπληκτικές) και τις ζωγραφιές μας (ο Νταλί ωχριά μπροστά μας), ως αποχαιρετιστήριο δώρο πήραμε και κάτι άλλο για να θυμόμαστε την πρώτη χρονιά σχολείου μας: ψείρες! Ω! Ναι!

Πριν από τρεις ημέρες λοιπόν, βλέπω τη μικρή να ξύνει το κεφάλι της. Καμία σημασία δεν έδωσα. Το βράδυ πάλι τα ίδια σε μεγαλύτερη ένταση. Σκέψεις μπήκαν στο μυαλό μου, αλλά και πάλι τίποτα. Την επόμενη ημέρα τα ίδια. Είχε φτάσει να ξύνεται σαν τον ψωριάρη (διότι ήταν!) μέχρι που ξαφνικά μου λέει: "Μαμά, έχω μυγούλες στο κεφάλι μου"! "Βρε λες;", σκέφτηκα και είπα να δω τι παίζει στο (σχεδόν άτριχο) κεφάλι της μικρής μου.

Ανοίγω λίγο τα μαλάκια της στη μέση και ξάφνου κάνει την εμφάνισή της! Αυτή η βρωμερή, σιχαμένη και τρισάθλια ψείρα, έκανε το μεσημεριανό της περίπατο. Ανενόχλητη. Και όσο περπατούσε, γεννοβολούσε και τα βρωμόπαιδά της, αυτές τις μαλακισμένες τις κόνιδες!

Εκείνη την ώρα ένα flash back στα παιδικά μου χρόνια ήθρε μπροστά στα μάτια μου: Εγώ να κάθομαι ατελείωτες ώρες στα πόδια της μαμάς μου και της γιαγιάς μου, αφού μου είχαν πασαλείψει το κεφάλι μου με αυτά τα κωλοφάρμακα που έζεγναν χειρότερα και από βόθρο, και ένα χτενάκι-εφιάλτης να διαπερνά τα μαλλιά μου (τα οποία ήταν και πλούσια) ώρες ατελείωτες. Και εγώ να μην έχω χειρότερο!

Και κάθε χρόνο τα ίδια. Με το που εμφανίζονταν οι ψείρες στο σχολείο, το πρώτο παιδάκι που θα τις κολλούσε θα ήμουνα εγώ. "Οι ψείρες πάνε στα καθαρά κεφάλια", μου έλεγαν. "Ε, αφήστε με βρωμιάρα επιτέλους να μην τις ξαναδώ μπροστά μου!", έλεγα εγώ (είχα και άποψη βλέπετε).

Και εκεί που τα σκεφτόμουνα αυτά, βλέπω και τη δεύτερη! Την βγάζω με τα χέρια μου και εκεί που πάω να την σκοτώσω κάνει ένα ελιγμό και εξαφανίζεται! Τέλεια! Τώρα εκτός απο το κεφάλι της μικρής, κυκλοφορούν και στο σπίτι!

Ντύνομαι αμέσως και βουρ για το φαρμακείο. Παίρνω ένα αντιψειρικό (έχουν βγει εν τω μεταξύ άπειρα. Και όλα άοσμα. Την κατάλαβαν τη δουλειά οι μάγκες και τα εξέλιξαν. Σε λίγο θα βγαίνουν και σε διάφορα αρώματα! Είσαστε Υδροχόος; Το άρωμα λεβάντα! Είσαστε Σκορπιός; Το άρωμα τσουκνίδα!), επιστρέφω σπίτι, το βάζω στο κεφάλι της, την λούζω και ξεκινάω την γνωστή διαδικασία του χτενακίου.

Βγάζω την πρώτη, την ακουμπάω (προσεκτικά αυτή τη φορά) στο νύχι μου και την εξολοθρεύω! Αφού λοιπόν ακούω αυτό το ανατριχιαστικό "τσακ" και βεβαιώνομαι ότι την σκότωσα την σκύλα, προχωράω και στις υπόλοιπες. Δεκαπέξι! Δεκαέξι σκατόψειρες στο κεφαλάκι του παιδιού μου! Που να πεθάνουν από σύφιλη και να εξαφανιστούν από προσώπου γης (αυτές και οι κατσαρίδες)! Και όσο τις σκότωνα, τόσο σκεφτόμουνα "Μα καλά, αυτές πώς αναπαράγονται; Κάνουν και σεξ στο κεφάλι μας δηλαδή;". Μία αηδία και μισή (για να μην πω και ολόκληρη)!

Αφού λοιπόν τις εξαφάνισα, φυσικά άρχισα να ξύνομαι και εγώ! "Αυτό μας έλειπε τώρα να έχω κολλήσει στα γεράματα ψείρες!", σκέφτηκα. Και όσο η ιδέα τρυγύριζε στο μυαλό μου, τόσο εγώ ξυνόμουνα. Μπαίνω στο μπάνιο, βάζω το αντιψειρικό, λούζομαι και ξεκινάω και εγώ το χτενάκι. Και το μαλλί μου είναι και μέχρι τον κώλο μου (μετά συγχωρἠσεως κιόλας)! Μετά από καμία ώρα αυτοξεψειρίσματος και αφού δε βρέθηκε καμία στην κεφάλα μου, σταμάτησα.

Εχτές και σήμερα κανένα ίχνος ξυσίματος. Φυσικά την "αγωγή" θα πρέπει να την ξανακάνουμε σε μία εβδομάδα για να είμαστε σίγουροι ότι τα κατοικίδιά μας μας άφησαν χρόνους.. Μήπως πρέπει να τελέσω και κανένα μνημόσυνο;

Split!

2010-07-01T19:30:00.000+03:00

Από σήμερα χωριζόμαστε. Όχι εγώ και εσείς καλέ! Τώρα που σας βρήκα θα σας χωρίσω; Το Mamouli με το Manouli. Ε ναι, ήταν καιρός τους!

Διότι αγαπητοί μου, το Mamouli ξεκίνησε ως ένα μαμομπλόγκ το οποίο έγραφε ιστορίες για τα Mamouloπαιδα. Και κατέληξε να γράφει ιστορίες για δονητές! Ξώκοιλε τελείως δηλαδή! Ούτε η Ντούβλη να ήταν ένα πράμα!

Από σήμερα λοιπόν οι Mamouloιστορίες θα βρίσκονται εδώ και οι Manouloιστορίες μετακομίζουν εδώ.

Ξέρετε τώρα τι πρέπει να κάνετε:
Οι εξώλης τύποι θα μετακομίσετε και θα παρακολουθείτε το άλλο.
Οι μαμάδες και μπαμπάδες αυτό.
Και οι εξώλης μαμαδες και μπαμπάδες και τα 2!

Άιντε λοιπον! Τί περιμένετε; Έχει ανέβει ήδη η πρώτη ανάρτηση!

And the award goes to...

2010-06-25T01:09:00.002+03:00

Λοιπόν. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη! Θα απονείμω βραβεία! Ναι βρε! Φυσικά, πριν σας τα δώσω θα κάνω μία παρένθεση για να ξεφτιλιστώ στα μάτια σας (άλλη μία φορά), να επιβεβαιώσω το χαμηλό IQ μου και να σας αποκαλύψω τα ακόλουθα:

Έλαβα ένα βραβείο πριν από μερικές ημέρες από την γνωστή σε όλους μας Couli, και έλαβα και άλλο ένα σήμερα από την Εμμανουέλα, η οποία έχει βαλθεί να μας κάνει τόφαλους με τις απίθανες συνταγές της (και απ᾽ότι φαίνεται, αν συνεχίσει έτσι, θα το καταφέρει!). Τρελή χαρά το Mamouli, διότι όταν αποφάσισε να αρχίσει να γράφει στο μπλογκ της σκεφτόταν ότι θα ήθελε πολύ και αυτό να πάρει ένα βραβείο, αλλά δε φανταζόταν ποτέ ότι θα του έρθει τόσο σύντομα! Και μάλιστα δύο! Μου λέει λοιπόν η Coula ότι πρέπει να δώσω και εγώ βραβεία. Μέχρι εδώ είμαστε οκ; Είμαστε!

Εκεί που τα χαλάσαμε ήταν στην απάντησή μου, και στον διάλογο που επακολούθησε (μπορείτε να ξεκινήσετε να γελάτε από τώρα):

Mamouli: Εντάξει. Θα δώσω. Θα σκεφτώ τι βραβείο θέλω και θα το δώσω!
Coula: Τί εννοείς "Θα σκεφτείς τι βραβείο θέλεις και θα το δώσεις";
Mamouli: Ε, θα σκεφτώ κάτι πρωτότυπο! Μην δώσω κάτι κοινό ρε παιδάκι μου!
Coula: Μα είσαι εντελώς ηλίθια; Ή εντελώς άσχετη;
Mamouli: Τί εννοείς ακριβώς;
Coula: Εννοώ ότι τα βραβεία δεν τα φτιάχνεις εσύ! Σου τα δίνουν και πρέπει να τα δώσεις εσύ κάπου με τη σειρά σου! Μα πού ζεις πες μου;!
Mamouli: (Έχω ήδη πέσει κάτω και γελάω με την ασχετοσύνη μου και το γέλιο έχει εξελιχθεί σε νευρικό και δε μπορώ να συνεννοηθώ με την Couli, η οποία πλέον είναι σίγουρη ότι είμαι παντελώς ηλίθια!) Μμμμ.... Εντάξει τότε! Θα δώσω αυτά που πήρα! Να υποθέσω ότι το δικό μου το κρατάω για την πάρτη μου, έτσι;
Coula: Ε είσαι βλαμμένη!
(Μάλλον τα ήθελε ο κώλος μου!)

Here we are λοιπόν! (Τα βραβεία θα απονεμηθούν αλφαβητικά)

Θα ξεκινήσω με το βραβείο που πήρα πρώτα από την Coula.

Το Βραβείο φιλίας απονέμεται λοιπόν στους:

Alepou: Γιατί θα γίνει μανούλα (και τις μανούλες τις αγαπάμε) και οι αναρτήσεις της μας θυμίζουν ωραίες στιγμές που περάσαμε και εμείς.

Amalthila: Γιατί οι desperate housewives στο μπλογκ της τα σπάνε και γιατί τα σχόλιά της γαμ...!

Άννα: Γιατί θέλουμε όλοι τέτοιες γαμάτες δασκάλες για τα παιδιά μας! Και αν δε μας κάτσουν, θα την απαγάγουμε και θα την φέρουμε στο σχολείο μας!

Γνωστός Άγνωστος: Γιατί δε χορταίνουμε να διαβάζουμε ιστορίες οι οποίες μας μαρτυράνε την άστατη και περιπετειώδη ζωή αυτού του τρελλού αγοριού!

Γλυκο -Κέρασο -Ζουζούνα: Γιατί όταν κάποιος σε διαβάζει για πρώτη φορά και σε κράζει στο μπλογκ του, ε, είναι φίλος σου!

Έγραψα πάλι ο πούστης: Γιατί θέλουμε όλοι να τα έχουμε καλά με τον Διευθυντή μας!

Εμμανουέλα:Γιατί εκτός από γαμάτες (και εύκολες) συνταγές, μας ενημερώνει για μόδα, μέρη, έθιμα και πολλά άλλα. Σαν ξενοδοχείο all inclusive ένα πράμα!

Flonsavardu: Γιατί δε χορταίνω να διαβάζω αυτά που γράφει και γιατί τα σούπερ καοτόνικ είναι σταθερή αξία!

Gaurakos: Γιατί αν θέλεις να μάθεις κάτι για αθλητικά, πας εκεί! Και τώρα στο Μουντιάλ δε χρειάζεται να δεις την "Ώρα Μουντιάλ". Τα διαβάζεις όλα στον γαύρο. Και επίσης γιατί κανένας δε θα ανεχόταν το Mamouli επί 2 ολόκληρες ημέρες να του δίνει οδηγίες για το πώς να ξαναφτιάξει το μπλογκ του και να μην το είχε διαολοστείλει. Ε, ο γαύρος με ανέχτηκε! Και τον ευχαριστώ γιατί το αποτέλεσμα το γουστάρω τρελά!

Jerry Jedelou: Γιατί είμαι σίγουρη ότι είναι η δίδυμη αδελφή μου! Τώρα, ποια εκ των μανάδων μας την έκανε την κουτσουκέλα της... γι᾽αυτό δε μπορώ να είμαι σίγουρη!

Kihli: Γιατί έχει γούστο και γιατί κάθε φορά που πεινάω πάω στο μπλογκ της και λιγουρεύομαι τις ελιές της!

Mamma: Γιατί πόσες από εμάς έχουν 3 άντρες στο σπίτι τους; Ξέρετε πόσα σώβρακα είναι αυτά; Και να προλαβαίνεις και να γράφεις 2 μπλογκ;! Εύγε!

Mana: Γιατί κάτι τέτοιες μαμάδες βλέπεις και λες ότι τελικά κάποιες μαμάδες είναι άτομα τρελά! Α! Και έχει άντρα που το λένε κτίνο!!

Marco: Γιατί είναι άτομο, τα σχόλιά του βρίσκονται παντού (πώς προλαβαίνει πείτε μου) και γιατί αν δεν του κάτσει το ιατριλίκι, θα ανοίξει ένα κλαμπ με τον Γαύρο και θα είμαστε κάθε μέρα όλοι εκεί θαμώνες!

Maria: Γιατί είναι τρελό ατομάκι, γιατί το Τζάνειο δεν υπάρχει χωρίς την πάρτη της και γιατί γουστάρει που θα φύγει από την Αθήνα (αν δε με κεράσεις αυτές τις μουγάτσες, θα σε σκίσω!).

Μαχαίρης: Γιατί στα νιάτα του έκανε αυτά που δε θα κάνετε αν μαζευτείτε όλοι μαζί!

My little Prince Nikolas: Γιατί είναι μαμά, μας δίνει συνταγές για τα μικρά διαόλια μας, και κάνει και μαθήματα κόμικ! Θέλετε και άλλα;

One happy dot: Γιατί λατρεύει τη σοκολάτα (σε σημείο αηδίας), γιατί ήταν η πρώτη που διάβασε το μπλογκ μου και γιατί είναι 2 μέτρα (κυριολεκτικά) γυναίκα και καθόταν μαζί μου (την τάπα) στο σχολείο!

Pink Fish: Γιατί είναι μία μαμά που δεν ψαρώνει με τίποτα!

Raven: Γιατί είναι άτομο. Τελεία και πάυλα!

sCaTterEΒraiN: Γιατί βγήκε βόλτα με τακούνι και εμπριμέ φουστάνι στην ηλικία των 7, γκρεμοτσακίστηκε και έχει να το θυμάται (και εμείς να γελάμε)!

Και συνεχίζω με το βραβείο που πήρα από την Εμμανουέλα.

Το Βραβείο καλύτερου μπλογκ απονέμεται στους:

Aunt Donna: Γιατί η θείτσα είναι μία κατηγορία από μόνη της! Θεική!

Ασκαρδαμυκτί: Γιατί το άτομο τα σπάει! Απλά!

Αυτή ή αυτός: Γιατί αυτό το ζεύγος πρέπει να γίνει σίριαλ!

Coula: Γιατί η τύπισσα είναι θεά! Και δε φτάνει αυτό, έχει και 2 μέτρα πόδι! Κατάλαβες φίλε μου;

Kanivallos: Γιατί αυτός ο κοκκαλιάρης δεν παίζεται! Τα σχόλιά του δε... τα περιμένουμε όλοι εναγωνίως!

Μάγισσα Κίρκη: Γιατί έχουμε απόλυτο respect στη Μάγισσα. Φυσικά πρέπει να την χρεώνουμε για τα pampers που χρησιμοποιούμε κάθε φορά που την διαβάζουμε!

Πιγκουίνος: Γιατί διαβάζεις, διαβάζεις και σκέφτεσαι: "Δε μπορεί να γράφει έτσι το άτομο! Απλά. Δε μπορεί!". Α! Και γιατί τον αγαπάω (μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό αμέσως! Σα δε ντρέπεστε!).

Tattooedladylydia: Γιατί αγαπάμε βέσπες, γόβες Louboutin και ψαγμένα μουσικά ταξίδια!

Υ.Γ. Εγώ πάντως κάποια στιγμή θα δώσω το δικό μου βραβείο! Δηλαδή αυτά από πού ήθραν; Ουρανοκατέβατα; Δεν αποφάσισε μία μέρα κάποιος να τα πρωτοδώσει;
Και το νου σας, ε; Γιατί το δικό μου θα είναι αλλιώτικο... Και δε θα το περιμένετε κιόλας. Κάτι σαν τα blogoζευγαρώματα ένα πράμα!

Πιο ξεφτίλα γίνεται; Δε γίνεται!

2010-06-15T20:39:00.000+03:00

ΝΥ. Ξυπνάω το πρωί, κάνω το μπάνιο μου και ετοιμάζομαι να πάω στο cafe που πήγαινα και άραζα με τις ώρες για διάβασμα. Η ημέρα ήταν καταπληκτική και εγώ είχα σηκωθεί με τρελά κέφια. Τίποτα δεν προμήνυε την ξεφτίλα που θα ακολουθούσε...

Φτάνω στο cafe, παραγγέλνω τον κλασσικό καφέ μου, μιλάω με την απίθανη ζουμπουρλούδικη μαυρούλα που μου τον σέρβιρε κάθε πρωί, και κάθομαι στο "τραπέζι μου". Μετά από λίγο έρχεται και ο Ned (o gay κολλητός μου) και το διάβασμα αναβλήθηκε επ᾽αόριστο... Κουτσομπολιά, νέα για τους γκόμενούς του, ενημέρωση για τα καινούργια hot spots της πόλης, ανταλλαγή απόψεων για ρούχα και παπούτσια και τα συναφή.

Κάποια στιγμή το Mamouli θέλει να πάει στην τουαλέτα. Σηκώνομαι λοιπόν, μπαίνω στο μπάνιο, ξεχνάω να κλειδώσω και κατευθύνομαι προς την τουαλέτα να κάνω το πιπί μου. Να σημειώσω εδώ ότι η τουαλέτα ήταν θεώρατη. Δηλαδή τουλάχιστον 5 μέτρα μήκος και 3 φάρδος. Κατεβάζω το παντελόνι μου, πατάω επάνω στην τουαλέτα (διότι τις καβαλάμε πάντα!) και εκεί που είμαι έτοιμη να κάνω την ανάγκη μου, ανοίγει η πόρτα (βλ. "Αρχιμαλακία Νο7" της Μαγισσούλας)!

Με το που συνειδητοποιώ τι πρόκειται να συμβεί, είμαι έτοιμη να φωνάξω "No! No! Άλλος εδώ μέσα! Κατουράει!". Το σώμα μου όμως, μη θέλοντας να υποστεί την ξεφτίλα που θα επακολουθούσε, προλαβαίνει το μυαλό μου και αποφασίζει να πηδήξει όσο πιο μακρυά γίνεται, να γραπωθεί από το πόμολο της πόρτας και να μην αφήσει να το δει κανένας ξεβράκωτο. Αυτό φυσικά θα ήταν το επιθυμητό αποτέλεσμα...

Επειδή όμως οι επιθυμίες μας δεν πραγματοποιούνται πάντα, έτσι και αυτή έμεινε ανικανοποίητη και μάλιστα με τα ακριβώς αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα. Το σάλτο μορτάλε μου (διότι ήταν όνομα και πράμα) είχε την εξής κατάληξη: Το Mamouli βρίσκεται πεσμένο στα τέσσερα, να σφαδάζει στον πόνο (διότι είχε στραμπουλήξει το γόντατό του), ξεβράκωτο (ναι, μάλιστα! Ξεβράκωτο! Πώς λέμε "Πού μας μωρή ξεβράκωτη;". Έτσι!) και ο μαλάκας που άνοιξε την πόρτα χωρίς να μπει στον κόπο να χτυπήσει να βρίσκεται μπροστά σε ένα τραγελαφικό θέαμα, αλλά και στο εξής δίλλημα: Να πάω να σηκώσω την ξεβράκωτη και να την βοηθήσω που μας έχει πάρει τα αφτιά με τις φωνές της ή παίζει να μου φέρει τον νιπτήρα καπέλο;

Τελικά δεν το πολυσκέφτηκε, γιατί είχε μαζευτεί το μισό μαγαζί έξω από την τουαλέτα, εγώ πλέον είχα ξεφτιλιστεί και επίσημα (να προσπαθώ να ανεβάσω τα βρακιά μου ενώ έβλεπα το πόδι μου να τουμπανιάζει), ώσπου κατέφτασε ο Ned, τους έδιωξε όλους, με σουλούπωσε (ε, αυτόν δεν τον ντρεπόμουνα! Εδώ με είχε πάει για δονητοshopping, τί να ντραπώ από εκεί και έπειτα;) και μου είπε ότι πρέπει να πάμε στο νοσοκομείο να δει κάποιος το πόδι μου.

- Να πάμε Nedaki μου. Να πάμε! Πού να πάμε;
- Θα πάμε στο νοσοκομείο του Πανεπιστημίου.
- Μα να μην πάμε σε κανένα άλλο νοσοκομείο;
- Όχι. Εκεί θα πάμε. Είναι πολύ καλό. Και έχει και γκόμενους γιατρούς!
- Πού θα ήταν το μυαλό σου εσένα;

Πραγματικά φτάνουμε στο νοσοκομείο, περιμένουμε να έρθει ο γιατρός και ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά μας ο Άδωνης ο ίδιος!

- Δε σου τα᾽λεγα;
- Μου τα᾽λεγες, μου τα᾽λεγες!

Μπαίνουμε μέσα στο εξεταστίριο (μαζί, μη και χάσει ο άλλος!) και εκείνη την ώρα συνειδητοποιώ ότι την επόμενη ημέρα έχω να κάνω αποτρίχωση. Θα μου πείτε "και τι μας νοιάζει εμάς αυτό τώρα;". Εσάς μπορεί να μη σας νοιάζει, εμένα όμως εκείνη τη στιγμή με ένοιαζε και με παραένοιαζε. Διότι, βλέποντας 2 λεπτά στο μέλλον, σκέφτηκα ότι θα πρέπει να σηκώσω το παντελόνι μου και να εμφανίσω το πόδι του Βαμβακούλα μπροστά στο τεκνό!

Και όντως έτσι έγινε.

- Πού πονάς;
- Εδώ (δείχνοντας επάνω από το παντελόνι το γόνατό μου).
- Σήκωσε το παντελόνι να δω.
- Ε, δε μπορείτε να με εξετάσετε χωρίς να το σηκώσω;
(Σιωπή, κοίταγμα στα μάτια με τον Ned το οποίο εννοούσε "καλά, αυτή εδώ είναι εντελώς βλαμμένη;")
- Δυστυχώς η εξέταση δε μπορεί να γίνει αν δεν σηκώσεις το παντελόνι σου.
- Ε, δεν πειράζει. Δεν πονάω και τόσο πολύ πια.

Πετάγεται ο Ned σαν την τσούτσα (γιατί ήθελε να πάρει μάτι και άλλο τον doctor) και λέει:
- Μα είναι πρησμένο! Πρέπει να το δει ο γιατρός!
- Δεν πονάω λέμε άλλο (θέλοντας να χτυπήσω τον Ned αλύπητα)!
- Σε παρακαλώ, σήκωσε το παντελόνι σου να δούμε τί έχεις πάθει.

Καταλαβαίνοντας ότι δεν επρόκειτο να φύγω από εκεί μέσα αν δεν ξεφτιλιστώ για άλλη μία φορά, ανεβάζω το παντελόνι μου.

Στην όψη της γαμπούλας-αρκουδιάρας και οι δύο άντρες σάστισαν. Φυσικά ο γιατρός έκανα σα να μη συμβαίνει τίποτα, αλλά μπορούσα να φανταστώ τι σκεφτόνταν: "Ου να μου χαθείς σιχαμένη! Δε ντρέπεσαι να κυκλοφορείς έτσι;"

Σε λιγότερο από 2 λεπτά η εξέταση είχε τελειώσει, είχαμε πάρει την αγωγή και την είχαμε κάνει με ελαφρά πηδηματάκια.

Εννοείται ότι δεν ξαναπάτησα το πόδι μου ποτέ στο νοσοκομείο του Πανεπιστημίου... και ότι ξεκίνησα laser αποτρίχωσης!

Αφιερωμένο στην Μαγισσούλα

Επιτέλους Μουντιάλ!

2010-06-10T13:30:00.000+03:00

Άντε να έρθει το αύριο! Να ξεκινήσει το Μουντιάλ! Η χαρά μου δεν περιγράφεται!!
Και, ναι, πολύ καλά διαβάζετε. Εγώ, η γυναίκα, μάνα αγωνιώ να ξεκινήσουν τα ματς! Γιατί αφενός γουστάρω ποδόσφαιρο με τρέλα και κορδέλα (μη με βλέπετε τώρα μανούλα. Πριν γίνω, αλώνιζα τα γήπεδα της Ελλάδας. Φέτος θα ξεκινήσω να πηγαίνω και με τη μικρή και τον Χ. φυσικά) και αφετέρου το Μουντιάλ έχει τρελά αβαντάζ! Και θα σας εξηγήσω (ειδικά στις γυναίκες που μισούν το ποδόσφαιρο) ευθύς αμέσως το γιατί:

1. Αρχικά, δεν είναι τυχαίο ότι το ποδόσφαιρο ονομάζεται "ο βασιλιάς των σπορ". Και σε έναν βασιλιά, υποκλινόμαστε πάντα!

2. Είναι τρελή ευκαιρία για σπιτομαζώξεις. Καλείς 5 φίλους του amore, έρχονται και οι φίλες και ενώ αυτοί βλέπουν (αν δε θέλεις να δεις και εσύ) τα ματς, οι γυναίκες ξεκατινιάζονται στο κουτσομπολιό.

3. Θέλεις να το παίξεις δούλα και κυρά και καλή νοικοκυρά (ειδικά οι ανύπαντρες); Τώρα μπορείς! Καλείς 5 φίλους του amore, έχεις ετοιμάσει σούπερ κατάσταση (πεντακάθαρο σπίτι, καναπέδες φτιαγμένους, μπιρόνια, πίτσες και τα συναφή) και οι φίλοι σε παινεύουν τρελά -βασικότατο στοιχείο μίας επιτυχημένης σχέσης!

4. Μπορείς να αποδείξεις πόσο καλή μαγείρισσα είσαι (διότι ο έρωτας και το στομάχι συνδέονται, μην τα ξαναλέμε). Μαγειρεύεις λοιπόν ό,τι γουστάρεις (έχεις την ευκαιρία να αποδείξεις ότι "αγόρι μου, πού θα βρεις καλύτερη μαγείρισσα;") και είναι όλοι ευτυχισμένοι (διότι και τοστ να φτιάξεις, δε θα το καταλάβει κανένας. Μην ξεχάσεις απλώς να έχεις και τσιπς). Συν του ότι σε επαινούν και οι φίλοι (δις)!

5. Μεγάλη ευκαιρία για ψώνια σπιτιού! Εκεί που δεν τα ήθελε τα καινούργια σουπλά (γιατί, πόσα πια να έχουμε;), εκείνες τις βάσεις για τα κεριά, ακόμα και αυτόν τον γαμάτο καναπέ (γιατί αγάπη μου, πρέπει να έχεις την άνεσή σου με τους φίλους σου. Μη στριμωχτείτε!), τώρα θα τα πάρει θέλει δε θέλει! Διότι "πώς θα καλέσουμε τους κολλητούς σου για τον αγώνα; Να μην τους περιποιηθούμε όπως τους αρμόζει; Εγώ για σένα τα κάνω όλα αυτά!"

6. Οι άντρες κάτι παθαίνουν με το ποδόσφαιρο και γουστάρουν σεξ μετά (ειδικά αν έχει κερδίσει η ομάδα τους). Μη με ρωτάτε γιατί. Έτσι είναι. Αφού λοιπόν τελειώσει ο αγώνας να περιμένετε παθιασμένη βραδυά (έλα τώρα που δε θέλεις!). Τί καλύτερο από έναν άντρα που βρωμάει μπύρα και σουβλάκια γεμάτο ορέξεις; Τίποτα!

7. Έχει γίνει ο δικός σου στενός κορσές και δε σε αφήνει να βγαίνεις με τις φίλες σου; Ε, τώρα δεν πρόκειται να σου πει τίποτα! Ένας μήνας τρελών εξόδων με τις κολλητές σου (και ό,τι αυτό συνεπάγεται) και ο αγαπημένος τουμπεκί!

8. Θέλεις κάτι καιρό και ο άλλος σου το αρνείται (οτιδήποτε και να είναι αυτό); Του το ξαναζητάς την ώρα που βλέπει ματς! Δεν υπάρχει περίπτωση να μη σου πει "ναι" (ειδικά αν ξέρει ότι θα του τα πρήξεις την ώρα που αυτός βλέπει Κακά εναντίον Μέσι)!

9. Μπορεί να βγεις και εσύ κερδισμένη. Παίξε στοίχημα. Εγώ λέω να το δοκιμάσω. Αποφάσισα να παίξω 10 ευρώ (διότι καταλαβαίνετε, είμαι μεγάλη τζογαδόρισσα!) ότι θα το πάρει η Νέα Ζηλανδία (που να κατέβει ο Θεός κάτω δεν πρόκειται να συμβεί. Αλλά έτσι λέγαμε και για την Ελλαδίτσα και το τσεπώσαμε το Euro το 2004). Αν χάσω, χέστηκα. Τί έχασα; 3 πακέτα τσιγάρα (που με την αναμενώμενη αύξηση ούτε 2μιση δε θα είναι). Αν κερδίσω; 20.000 ευρώ!!! Τέλειο;

10. Είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να δώσεις και εσύ μία ευκαιρία στο ποδόσφαιρο! Γιατί αγάπη μου, πού θα βρεις ξανά τόση αδρεναλίνη μαζεμένη; Πού θα έχεις την ευκαιρία να πάρεις μάτι τόσα τρελά γκομενάκια μαζί και ο δικός σου να μην σου πει τίποτα; Πού θα μπορείς να βρίσεις σαν τον νταλικιέρη και να μην χαρακτηριστείς εντελώς ασέξουάλ; Και στην τελική πες του να πάτε εκεί να το ζήσετε μαζί! Και το ταξιδάκι σου θα το κάνεις και θα ζήσεις την εμπειρία του γηπέδου (που δε συγκρίνεται με τίποτα) και δε θα του τα ξαναπρίξεις ποτέ όταν θα θέλει να δει ποδόσφαιρό (γιατί θα γουστάρεις πλέον και εσύ να βλέπεις)!

Καλό Μουντιάλ λοιπόν!

Άντε, και ας κερδίσει ο καλύτερος! (Ξέρετε εσείς... η Νέα Ζηλαδία!)

Είμαι μάλλον αρκετά καθυστερημένη σε αυτό το θέμα... δεν εξηγείται αλλιώς!

2010-06-05T00:50:00.001+03:00

Εχτές πήγα, για πολλοστή φορά, στο πατρικό μου για να πάρω μερικές (από τις δεκάδες) κούτες που έχω παρατήσει εκεί και που αν δεν μεταφέρω στο σπίτι μου λείαν συντόμως, τις βλέπω να καταλήγουν στη χωματερή. Οι τέσσερις είχαν βιβλία και η μία είχε πράγματα από τη ΝΥ.

Τακτοποίησα τα βιβλία στη βιβλιοθήκη (την οποία σκέφτομαι να κάνω δανειστική, αφού περιλαμβάνει πάνω από 2.000 βιβλία, μπας και βγάλω και κανένα φράγκο) και στη συνέχεια άνοιξα την 5η κούτα. Κάτι φωτογραφίες, κάτι μικροπράγματα, ένα ipod, κάτι σουτιέν (δεν ξέρω γιατί βρέθηκαν εκεί) και κάτω κάτω ΤΟ κουτί! "Μα καλά, αυτό δεν το πέταξα; Αφού ήμουνα σίγουρη ότι είχε φάει σουτ!" Τελικά, η μνήμη μου με απατούσε...

2003. Νέα Υόρκη. Με έχει δεχτεί το πανεπιστήμιο και έχω γωρίσει την κολλητή μου την Αμάντα και τον αυτοκόλλητο μου τον Ned. Ο Ned ένα απίθανο gay τυπάκι, με τρελό χιούμορ με τον οποίο γύρισα ό,τι μπαράκι (gay και μη) υπήρχε στο Village, ο,τι μουσείο και gallery υπήρχε στο Manhattan και του οποίου η μαμά ήθελε να μας παντρέψει!

Έρχεται ένα βράδυ λοιπόν από το σπίτι μου και μου λέει ότι θέλει να με πάει κάπου. "Να ντυθώ καλά;". "Oh, no. Casual". Βάζω λοιπόν και εγώ το τζινάκι μου και βουρ έξω από την πόρτα.

Στη διάρκεια της διαδρομής, ο Ned ξεκίνησε μία κουβέντα του γιατί είμαι στη ΝΥ ένα ολόκληρο χρόνο και δεν έχω γκόμενο.
- Γιατί δε θέλω. Αλλά και αν ήθελα, δεν έχω βρει κάποιον να γουστάρω.
- Δεν έχεις βρει κάποιον σε ολόκληρη τη ΝΥ;
- Ναι. Καλά, τώρα γιατί το συζητάμε αυτό;
- Γιατί μου φαίνεται περίεργο. Εγώ γκομενίζω κάθε φορά που βγαίνω. Και εσύ δεν κάνεις τίποτα!
- Καλά, εσύ είσαι μία αρσενική whore. Πρέπει να είμαστε όλοι σαν εσένα;
- Και τί κάνεις;
- Τί εννοείς "Τί κάνω;"
- You know what I mean... Sexualy speaking..
- Τί να κάνω ρε Ned; Τίποτα δεν κάνω!

Εκείνη τη στιγμή το ταξί σταμάτησε. Βγήκαμε έξω και μπαράκι ή κλαμπάκι πουθενά. "Α! Τέλεια. Σε παρτάκι σε σπίτι θα με πάμε", σκέφτηκα.

- Come on, Mamouli.
- Μωρέ εγώ να come on. Αλλά πού πάμε;
- You'll see..

Και εκείνη τη στιγμή το είδα: ένα θεόρατο sex shop.

- Τί κάνουμε εδώ Ned;
- Look baby. You have to do something about your sex life!
- Κοίτα Nedaki, my sex life is fine. Ok, κοιμάται λίγο, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν δεν φύγουμε τώρα από εδώ σε λίγο εσύ δε θα έχεις καθόλου life!
- Έλα Mamouli. It'll be fun. You'll see.

Με τα πολλά, με τραβάει μέσα στο μαγαζί. Εγώ δεν είχα πάει ποτέ πριν σε αντίστοιχο κατάστημα και η όψη ενός κανονικού super market με sex toys, καταλαβαίνετε ότι με άφησε άφωνη. Πάνω από δέκα διάδρομοι γεμάτοι με ό,τι μπορεί να βάλει ο νους σας: δονητές (άπειροι!), strap ons, δαχτυλίδια (και δεν εννοώ μονόπετρα), κούκλες, μαστίγια (και ό,τι S&M τραβάει η όρεξή σας), εσώρουχα, βιβλία, DVD, και πολλά άλλα τα οποία δε μπορώ να περιγράψω εδώ μέσα.

Και σε κάθε διάδρομο, ζευγάρια να χαμουρεύονται! Ε, ρε γλέντια!

- Ned let's go. Οκ, τα είδα, πάμε τώρα για κανένα ποτάκι. Να γκομενίσεις και εσύ να ηρεμίσεις.
- No, no. You have to see this.
- Τί άλλο να δώ γαμώ το κέρατό μου; Να παρτουζόνονται μπροστά μου;

Με πάει λοιπόν σε ένα διάδρομο με δονητές και μου δείχνει τον γνωστό (ειδικά για όσους έβλεπαν sex & the city) rabbit (και για όσους δεν έβλεπαν, μπορούν να δουν εδώ: http://www.therabbitvibrator.com).

- It's the rabbit. Take it.
- Τί take it ρε γελοίε; Που θα γίνεις εσύ rabbit αν αρχίσω και σε κυνηγάω για να σε πλακώσω εδώ που με έφερες βραδυάτικα!
- I'm telling you, it's fantastic!
- Και που ξέρεις εσύ ότι είναι fantastic; Έχεις κόλπο και δεν το ξέρω;
- Μία φίλη μου τον έχει και δεν πάει για ύπνο αν δεν τον χρησιμοποιήσει. Και στην τελική, όλες οι γυναίκες έχουν! Δε μπορεί να μην έχεις εσύ!
- Και χέστηκα! Πάμε να φύγουμε σου λέω! Δε θέλω δονητή!
- Oh! You are so stubborn! I'll take it for you. As a present!
- Ωραίο δώρο μεγάλε! Να το χαίρεσαι! Δε θέλω σου λέω!

Τελικά μου τον πήρε.

Την επόμενη ημέρα αποφάσισα να κάνω τη μίνι έρευνά μου. Ρώτησα σχεδόν όλες τις κοπέλες που ήξερα στη ΝΥ αν είχαν δονητή. Και τα αποτελέσματα ήταν συγκλονιστηκά: είχαν όλες (πλην της Αμάντας)!

"Μα τόσο καθυστερημένη είμαι εγώ δηλαδή;", σκέφτηκα. Ανοίγω λοιπόν το κουτί και βάζω τον λαγό στο τραπέζι. Ροζ. Τέλεια! Και δηλαδή εγώ τώρα θα πρέπει να γουστάρω αυτό το πράμα; Και αυτή η γελοία που δεν κοιμάται χωρίς να το χρησιμοποιήσει τί καταλαβαίνει;

Πριν προλάβω να τελειώσω αυτές τις βαθυστόχαστες σκέψεις μου, χτυπάει το κουδούνι μία φίλη μου. Ανοίγω την πόρτα, μπαίνει μέσα, βλέπει τον λαγό και εκστασιάζεται!
- Oh! You got the rabbit! How is it?
- (Αρχίσαμε πάλι!). Δεν ξέρω. Δώρο ήταν. Δεν τον έχω χρησιμοποιήσει και ούτε πρόκειται.
- But why?
- Γιατί είμαι αλλεργική στο πλαστικό! Τί γιατί μωρέ; Θέλεις να μου πεις και εσύ ότι έχεις και χρησιμοποιείς;
- Of course! Tί να κάνω όταν δεν έχω γκόμενο;
(Το να μην κάνεις τίποτα όταν δεν έχεις γκόμενο μάλλον δεν παίζει στη ΝΥ!)
- Να ψάξεις να βρεις!
- Και μέχρι τότε; Απαπαπα! Ο δονητής είναι απαραίτητος! Εγώ είχα μία συγκάτοικο που είχε 9! Και όταν χρησιμοποιούσε έναν συγκεκριμένο το καταλάβαινα, γιατί έκανε παράσιτα στην τηλεόραση του σαλονιού!!
(Τί άλλο θα ακούσω θεέ μου;)
- Εγώ είμαι θρήσκα (τί άλλο να πω πιά;)! Κανονικά δεν πρέπει να κάνω sex πριν παντρευτώ. Πόσο μάλλον να χρησιμοποιώ τέτοια πράγματα.
- Δηλαδή θα πάει χαμένος;
(Από τις μαλακίες που της αράδιασα, αυτή ήταν η απορία της!)
- Απ᾽ότι φαίνεται... Εκτός αν τον θέλεις εσύ.
- Really? Θα μου τον δώσεις;
- It's all yours!

Τον πήρε και έφυγε! Η έξοδός μας ακυρώθηκε έτσι απλά για ένα λαγό!

Όταν άνοιξα εχτές ΤΟ κουτί, ο λαγός φυσικά δεν ήταν μέσα. Μάλλον το είχα κρατήσει για να θυμάμαι εκείνη την τραγελαφική νύχτα και τα επακόλουθά της...

Υ.Γ. Μετά και από αυτήν την ανάρτηση, νομίζω ότι θα πρέπει να φτιάξω και δεύτερο μπλὄγκι. Διότι αυτό ξεκίνησε με μαμοαναρτήσεις και με εσάς που έμπλεξα θα καταλήξει X- rated! Θα το διαβάσει και καμία μαμά φίλης της κόρης μου, θα με διασύρει στις άλλες μαμάδες και το παιδί μου ξαφνικά θα μείνει μόνο και έρημο!!

Blogoζευγαρώματα

2010-05-28T02:25:00.004+03:00

I've always been a sucker for match makings! Ξέρετε καλέ. Τα γνωστά σε όλους μας προξενιά. Και μη μου το παίζετε Οσίες Μαρίες! Και καλά δεν ξέρετε εσείς από τέτοια! Πόσοι από εσάς δεν έχετε βάλει τον κολλητό σας να σας συστήσει αυτό το δίμετρο ξανθό που "Μα καλά ρε μαλάκα, που την είχες κρυμμένη τόσο καιρό την ξαδέλφη σου;". Ή πόσες από εσάς, ξεφυλλίζοντας άλπμουν φιλενάδων. σας δεν έχετε πει "Μα καλά, αυτός είναι ο κολλητός σου; Και γιατί δεν τον έχουμε γνωρίσει ποτέ εμείς;".

Φυσικά, τα περισσότερα προξενιά καταλήγουν σε μία παταγώδη αποτυχία με τον φίλο να γαμοσταυρίζει τη δίμετρη ξαδέλφη που τον άφησε άφραγκο με αυτό το βραχιόλι που του ζήτησε για δώρο γενεθλίων (που πού να το φανταστώ ο πούστης ότι τσιμπάει τα δωράκια και την κάνει για άλλα πορτοφόλια;!) και την φίλη να κλαίει εβδομάδες ολόκληρες που ο κολλητός τη γάμησε και την άφησε λες και είναι η τελευταία τσούλα.

Βέβαια, υπάρχουν και εκείνα τα προξενιά που στεργιώνουν. Θες η καλή η τύχη, θες το καλό το timing, θες που βαριέσαι να ψάξεις για άλλο γκόμενο, θες γιατί σου ήρθε η κανάτα στο κεφάλι και θα την πάρεις την ανειψιά μου ο κόσμος να χαλάσει; Για οποιονδήποτε λόγο, στεργιώνουν.

Ε, αγαπητοί μου. Εγώ γούσταρα ανέκαθεν να κάνω προξενιά. Τα οποία στέργιωναν πάντα!! Η Βασιλειάδου ένα τίποτα μπροστά μου! Τώρα, όταν λέω στέργιωναν, μη φανταστείτε γάμους και πανηγύρια. Το εξαμηνάκι τους όμως (το λιγότερο) το έκλειναν. Φυσικά, όταν χαλούσε η συνταγή, τα άκουγα και από τις δύο μεριές, αλλά όπως και να έχει, θεωρούσα (και ακόμα θεωρώ) τον εαυτό μου τρελή προξενήτρα.

Διαβάζοντας λοιπόν τους λίγους αυτούς μήνες που περιφέρομαι στην μπλογκόσφαιρα πολλά μπλόγκια, αποφάσισα να κάνω τα ζευγαρώματά μου. Και για να εξηγούμαστε (για να μην παρεξηγούμαστε) ζευγάρωσα βάση αναρτήσεων και σχολίων. Για να σας τα κάνω πιο λιανά: από την εντύπωση που μου δημιουργείται για το άτομο του καθενός από εσάς (είτε με διαβάζετε είτε όχι, δεν έχει σημασία. Σας διαβάζω εγώ.) καθώς και από τα σχόλια που κάνετε ή σας γίνονται (διότι πουλάκια μου, εγώ σας έχω πιάσει. Μη νομίζετε. Μερικοί από εσάς γκομενίζετε καθαρά -προσπαθείτε λίγο να το κρύψετε είναι η αλήθεια, αλλά ουδέν κρυπτόν υπό το Mamouli). Και να προσθέσω ότι από τη στιγμή που δε γνωρίζω κανέναν σας προσωπικά, καμία παρεξήγηση δε δέχομαι! Και οι παντρεμένοι... ας μην δείξουν την ανάρτηση στους συζύγους!

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Ασκαρδαμυκτι- Γλυκο-κερασο-ζουζουνα

2. Γιαγιά Αντιγόνη - Μαχαίρης

3. Mana-ktino

4. fresco- kat.

5. Αυτή-Αυτός

6. Μάγισσα Κίρκη- questionidifeeling

7. Έγραψα πάλι ο πούστης (Bill) - Ethan Reynolds

8. sarper - amalthia

9. ΦΟΥΛΗ - Ιωάννης

10. suncitizen- sCaTterbrain

11. θεια Donna - mahler

12. iamaticus - tsaousa

13. γνωστός άγνωστος - Coula

14. fortounata - Naturedigital

15. Gi Gaga Kouni Beli - Marouli

16. kihli- κούνελος

17. Coffeemug-kanivallos

Y.Γ.1 Εννοείται ότι περιμένω και δικά σας ζευγαρώματα!
Υ.Γ.2 Εννοείται ότι η ίδια ανάρτηση θα επαναληφθεί εν καιρώ με καινούργια ζεύγη,
πιθανές αλλαγές στα ήδη υπάρχοντα και new entries. Γι᾽αυτό το νού σας!

Ελλάδα-Ανατολικό μπλοκ σημειώσατε 1

2010-05-26T10:46:00.000+03:00

Πριν από μία εβδομάδα είχα γυρίσει στο σπίτι μου με τραγικά πολλά νεύρα (σε κλίμακα του 10, εγώ 32!).

Είχα σηκώθεί από το αξημέρωτο να πάω τα παιδιά στο γιατρό, ο οποίος βρισκόταν στο κέντρο. Αφού είχα κάνει 2μισι ώρες πήγαινε-έλα, είπα να τα πάω μία βόλτα στην Κηφισιά. Ήπιαμε το καφεδάκι μας (εγώ δηλαδη. Η μικρή ήπιε fake καφέ -βλ. σοκολάτα- γιατί τί να κάνω όταν ζητάει επίμονα καφέ; Θα αυτοσχεδιάσω η γυναίκα. Και ο μικρός δεν ήπιε τίποτα γιατί είχε ξεραθεί στον ύπνο), περπατήσαμε και ψωνίσαμε και μερικά ρουχαλάκια (και πάλι για τη μικρή, η οποία έκανε το μαγαζί άνω κάτω. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά μερικές φορές το παιδί μου είναι από αυτά τα παιδάκια που τα βλέπεις σε μαγαζιά και θέλεις να τα πνίξεις. Ευτυχώς που το μαγαζί ήταν τίγκα στη μαμά και όλες έβλεπαν στο πρόσωπο της δικιάς μου τα δικά τους διαολάκια και δεν έλεγαν τίποτα!)

Με το κεφάλι καζάνι (από τη ζέστη και τις διαολιές της μικρής), αποφάσισα να γυρίσω σπίτι μία ώρα αρχίτερα. Έβαλα τα παιδιά στο αμάξι και βουρ για το σπίτι και τις οτοασπίδες για το επόμενο δίωρο!

Φτάνοντας στο σπίτι και βγάζοντας τα παιδιά από το τουτού, πήγα να βγάλω και τα ψώνια τα οποία είχα τοποθετήσει στο καρότσι. Ανοίγω το πορτ μπαγκάζ και το καρότσι πουθενά! Σε κλάσματα του δευτερολέπτου το μυαλό μου έκανε φλας μπακ στην ώρα της αναχώρησής μας από την Κηφισιά και συνειδητοποίησε ότι ουδέποτε έβαλα το καρότσι μέσα στο αυτοκίνητο. Groovy! Αφήνω τα παιδιά στο σπίτι και ξανά-μανά κατευθύνομαι προς Κηφισιά να πάρω το παρατημένο καρότσι μου.

Φτάνοντας εκεί που είχα παρκάρει, δε βλέπω το καρότσι πουθενά. Κοιτάω λίγο πιο πέρα, τίποτα. Αρχίζω να μπαίνω στα μαγαζιά που ήταν εκεί μπροστά και να ρωτάω σαν την γελοία: "Ε, με συγχωρείτε. Μήπως είδατε ένα καρότσι εδώ έξω πριν από λίγο; Το ξέχασα και τώρα δεν το βρίσκω. Φυσικά δεν ήταν το παιδί μέσα (τι να πω η δόλια; Με κοιτούσαν λες και έβλεπαν εξωγήινο! Σου λένε, αυτή ή είναι τρελή ή παντελώς ηλίθια. Να σας πω χέστηκα, εγώ το καρότσι μου ήθελα)". Δεν το είχε δει κανείς. Μέχρι που φτάνω και στο τελευταίο μαγαζί της σειράς και μου λέει η πωλήτρια:
- Ναι, το είδα!

(Ουφ! Επιτέλους, σκέφτηκα)

- Πέρασε μία κυρία πριν από κανένα πεντάλεπτο και το πήρε.

- Τί ενννοείτε "πέρασε μία κυρία και το πήρε";

- Ε, να. Πριν από λίγο.

- Μα πώς είναι δυνατόν;! Αυτό ήταν το καρότσι μου!

- Να σας πω την αλήθεια, μου φάνηκε λίγο παράξενο ότι πριν το πάρει κοιτούσε δεξιά και αριστερά συνέχεια, αλλά δεν πήγε το μυαλό μου ότι δεν ήταν δικό της (αυτή η πωλήτρια καταλαβαίνετε ότι βαρούσε μύγες στο μαγαζί και τι να κάνει, παρατηρούσε τον κόσμο απ᾽ έξω!).

- Πώς ήταν αυτή η κυρία;

- Ξανθιά, πλατινέ (η διευκρίνιση που σκοτώνει!), γύρω στο 1.72 (σας λέω περιγραφικότατη!), αδύνατη, θα ήταν δε θα ήταν 29 χρονών. Φορούσε ένα στενό τζην και ένα ροζ μπλουζάκι. Δεν ήταν Ελληνίδα σίγουρα. Από το ανατολικό μπλοκ.

- Σας ευχαριστώ πολύ!

Με την περιγραφή του Αστυνόμου Σαίνη στο μυαλό μου, βάλθηκα να βρω την ξετσίπωτη που μου πήρε το καρότσι! "Θα σε βρω μωρή, που θα μου πας;!"

Αλώνισα όλη την Κηφισιά για πάνω από μία ώρα. Οι θερμίδες που έκαψα δε λέγονται. Ό,τι στενάκι υπήρχε το περπάτησα. Πουθενά αυτή. Φυσικά, θα μου πείτε. Όταν κλέβεις καρότσι, δεν κάνεις βόλτες αμέριμνη στην Κηφισιά με το κλεμμένο καρότσι και χωρίς παιδί! Το βουτάς και την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια.

Αφού αποφάσισα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να βρω το καρότσι μου, μπήκα στο αυτοκίνητο και πήρα το δρόμο της επιστροφής. Σε όλη τη διαδρομή σιχτίριζα. Πώς είναι δυνατόν κάποιος να κλέψει στη μέση ενός πολυσύχναστου δρόμου ένα ολόκληρο καρότσι; Και δεν ήταν μόνο το καρότσι (το οποίο κόστιζε 800 ευρώ αγαπητοί μου. Ναι! Τόσο κάνουν τα καρότσια από τις καλές τις μάρκες -που τι θα πάρεις για το παιδί σου: το καλύτερο! Σου το πιάνουν το κωλαράκι κανονικότατα)! Σιγά σιγά άρχισα να σκέφτομαι τι είχε επάνω το καρότσι. Αρχικά είχε τα καινούργια ρούχα της μικρής. Είχε κάτι παιχνίδια του μικρού. Είχε το βιβλίο που διαβάζω αυτόν τον καιρό. Είχε ένα καινούργιο βιβλίο. Είχε την αγαπημένη μου ζακέτα. Είχε ένα κουτάλι από το σερβίτσιο μου (διότι είχα πάρει μαζί μου γιαουρτάκι να ταίσω τον μπέμπη και επειδή δε βρήκα το κουτάλι του, πήρα ένα άλλο). Είχε το ipod μου. Αυτά! Συνολικό κόστος κλοπιμαίων: Περί τα 1.500 ευρουλάκια! Καλή μπάζα, δεν έχετε να πείτε!

Όλη την εβδομάδα το φυσούσα και δεν κρύωνε. Αρχικά έβριζα την πάρτη μου που ξέχασε το καρότσι εκεί και μετά έβριζα αυτήν την τσούλα που είχε το θράσσος να το κλέψει.

Εχτές λοιπόν, αφήνοντας τη μικρή στον παιδικό σταθμό, πήγα κλασσικά στα Starbucks να πιω τον καφέ μου και να γράψω στο blog μου. Φεύγοντας λοιπόν, βλέπω στο δρόμο το καρότσι μου! Ω ναι αγαπητοί! Το καρότσι μου, την ξανθιά και ένα κοριτσάκι να κάθεται και να το πηγαίνει βόλτα. Θα μου πείτε "Και που ήξερες ότι ήταν το δικό σου καρότσι;". Θα σας πω λοιπόν ότι, εκτός από το γεγονός ότι είχα βάλει μία μικρή γαλάζια κορδελίτσα επάνω, είδα και τα βιβλία μαζί με το ipod μου μέσα (τα οποία αυτή μάλλον ξέχασε να τα βγάλει, διότι δεν της γέμισαν το μάτι -ενώ τη ζακετούλα και τα ρουχαλάκια της μικρής τα οικειοποιήθηκε!).

Μπορείτε να καταλάβετε εκείνη τη στιγμή πώς ένιωσα;! Ταύρος εν υαλοπωλείο is an understatement! Την πλησιάζω λοιπόν, της πιάνω το μπράτσο με όλη μου τη δύναμη (δε φοβήθηκα καθόλου, και ας μου έριχνε ενάμιση κεφάλι!) και της λέω (σιγά γιατί δεν ήθελα να καταλάβει και τίποτα το κοριτσάκι. Τί φταίει αυτό που έχει μία τσούλα μάνα;): "Βγάλε τώρα το παιδί από το καρότσι μου, πάρτο και φύγετε, γιατί διαφορετικά σε μισό λεπτό θα έχω φωνάξει το αλλοδαπών και θα πας από εκεί που ήρθες!".

Αυτή φυσικά, εκτός από το γεγονός ότι έμεινε μαλάκας (να με συγχωρήσετε για τις εκφράσεις μου, αλλά δικαιολογούνται λόγω συνθηκών!), διότι που να φανταστεί την ατυχία που την έδειρε εκείνη τη στιγμή, άσπρισε (περισσότερο απ᾽ότι ήταν ήδη), και άρχισε να τραυλίζει.
-Ε... μα... εγώ... ξέρετε...
-Δεν ξέρω τίποτα! Και να ευχαριστείς τον Θεό που έχεις μαζί σου το παιδάκι, γιατί θα ήσουνα στο τμήμα τώρα!

Σε δευτερόλεπτα είχε πάρει αγκαλιά το παιδί και είχε γίνει Λούης! Εγώ φυσικά δεν πίστευα στην τύχη μου.

Το πόρισμα της ιστορίας μας λοιπόν είναι το εξής: Μην ξεχνάτε ποτέ το καρότσι σας! Αλλά και αν το κάνετε, μην ανησυχείτε: θα την βρείτε την τσούλα που σας το έκλεψε!

10 λόγοι γιατί ώρες ώρες το να είσαι (πολύ) κοντός συμφέρει!

2010-05-20T03:55:00.000+03:00

Μετά από τη μάζωξη εδώ μέσα όλων των ταπών του διαδικτύου (που πόσο πολύ το χάρηκα!), αποφάσισα να γράψω (γιατί σας αγαπώ βρε!) γιατί ώρες ώρες δε᾽ν και πολύ κακό να είσαι ένα και ένα milko με τα χέρια στην ανάταση! Το αντίθετο θα έλεγα...

1. Αποφασίζεις να πας να δεις την ομαδάρα σου να παίζει με τον Άρη στο Κλεάνθης Βικελίδης -το γνωστό Χαριλάου, ξέρετε-, διότι στην Τούμπα έχεις σταματήσει να πηγαίνεις προ πολλού (μάνα γαρ), μετά και από κάτι πέτρες που σου είχαν έρθει το πάλαι ποτέ στο κεφάλι, δεν θέλεις να το ξαναγευτείς αυτό το πιοτό. Λες να το ζήσεις λοιπόν και να πας με το αυτοκίνητο (και την παρέα σου). Ξεκινάτε λοιπόν, βάζετε τις μουσικές σας, έχετε προμηθευτεί 30 ευρώ σε ψιλά (γιατί δε θέλετε να ξέρετε πόσα διόδια πληρώνεις για να πας από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη), τα καφεδάκια σας και βουρ για την συμπρωτεύουσα. Μετά από κανένα δίωρο, έχει ψιλοπιαστεί ο κώλος σου και θέλεις να ξεπιαστείς κάπως. Φυσικά, δεν τολμάς να πεις στον οδηγό (ο οποίος τρέχει και με 180 και έχεις χεστεί επάνω σου και καταριέσαι την ώρα και τι στιγμή που δεν πήρες το αεροπλανάκι να πας) να σταματήσει, γιατί έχει προγραμματίσει να φτάσει, να παρατήσει τα πράγματά του στο ξενοδοχείο και να πάει στο καζίνο (που τρομάρα του, το είδε De Niro και νομίζει ότι μαζί με τα φράγκα -που δε θα βγάλει ποτέ- θα χτυπήσει και μία Sharon Stone φεύγοντας!). Τί κάνεις λοιπόν; Αν είσαι ψηλός, παίρνεις τον πούλο, το βουλώνεις και σκέφτεσαι ότι τα μισά χρήματα που έχεις επάνω σου θα τα δώσεις σε καμία Βουλγάρα να σου κάνει κανένα σπέσιαλ μασαζάκι (ελπίζοντας ότι μπορεί να κάτσει και κάτι άλλο..) μπας και έρθεις στα ίσια σου. Αν είσαι κοντός όμως; Απλώνεις τα μικροσκοπικά σου ποδαράκια στο παρμπρίζ (να δείξεις και στον διπλανό περαστικό οδηγό το καταπληκτιό πεντικιούρ σου), κάθεσαι οκλαδόν, κάθεσαι επάνω στα πόδια σου, κάνεις τη γιόγκα σου (μη σου πω και τη ρεφλεξολογία σου!), σηκώνεσαι και όρθιος άμα λάχει (και αν είναι και κάμπριο το αυτοκίνητο ακόμα καλύτερα) και όλα φίνα!

2. Θέλεις τώρα να πας στην Ινδία (είμαι ταξιδιάρα βρε!) και πιο συγκεκριμένα στην Γκόα. Για να φτάσεις εκεί, πρέπει να πας Αθήνα-Λάρνακα, Λάρνακα-Ντουμπάι, Ντουμπάι-Βομβάη, Βομβάη-Γκόα. Κουράζεσαι και μόνο που το σκέφτεσαι! Έλα όμως που το γουστάρεις το ταξιδάκι, λες να δεις και κάτι διαφορετικό από τα κλασσικά Παρίσια, Λονδίνα, Νέες Υόρκες, οπότε χαλάλι. Αν λοιπόν δεν ταξιδεύεις πρώτη θέση (που εκεί και 2μιση μέτρα να είσαι χέστηκες), έχεις ένα θέμα. Διότι τόσες ώρες μέσα στο αεροπλάνο αγαπητοί μου δε βγαίνουν. Δεν πάν᾽να σε κερνάνε γλυκά, τυριά, κρασιά, σκατά, δεν πα᾽να᾽ναι κούκλος ο αεροσυνοδός (που συνήθως είναι γυναίκες και τί μάτι να πάρεις η δόλια), δεν πα᾽να᾽χεις να δεις 100 ταινίες (πόσο Russel Crowe να πάρεις μάτι πια!), θα πιαστείς θες δε θες! Και πλέον δεν είναι όπως παλιά που σουλάτσαρες πέρα δώθε (ε, και εκεί ένα γκομενάκι θα το πετύχαινες!). Τώρα στη θέση σου δεμένος και σκασμός. Ο δύσμοιρος λοιπόν ο ψηλός ο άνθρωπος, φτάνοντας στον προορισμό του, θέλει 2 μέρες ξεκούραση! Η τάπα όμως; Η τάπα, πολύ απλά, δεν έχει πιαστεί ποτέ! Διότι παρακαλάει τον μπροστινό της να κατεβάσει την πλάτη της καρέκλας του (ο οποίος δεν πιστεύει στην τύχη του!) και ακουμπάει τα γονατάκια της μια χαρά, απολαμβάνοντας το ταξίδι της ανενόχλητη! Φτάνει και είναι φρεσκαδούρα!

3. Μπορεί να πηγαίνεις στα μαγαζιά και να μη βρίσκεις παντελόνι στα μέτρα σου, και να χρειάζεσαι σε κάθε σου αγορά τη μοδίστρα από πίσω, όμως στα ρούχα έχουμε ένα πλεονέκτημα: μπορούμε να φοράμε όσο κοντά φουστάκια και σορτσάκια θέλουμε, χωρίς να έχουμε φόβο να χαρακτηριστούμε "ξέκωλα", "τσουλιά", "ξετσίπωτες" και όλα αυτά τα κοσμητικά τα οποία βγαίνουν από το στόμα της κάθε μίας κομπλεξικιάς τύπισσας (φυσικά αρκεί τα κιλά να είναι τα σωστά και η κυτταρίτιδα να βρίσκεται στα φυσιολογικά της επίπεδα. Και δε θέλω να ακούσω σχόλια του τύπου "απαπα κυτταρίτιδα", διότι αν είσαι γυναίκα ψεύδεσαι ασυστόλως ότι και καλά δεν έχεις και αν είσαι άντρας να μου κάνεις τη χάρη και να αποδεχτείς ότι σχεδόν όλες οι γυναίκες έχουν και να πορευτείς αναλόγως. Όπως κάνουμε και εμείς τουμπεκί με το δάσος που κουβαλάτε επάνω σας!). Και αυτό, για τον εξής απλό λόγο: ένα πόδι της τἀξεως των 70-80 εκατοστών δεν κάνει καμία εντύπωση (δυστυχώς) και δεν προκαλεί. Εἰτε βάλεις το κοντό, είτε βάλεις την κελεμπία, το ίδιο και το αυτό. Ούδεις θα το προσέξει. Οπότε, αποφασίζεις και εσύ να βάλεις το κοντό, να βγάλεις τα μπουτάκια έξω το καλοκαιράκι και να μην κινδυνεύεις να σχολιαστείς από την κάθε καρακάξα, η οποία θα σε ματιάσει (που κακό χρόνο να᾽χει!) και εκεί που θα περπατάς αμέριμνη θα την φας την τούμπα περιοπής και θα γελάει όλο το σύμπαν μαζί σου. (Τώρα, μεταξύ μας, εγώ ας είχα 2 μέτρα πόδι και ας μην το φορούσα το κοντό jamais!)

4. Και θα συνεχίσω στον χώρο της ένδυσης για να πω το εξής (με το οποίο οι μισοί θα πέσουν κάτω από τα γέλια, οι έξυπνες τάπες όμως θα το καταχωρήσουν στον σκληρό, θα το επεξεργαστούν και θα πράξουν αναλόγως): μπορείς να ψωνίζεις και από παιδικά μαγαζιά! Ναι, γελάτε εσείς! Έχετε επισκεφθει τα παιδικά μαγαζιά τελευταία; Αν όχι, θα σας ενημερώσω εγώ: Όλοι οι top μόδιστροι έχουν και παιδικές σειρές. Διότι το έχουν πιάσει το νόημα. Σου λέει, "η (ψωνάρα) μάνα θέλει το παιδί της να φοράει τα καλύτερα. Θα χάσω εγώ τέτοια αγορά; Όχι βέβαια!" Και σχεδιάζουν κάτι ρουχαλάκια μούρλια! Τί φουστάκια, τί μπλουζάκια, τί φορμούλες! Χάρμα σου λέω! Και σε τιμές fantastique!

5. Και τελειώνω με τον χώρο της μόδας με το απόλυτο φετίχ της γυναίκας (και του άντρα μη σου πω): το τακούνι! Εδώ αγάπη μου, λατρεύουμε το ύψος μας και ευχαριστούμε το Θεούλη που μας έκανε τη χάρη να μπορούμε να κυκλοφορούμε με το 12ποντο! Διότι, αν είσαι δίμετρη γκόμενα (και δεν προχωράς σε πασαρέλα), πού να τον βάλεις τον τάκο; Που θα θέλεις για συνοδό τον Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ! Και καλά να είσαι στο LA. Εδώ που θα τον βρεις; Ενώ η τάπα, το φοράει και το χαίρεται (έχουμε γίνει όλες Carrie, τρομάρα μας)! Διότι όσο ψηλό και να είναι η τάπα θα παραμείνει τάπα! Με τρελό πατούμενο όμως!

6. Η τάπα αγαπητοί μου κρύβεται πολύ εύκολα. Και μπορεί να λέτε από μέσα σας "ναι, όταν ήταν 5 και έπαιζε κρυφτό", εγώ όμως θα σας πω ότι καθημερινά βρίσκεσαι μπροστά σε καταστάσεις που θέλεις να κρυφτείς. Προχωράς π.χ. αμέριμνη στο δρόμο να πας να πάρεις τα τσιγάρα σου και βλέπεις μπροστά σου τον πρώην (με τον οποίο ήσουνα τρελά καψούρα) με μία τρισάθλια τιποτένια γκόμενα (για την οποία σε παράτησε και την οποία παντρεύτηκε. Βέβαια, το γεγονός ότι έχεις μάθει ότι την κερατώνει σε κάνει να νιώθεις κάπως καλύτερα, αλλά δεν έχει να κάνει) χεράκι χεράκι. Τί κάνεις; Το παίζεις υπεράνω και τους χαιρετάς; Όχι βέβαια, διότι που να φανταστείς ότι θα τον πετύχεις Κυριακή πρωί με την τσίμπλα στο μάτι, τη φόρμα και το αθλητικό! Αν ήσουνα φτιαγμένη (και αυτή σκατά) να τους χαιρετούσες και με το παραπάνω (για να δει ο γελοίος τι κοριτσάρα έχασε)! Τώρα όμως; Τώρα κρύβεσαι στον μισό μέτρο θάμνο που βρίσκεις μπροστά σου! Η δίμετρη που να κρυφτεί; Δεν είναι ότι σε κάθε στενό βρίσκεις και ένα φοινικόδεντρο μπροστά σου!

7. Το να είσαι πολύ κοντός βολεύει τρελά διότι κοιμάσαι παντού. Α! Όλα και όλα! Ο ύπνος είναι ιερό πράγμα και τον αγαπάμε πολύ (τουλάχιστον πριν να γίνεις μάνα, αυτό πρεσβέυεις, διότι μετά... άστα.). Το λένε και οι γιατροί. Ο ψηλός άνθρωπος, λοιπόν, μπορεί να κοιμηθεί στο κρεβάτι του (το οποίο πρέπει να είναι και king size) ή στο πάτωμα (το οποίο είναι μεγάλο, αλλά ποιός κοιμάται στο πάτωμα καλέ;). Ενώ η μινιατούρα μπορεί να κοιμηθεί σε μονό καναπέ, σε πολυθρόνα, σε καρέκλα (κουλουριασμένη), μέσα στο μπάνιο, στο ντουζ (μη σου πω και στον μπιντέ, άμα λάχει), στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου (ξαπλωμένη εννοώ!), στο πλατύσκαλο (αν έχει και χαλάκι, ακόμα καλύτερα), στο σπιτάκι του σκύλου, στην κούνια του παιδιού (μαζί με το παιδί!) και όπου αλλού γουστάρει η ψυχή της!

8. Η αλήθεια είναι ότι το ύψος ξεγελάει αρκετά τον άλλο όσον αφορά στην ηλικία. Βλέπεις 2 συνομίληκες γυναίκες, η μία ψηλή και η άλλη σκαμπώ. Ε, το σκαμπώ σου φαίνεται μικρότερο. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως πάει συνειρμικά.. Και καλά τώρα που είμαστε φρεσκαδούρες δε μας νοιάζει (δε θέλω κανένα σχόλιο παρακαλώ, μη χεστούμε εδώ μέσα). Όταν θα πατήσουμε για τα καλά τα ...άντα, τότε είναι που το θα έχουμε τρελά ανάγκη (αυτό και καμιά δεκαριά λίφτινγκ!). Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, όταν θα φτάσω 85 και μου λένε: "Βρε mamouli. Μα 85; Ούτε για 80 δε φαίνεσαι!" θα μου κάνει μεγάλη διαφορά;

9. Δεν έχεις φόβο να κουτουλήσεις ποτέ πουθενά (εκτός αν είσαι ζώον σαν και εμένα και πας και κουτουλάς επάνω σε τζαμαρίες!). Δεν υπάρχει περίπτωση να πρέπει να καμπουριάσεις ποτέ για να περάσεις κάτω από πόρτα (ξέρετε τι αυχενικό πρόβλημα έχει ο καημένος ο Φασούλας;). Μπαίνεις στο αυτοκίνητο χωρίς να σκύψεις το κεφάλι σου (κιόμως γίνεται ψηλοί μου φίλοι!). Ακόμα και σε σπηλιά, μπαίνεις όρθιος χωρίς κανέναν φόβο! Ξέρετε πόσα καρούμπαλα μείον στη ζωή ενός ανθρώπου είναι όλα αυτά;

10. Και άφησα το καλύτερο για το τέλος φίλοι μου: μία τάπα γκόμενα στο κρεβάτι κάνει παπάδες. Η ανατομία βλέπετε... Ό,τι στάση υπάρχει στο Κάμα Σούτρα την έχουμε. Από πάνω, από κάτω, πλαγίως, όρθιοι, κρεμασμένοι, ανάποδα, καρεκλάτα, σκανδιναβικά, κουζινάτα, ψαλιδιστά, ανεμιστηριακά, σκυλίσσια, κουταλάτα, αγελαδινά, ελεφαντινά, κωπηλατικά, τα πάντα έχει ο μπαξές! Και όχι μόνο αυτό. Είμαστε και εύχρηστες. Μας σηκώνετε επάνω, μας ρίχνετε κάτω, μας αναποδογυρίζετε, μας πετάτε στον αέρα, μας κρεμάτε, μας κάνετε ό,τι θέλετε και με μεγάλη ευκολία μάλιστα. Και το καλύτερο; Δεν πιάνουμε και πολύ χώρο στο κρεβάτι. Τελειώνεις, γυρίζεις πλευρό και είναι σα να κοιμάσαι μόνος σου. Τέλειο;

10 λόγοι γιατί ώρες ώρες το να είσαι (πολύ) κοντός δε συμφέρει.

2010-05-14T16:33:00.001+03:00

Αρχικά να σας πω ότι γενήθηκα κοντή. Παίζει να είμαι το μοναδικό παιδί που βγήκε πιο κοντό από τους γονείς του. Και αν σκεφτείτε ότι οι γονείς μου είναι ψιλοτάπες, φαντάζεστε τι είμαι εγώ: ενάμιση μέτρο όλο και όλο (1.52 για την ακρίβεια, αλλά το ενάμιση μου ακούγεται καλύτερα).

Να σας ξεκαθαρίσω επίσης ότι δεν έχω κανένα μα κανένα κόμπλεξ με το ύψος μου. Δε μου στάθηκε ποτέ εμπόδιο σε κάτι (οι γκόμενοι μου όλοι ήταν πανύψηλοι. Ήμουνα στην ομάδα του βόλευ του σχολείου μου. Ήμουνα αρχηγός της ομάδας μπάσκετ της τάξης μου- τα γέλια περιττεύουν παρακαλώ- και άλλα τέτοια). Το αγαπάω κιόλας. Δηλαδή να σας εξηγήσω. Δε θα ήθελα να ήμουνα 1.60. Ούτε 1.65. Γιατί είναι κοινό. Ενώ πόσες γυναίκες ξέρετε που να είναι ενάμιση ολόκληρο μέτρο; Καταλαβαίνετε το point μου;

Παρ᾽όλ᾽αυτά όμως, πρέπει να παραδεχτώ ότι έχει και τα desavantages (με προφορά παρακαλώ) του. Ακούστε λοιπόν γιατί ώρες ώρες δε συμφέρει να είσαι και πολύ κοντός:

1. Δε φτάνεις τα ντουλάπια (το προφανές). Για να μπορέσω να κατεβάσω την πιατέλα από το επάνω ντουλάπι της κουζίνας πρέπει είτε να φέρω καρέκλα, είτε να σκαρφαλώσω επάνω στον πάγκο (μερικές φορές να σηκωθώ και όρθια!) με αποτέλεσμα μία φορά να έχω φάει τέτοια τούμπα που η μελανιά σε μέγεθος του χάρτη της Αφρικής να φιλοξενηθεί στα οπίσθιά μου για πάνω από ένα μήνα.

2. Συνδυαλέγεσαι με τους πάντες κοιτώντας ψηλά (διότι δεν θέλετε να σας πω τι ακριβώς βλέπεις όταν κοιτάς μπροστά... ειδικά αν ο άλλος είναι ψηλός. Το pto το έχουμε όλοι ακουστά, έτσι;). Απορώ που δεν έχει πάρει μόνιμη κλίση το κεφάλι μου προς τα επάνω!

3. Έχεις πρόβλημα με τις καρέκλες. Παντού! Σε γραφεία, σε εστιατόρια, σε καφετέριες. Διότι οι κατασκευαστές καρεκλών δεν έχουν υπολογίσει ότι σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν και άνθρωποι κάτω του 1.60 βρε αδελφέ (και αν αυτή τη στιγμή με διαβάζει κάποιος επιπλοποιός, ας το διαδώσει παρακαλώ στους συναδέλφους του!). Και αναγκάζεσαι να κάθεσαι μπροστά μπροστά στην καρέκλα για να φτάνουν τα πόδια σου κάτω! Ειδάλλως είσαι σαν τα παιδάκια που κρέμονται τα πόδια τους (εκτός και αν απλώσεις τα πόδια σου στην απέναντι καρέκλα, πράγμα το οποίο κάνω εγώ αυτήν τη στιγμή και ο διπλανός σε κοιτάει λες και είσαι πρώτης τάξεως γύφτισσα!). Δεν το είχατε σκεφτεί αυτό ποτέ, έτσι;

4. Έχεις ένα disadvantage στο γκομένισμα σε clubs. Εγώ όχι πια, διότι το έχω ξεχάσει το άθλημα. Όταν ήμουνα όμως σε εκείνη την ηλικία που κάθε βράδυ αλώνιζα τα ξενυχτάδικα, πρέπει να πω ότι ήταν δύσκολο να φλερτάτω με κάποιον, για έναν πολύ απλό λόγο: δε φαινόμουνα! Που να με δει ο χριστιανός μέσα στα 500 άτομα; Φαινόμουνα νομίζετε; Μόνο αν καθόταν στο διπλανό τραπέζι (για να μη σας πω στη διπλανή καρέκλα!) κάτι γινότανε.

5. Στις συναυλίες δεν παίζει να πάρεις εισητήρια στην αρένα. Σας το λέω εγώ. Και αν το κάνεις, δύο είναι τα τινά για να μπορέσεις να δεις το συγκρότημα που γουστάρεις: Είτε να πας από το πρωί και να στηθείς μπροστά μπροστά, ούτως ώστε όταν ανοίξουν οι πόρτες να τρέξεις σαν τον Γιουσέιν Μπολτ να προλάβεις πρώτη θέση πίστα (που εγώ αυτό κάνω), είτε να πας με κανένα γομάρι φίλο σου, ο οποίος θα σε πάρει στους ώμους του για όλη τη διάρκεια της συναυλίας (και θα βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισε να σου προτείνει να πάτε μαζί) .

6. Θέλεις να πας σινεμά; Ξανασκέψου το. Δεν το κατεβάζεις καλύτερα το έργο στον υπολογιστή σου (θα σου βγει και οικονομικότερο); Διότι αποφασίζεις να πας σινεμά. Ντύνεσαι, φτιάχνεσαι και φτάνεις στον κινημαρογράφο. Παίρνεις τα εισητήρια (ξέρετε, τα καλά. Αυτά που είναι λίγο πιο πάνω από το κέντρο), κάθεσαι και περιμένεις να αρχίσει το έργο. Λίγο πριν τελειώσουν λοιπόν οι διαφημίσεις, εμφανίζεται ένα δίμετρο ζευγάρι (γιατί πάντα τότε εμφανίζονται!) και κάθεται μπροστά σου! Και σε όλη τη διάρκεια του έργου πας πέρα δώθε σαν τον κουνιοτράμπαλο και κουνιούνται και οι από πίσω σου στους ίδιους ρυθμούς προσπαθώντας να διαβάσον τους υπότιτλους και καταλήγει όλη η αίθουσα να μοιάζει με διαφήμιση του Bacardi!

7. Καρέκλες αυτοκινήτου. Ε, λοιπόν θα σας το εκμυστηρευτώ: Δε βλέπω το καπό του αυτοκινήτου μου! Διότι αγαπητοί μου, όπως και στο Νο 3, έτσι και στα αυτοκίνητα, οι κατασκευαστές θεωρούν ότι το 1.60 είναι η αφετηρία. Δηλαδή εγώ να ρωτήσω κάτι; Θα τους κοστίσει πολύ παραπάνω αν εκεί που έχουν κανονίσει να ρυθμίσουν να ανεβαίνει το κάθισμα x εκατοστά να το ρυρμίσουν έτσι ώστε να ανεβαίνει x+10; Η μόνη φορά που κατάφερα να δω που τελικά τελειώνει το αυτοκίνητό μου ήταν όταν ήμουνα έγκυος που είχα αγοράσει ένα ειδικό μαξιλαράκι για να μη με σφίγγει η ζώνη. Άλλη αίσθηση! Σκέφτηκα να το καθιερώσω το μαξιλαράκι, αλλά όταν πήγα μία φορά το αυτοκίνητο (μη ούσα έγκυος) σε ένα πάρκινγκ, τα γέλια των παρκαδόρων με έκαναν να το βγάλω και να το πετάξω με το που γύρισα στο σπίτι!

8. Θέλεις να κάνεις ντουζ. Να ξυπνήσεις το πρωί και να απολαύσεις το ντουζάκι σου. Καταπληκτικά! Και θέλεις, σαν άνθρωπος που έχει πληρώσει το ντουζ του, να κρεμάσεις το μπιστολάκι του ντουζ σ᾽αυτό το πράγμα που έχει τοποθετηθεί ειδικά στον τοίχο για να κρεμάς το ντουζ και να μπαίνεις από κάτω, όπως στις διαφημίσεις για τα αφρόλουτρα. Μα που να φτάσεις εκεί επάνω; Δηλαδή πρέπει το εν λόγω εξάρτημα να είναι στα 2 μέτρα; Και προσπαθείς, τεντώνεσαι, κάνεις ακροβατικά, πηδάς σαν το πιθίκι, αλλά μάταια! Δε θα το φτάσεις ποτέ! Οπότε αποφασίζεις να το κρατίσεις στο χέρι το ρημαδιασμένο και να μην ξεχάσεις να πάρεις τηλέφωνο αυτόν που σου εγκατέστησε το ντουζ και να τον αρχίσεις στα βρισίδια μπας και καταλάβει ότι "hello! Ο μέσος Έλληνας δεν είναι 1.90!"

9. Πας να ψωνίσεις. Είσαι φτιαγμένη ψυχολογικά, νιώθεις κουκλάρα και είσαι έτοιμη να κάνεις την επιδρομή σου στα μαγαζιά. Βλέπεις στη βιτρίνα ένα τζινάκι που θα σου κάνει το κωλαράκι να δείχνει μούρλια και ένα φόρεμα που θα κάνει τους πάντες να κοιτάνε μόνο εσένα στον γάμο αυτής της ξινής που πρέπει να πας (απο υποχρέωση και μόνο)! Τέλεια, λες. Με ένα σμπάρο δυό τριγώνια! Μπαίνεις μέσα και ζητάς από την (αγενέστατη συνήθως) πωλήτρια να σου τα φέρει στο νούμερό σου. Δοκιμάζεις το τζινάκι και, όντως, το κωλαράκι σου δείχνει καταπληκτικό. Έλα όμως που το τζινάκι σέρνεται στο πάτωμα, σαν ουρά νυφικού! Και αναγκαστικά πρέπει να μπεις στη διαδικασία να το πας σε μοδίστρα να σου το κοντύνει και μόνο που το σκέφτεσαι βαριέσαι και δεν το αγοράζεις τελικά. Λες "δεν πειράζει, θα πάρω το φόρεμα". Και φυσικά εκεί τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Διότι το φόρεμα είναι μεταξωτό και είναι ακόμα δυσκολότερο να κοντύνει (μερικές φορές και αδύνατο). Και εκεί που είχες φύγει από το σπίτι σου με γαμάτη διάθεση, επιστρέφεις σιχτιρίζοντας τους πάντες: σχεδιαστές, μοντέλα, καταστηματάρχες, πωλήτριες, τους γονείς σου που σε γέννησαν μία τάπα κ.ό.κ.

10. Πας στο supermarket. Δε νομίζω ότι πρέπει να σας το αναλύσω, έτσι; Και καλά να μη φτάνεις το βούτυρο. Λες σε έναν χριστιανό εκεί δίπλα να σε βοηθήσει να το κατεβάσεις (και συνήθως το κάνουν με μεγάλη ευχαρίστηση). Όταν θέλεις την σερβιέτα ή το ταμπόν; Eκεί σε θέλω μάγκα μου. Αρχικά προσπαθείς μόνη σου. Τεντώνεσαι (τα κλάσσικά), αλλά τίποτα. Μετά προσπαθείς να πατήσεις επάνω στο χαμηλότερο ράφι μπας και γίνει η δουλειά. Τίποτα πάλι (φοβάσαι κιόλας μην πέσει το ράφι και ξεφτιλιστείς εντελώς). Τελικά ζητάς από τον ψηλό κύριο δίπλα σου, που ψάχνει να βρει ποιος αφρος ξυρίσματος θα τον κάνει ακατανίκητο, να σου πιάσει το πακέτο με τη σερβιέτα. Και κατεβάζει το λάθος. "Ε, ξέρετε, όχι αυτήν. Την παραδίπλα, με τη διπλή απορροφητικότητα!". Μιλάμε για την επιτομή της ξεφτίλας! Και μετά εξαφανίζεσαι από το supermarket. Για πάντα!

Ο Θεός όμως έχει πλάκα. Γιατί εγώ, η τάπα, έκανα μία κοράκλα πανύψηλη! Λέτε μετά από 20 χρόνια να γράφει στο blog της αντίστοιχα: "10 λόγοι γιατί ώρες ώρες το να είσαι (πολύ) ψηλός δε συμφέρει";

Από μία "ηλίθια, ανενημέρωτη μικροαστή"...

2010-05-10T12:31:00.005+03:00

"Αδέκαροι, τεμπέληδες, με την πλάτη γυρισμένη στο νόμο, στα καφενεία από το πρωί ως το βράδυ, ταβλαδόροι, χαρτοπαίκτες, άθλιο είδο, Έλληνες, γκαρσόνια της Ευρώπης, ταμίες, ταξιτζήδες, υπάλληλοι, περαστικοί καρπαζοεισπράκτορες, απατεώνες, με σκυμμένο το κεφάλι, με το κράτος μας να χρωστάει και στον τελευταίο Γερμανό, ψεύτες, πλαστογράφοι, τζάμπα μάγκες, κατσαπλιάδες, ανεπρόκοποι, λαμόγια της έσχατης υποστάθμης... Όλα αυτά και άλλα τόσα από τα γερμανικά περιοδικά... για εμάς τους Έλληνες, για μένα, για σένα, για όλους μας... χαρακτηρισμοί απίστευτοι... για μας που δουλεύουμε από το πρωί ως το βράδυ, για μας χωρίς γνωριμίες που παλεύουμε μέρα νύχτα για να πάνε τα παιδιά μας να σπουδάσουν, για μας που πληρώνουμε τα μισά μηνιάτικα στα φροντιστήρια, για μας που είμαστε έξω από εργολαβίες, κομματικές πελατείες, χωρίς καρέκλα στο Δημόσιο, χωρίς μπόνους για την επίτευξη των στόχων, black listed boys από τα golden boys... Όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί για μας που δεν ξέρουμε από επιδοτήσεις, τουβλάκια και κοινοτικά προγράμματα, χωρίς βουλευτικές διευκολύνσεις, χωρίς ευνοικές μεταθέσεις των παιδιών μας που υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία στα σύνορα, χωρίς ούτε μισό καφέ από μαυραγορίτη, χωρίς δεύτερο μισθό από τον διαπλεκόμενο για να κάνει τη δουλειά του, χωρίς βίλες, χωρίς σκάφη, χωρίς εξοχικά, χωρίς πρώτη κατοικία, χωρίς μισή μαύρη πεντάρα... για μας όλα αυτά που μοιάζουμε με τον Γερμανό που ζει από τη δουλειά του, για μας τους νομοταγείς, τους κανονικούς...
Και όλα αυτά γιατί στη σημερινή Ελλάδα ξεφύτρωσαν ξαφνικά μετά το ᾽80... λαμόγια, διαπλεκόμενοι, νταβατζήδες, πονηρά κλεφτρόνια που το μόνο ζητούμενό τους ήταν να φουσκώσουν τον τραπεζικό λογαριασμό, να μεταφέρουν σε υπεράκτιες εταιρείες τα κλεψιμαίικα, να κυκλοφορούν ως κύριοι απατεώνες, να φουμάρουν πούρα και να μολύνουν ακόμα και την καρέκλα που κάθονται, με σωματοφύλακες να κυκλοφορούν σαν μαφιόζοι, κλανιάρηδες, μην τρελαθεί κανείς και τους τουλουμιάσει... κυριλέδες της πορδής που χτυπάνε και έναν Γκίκα σε δημοπρασία για να κρεμάσουν στους τοίχους της χιλίων πεντακοσίων τετραγωνικών έπαυλής τους. Όλος αυτός ο διασυρμός μας για την ικανοποίηση της απληστίας τους.. Ατιμώρητοι σε άσυλο... Χωρίς πόθεν έσχες. Αίσχος."

Για την αντιγραφή Mamouli

Υ.Γ.1 Για τους νεκρούς θρηνούμε και τους αφήνουμε στην ησυχία τους. Τελεία και παύλα. Η εκμετάλλευση της μνήμης των νεκρών για δικαιολόγηση πολιτικών και κοινωνιολογικών απόψεων, απὀ όποιο πολιτικό μετερίζι και αν προέρχεται, αποτελεί βαρύ ολίσθημα και ύβρη. Στην Αθηναική δημοκρατία, η τιμωρία της εν λόγω ύβρεως ήταν εξοστρακισμός γι᾽αυτόν που προσέβαλλε τους νεκρούς.

Υ.Γ.2 Δεν είναι σώφρον όταν δεν έχουμε ιδέα της πραγματικότητας (διότι κινούμαστε μεταξύ Εκάλης και Ψυχικού) να κάνουμε κοινωνικές αναλύσεις των προβλημάτων του τόπου στο Villa Mercedes.

And the oscar (didn't) go to...

2010-05-03T23:09:00.004+03:00

Είμαι να σκάσω! Αν με πιάσετε από τη μύτη θα κάνω ένα τόσο δυνατό ᾽μπαμ᾽ που θα ακουστώ μέσω διαδικτύου στα σπίτια σας!

Όλα ξεκίνησαν πολλά χρόνια πριν, όταν ήμασταν μικρούλες. Τέσσερις ξαδελφούλες (οι 2 αδελφές, και δεν εννοώ gay), οι οποίες μεγάλωσαν μαζί. Σαββατοκύριακα μαζί, διακοπές μαζί, πάρτυ μαζί, γκομενοδουλειές μαζί. Μία εξ αυτών με τρομερή κλίση στο βάψιμο (και πάλι, δεν εννοώ το σοβάτισμα, αν και πολλές χρειάζεται να τις ᾽σοβατίσει᾽για να τις κάνει τις θεές που βλέπουμε στα κοσμικά περιοδικά!). Έκλεβε τα βαφτικά της μαμάς της και μας μεταμόρφωνε.

Οι τέσσερις αυτές ξαδεφούλες λοιπόν, κάποια στιγμή μεγάλωσαν. Η Νατάσα έγινε ηθοποιός. Με τα Εθνικά της θέατρα, με τα ΚΘΒΕ της, με τα ΔΗΠΕΘΕ της, με καταπληκτικές παραστάσεις εντός και εκτός Ελλάδας, με τα όλα της! Η Νατασούλα (και 100 χρονών να φτάσει εμείς ᾽Νατασούλα᾽ θα την φωνάζουμε) έγινε βοηθός σκηνοθέτη. Με τους Αγγελόπουλούς της, με ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους, με πασίγνωστες σειρές στην τηλεόραση (βλ. πολυκατοικία και πολλές άλλες). Η Γιάννα έγινε, όπως ήταν αναμενόμενο, μακιγιέζ. Με πολλές ταινίες, με το video art της (που για να καταλάβετε, video art έχουν γίνει στον κόσμο όλα και όλα 5 άντε 6. Το δικό της εκτίθεται στο Metropolitan -το γνωστό καλέ!- της Νέας Υόρκης), με άπειρα διαφημιστικά, με φοβερές συνεργασίες. Καλλιτεχνικό σόι, δεν έχετε να πείτε! Η τέταρτη σας γράφει τώρα (και δεν εννοώ στα παλαιά της υποδήματα). Και όχι, για να εξηγηθούμε, αυτή δεν ενεπλάκη με τα καλλιτεχνικά δρώμενα.

Το ταλέντο της Γιάννας, εκτός από τα ᾽οικιακά᾽ βαψίματα που έκανε σε εμάς, φάνηκε από την αρχή που αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον χώρο. Όταν ήταν φοιτήτρια, έπρεπε να κάνει τη ᾽διπλωματική᾽της: Body painting. Πάμε και εμείς λοιπόν, σύσσωμη η οικογένεια, να δούμε το show (να σας πω ότι μου είχε προτείνει και εμένα να με βάψει, αλλά καταλαβαίνετε ότι στην ιδέα και μόνο να είμαι με ένα στρινγκάκι τσίτσιδη μπροστά σε εκατοντάδες άτομα έβγαζα καντήλες. Οπότε είπα: I'll pass). Φτάνουμε λοιπόν σε παραλιακό club, καθόμαστε στις θέσεις μας και περιμένουμε να αρχίσει το θέαμα. Ο κάθε φοιτητής έπρεπε να κάνει body painting σε κάποιον ή κάποιους και αυτοί οι κάποιοι να παρουσιάσουν την ᾽ιδἐα᾽ του μέσω ενός χορευτικού. Πολλοί οι φοιτητές, πάαααααρα πολλοί οι προσκεκλημένοι και πολύ γνωστοί κριτές. Η Γιάννα θα παρουσίαζε τελευταία.

Ξεκινάνε λοιπόν ένα ένα τα χορευτικά. Στη μέση του show έχουμε αρχίσει να νυστάζουμε (εμείς αλλά και οι κριτές), διότι όλοι την είχαν δει τρελοί καλλιτέχνες και τα χορευτικά τους ήταν κάτι μεταξύ Λίμνης των κύκνων και Ωραίας Κοιμωμένης. Κλασσικές μουσικές και δε συμμαζεύεται. Κύκνοι, νεράιδες, πριγκίπισσες και τα συναφή. Φτάνει λοιπόν η ώρα του δικού μας. Και εμφανίζονται στην σκηνή: μία ketchup, μία μουστάρδα, μία pepsi και ένα sandwich (οι τρεις πρώτες γυναίκες και το sandwich ένας ευτραφής δίμετρος άντρας ανάμεσα σε δύο ψωμάκια φτιαγμένα από ειδικό φελιζόλ)! Και αφού το κοινό έχει αρχίσει να αναρωτιέται τι θα δει, σκάσει στη διαπασόν το 'Living la vida loca' του Ricky Martin και γίνεται το έλα να δεις. Όρθιο όλο το club (συμπεριλαμβανομένων των κριτών) και να χορεύει ξέφρενα μαζί με την ketchup, την pepsi και το sandwich!! Άλλο να σας το περιγράφω και άλλο να το βλέπετε. Μεγάλες στιγμές! Φυσικά το βραβείο το πήραμε και το πανηγυρίσαμε!

Πέρασαν τα χρόνια από τότε και την καλλιτεχνική πορεία της Γιάννας σας την περιέραψα εν τάχει πιο πάνω. Με παίρνει λοιπόν τηλέφωνο προχτές και μου λέει ότι η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου από φέτος αποφάσισε να αρχίσει να δίνει και αυτή βραβεία για Ελληνικές παραγωγές. "Ωραία", σκέφτηκα. "Αλλά γιατί μου το λες τώρα αυτό;". "Είμαι και εγώ υποψήφια". "Τί είσαι λέει;;;;;!!!!!" "Υποψήφια. Για ᾽Το κακό στην εποχή των ηρώων᾽ (και για όσους δεν το έχουν δει, είναι η ταινία στην οποία πρωταγωνιστούσε -μεταξύ πολλών γνωστών ελλήνων ηθοποιών- ο Billy Zane. Σίγουρα θα θυμάστε ότι είχε έρθει στην Ελλάδα για να γυρίσει μία ταινία. Εγώ το θυμάμαι πάντως και της το κρατάω που δε με πήρε ούτε μία φορά μαζί της στα γυρίσματα να τον δω!)". "Καλά, και δε μας το έχεις πει τόσο καιρό; Πότε είναι η απονομή και ποιοί είναι οι συνυποψήφιοί σου;" "Στις 3 Μαίου, στο Μέγαρο Μουσικής. Το ᾽Στρέλλα᾽ και το ᾽Ψυχή βαθιά᾽". Μπαίνω στο internet, βλέπω αναλυτικά τις υποψηφιότητες καθώς και σκηνές από τα άλλα έργα (για να έχω ολοκληρωμένη άποψη) και είμαι σίγουρη ότι το βραβείο το έχουμε στο τσεπάκι μας.

Την παίρνω τηλέφωνο σήμερα το πρωί:

- (κοιμισμένη φωνή) Ποιος είναι;

- Ξύπνα γελοία! Κοιμάσαι ακόμα; Σήκω να πας να σουλουπωθείς. Να φτιάξεις νύχι, μαλλί και τα συναφή. Τι θα βάλεις έχεις αποφασίσει;

- Κοιμάμαι.. Πάρε με κατά τις 2 να με ξυπνήσεις!

Ξαναμιλάμε στις 2. Της λέω ότι δεν κατάφερα τελικά να βρω πρόσκληση όσα ᾽μέσα᾽ και αν έβαλα (ούτε στα oscar τέτοιο πράγμα!) και την ρωτάω αν θα το δείξει η τηλεόραση. Μαθαίνω ότι θα το δείξει ο ΣΚΑΙ την Τετάρτη στις 9 ή 10 το βράδυ.

Την ξαναπαίρνω στις 8. Ήταν καθ᾽οδόν προς το Μέγαρο με τη Νατάσα (βλ. αδελφή της ηθοποιό).

-Έχεις σκεφτεί τι θα πεις αν κερδίσεις;

- Μάλλον δε θα προλάβω να πω τίποτα. Θα έχω λιποθυμήσει...

- Λοιπόν, στείλτε μου μήνυμα μόλις ανακοινωθεί το αποτέλεσμα. Και να μην το παρεις όμως να ξέρεις ότι μόνο και μόνο το γεγονός ότι είσαι υποψήφια είναι πολύ μεγάλο. Love u.

Κατά τις 9μιση, ενώ ήμουνα ξαπλωμένη στο κρεβάτι προσπαθώντας να κοιμίσω τη μικρή, και ενώ σκέφτομαι τη Γιάννα να φέρνει στο σπίτι το βραβείο και να το ζούμε όλοι μαζί (καλά, για να σας πω την αλήθεια, η φαντασία μου είχε πάει ένα μικρό βηματάκι πιο πέρα: red carpet και τα συναφή. Καταλαβαίνετε τώρα...) μου έρχεται μήνυμα: "Δεν το πήραμε". Ξανακοιτάζω το κινητό μου μήπως και δεν έχω διαβάσει καλά. Μήπως και έχω βγάλει τους φακούς μου και δε βλέπω. "Δεν το πήραμε".

Ένα σφίξιμο στο στομάχι μου και στην καρδιά μου τόσο δυνατό...

"Aν μου πεις ότι το πήρε το ᾽Στρέλλα᾽ (επειδή η μακιγιέζ είναι ᾽γνωστή᾽ -και δε θέλω να κάνω και άλλα κακεντρεχή σχόλια, αν και θα᾽πρεπε) να πάνε να γαμηθούνε". "Το᾽Στρέλλα᾽ το πήρε". "E, άει στο διάολο!".

Τα έχω πάρει! Τα έχω πάρει γιατί αν δείτε τις ταινίες (και αν τα βραβεία ήταν στο εξωτερικό) δεν υπήρχε ΚΑΜΙΑ περίπτωση να μην το είχε πάρει η Γιάννα. Ήταν η κλασσική ταινία (με αίματα, κομμένα χέρια, πόδια και όλα αυτά τα γνωστά) για βραβείο μακιγιάζ. Και το πήρε αυτή που έβαψε έναν άντρα γυναίκα! Δήλαδή τι να πώ;! Ακόμα και εδώ η ελληνική νοοτροπία διαπρέπει! Εύγε σας!

Δεν πειράζει Γιαννάκι μου. Θα το πάρεις κάποια στιγμή. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Και θα είναι μεγαλύτερο. Στη Βενετία, στις Κάννες, ακόμα και στο Hollywood! Και το πιο σημαντικό: θα έχει γκλαμουράτο red carpet!

A little respect please

2010-04-28T10:59:00.003+03:00

Σήμερα το πρωί, αφού άφησα τη μικρή στον παιδικό σταθμό, πήγα -κλασσικά πλέον- στα starbucks να πιω τον καφέ μου, να δω τι γίνεται στον κόσμο και διαβάσω τα αγαπημένα μου blogs (το καθημερινό μου πρόγραμμα δηλαδή εδώ και κανένα μήνα περίπου). Κἀθισα λοιπόν στην κλασσική μου θέση (η οποία είναι πάντα κενή, διότι έρχομαι από το αξημέρωτο) και την οποία αγαπώ γιατί είναι stool και όχι καρέκλα και απλώνω τα πόδια μου στην απέναντι ψηλή καρέκλα και βολεύομαι τρελά (σε αντίθεση με τις κανονικές καρέκλες που δε φτάνω να ακουμπήσω τα πόδια μου καλά καλά στο πάτωμα και πρέπει να είμαι με τις μύτες των ποδιών, και πιάνονται οι γάμπες μου, διότι κανένας σε αυτόν τον κόσμο δεν έχει υπολγίσει πως -ω ναι!- υπάρχουν και άνθρωποι που είναι 1μισι μέτρο! Δεν ξεκινάει το ύψος από το 1.60 και πάνω!).

Κάθομαι λοιπόν, ανοίγω το laptop μου και ξεκινάω να διαβάζω. Δεν προλαβαίνουν να περάσουν 5 λεπτά και μπαίνει στο μαγαζί μία παρέα 5 γυναικών, η οποία κάθεται ακριβώς στο διπλανό μου τραπέζι-καναπέ. Οι εν λόγω γυναίκες (ηλικίας από 30-45 ετών) ήταν όλες ξένες (απ᾽ότι κατάλαβα από τις προφορές τους ήταν 2 Αγγλίδες, μία Ιταλίδα, μία Αυστραλέζα και μία Ιρλανδέζα). Περίμενα και εγώ λοιπόν ότι δε θα είναι τόσο μεγαλόφωνες όσο οι Ελληνίδες.. Μέγα λάθος! Από το πρώτο κιόλας λεπτό κατάλαβα ότι το σημερινό πρωινό θα ήταν διαφορετικό από τα άλλα (αρχικά δε θα μπορούσα να διαβάσω με την "ησυχία μου").

Προσπαθώ να συγκεντρωθώ σε αυτά που διαβάζω, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν και τόσο εύκολο. Πώς είναι οι καρακάξες που σου σπάνε τα αυτιά; Ε, έτσι ακριβώς είχα εγώ 5 δίπλα μου. Φυσικά, και όχι λόγω περιέργειας ή κουτσομπολιού, άκουγα όλες τις συζητήσεις που έκαναν (και να μην ήθελα δηλαδή, δε γινόταν!). Λέει λοιπόν κάποια στιγμή η Αγγλίδα:

-...και μου ζήτησαν λοιπόν να τους πάω το πρωτότυπο στο δήμο. Να μου το στειλουν από την Αγγλία και να τους προσκομίσω το πρωτότυπο, γιατί δε θα μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά τους διαφορετικά. Σιγά μην φέρω το πρωτότυπο! Εδώ είναι Ελλάδα! Το πιο πιθανό είναι ότι θα το χάσουν!

(Αρχίζουν να γελάνε οι άλλες. "Of course darling"! και άλλα τέτοια σχόλια)

Συνεχίζω να διαβάζω τις εφημερίδες και ακούω την δεύτερη Αγγλίδα (η οποία, απ᾽ότι είχε πει πριν δουλεύει στο BCA εδώ στην Κηφισιά - έχει σημασία που σας το λέω. Θα καταλάβετε σε λίγο) να λέει:

- Πα, πα πα (δεν ήταν ακριβώς έτσι στα Αγγλικά, αλλά η μετάφρασή του αυτή είναι)! Είχα πάει σε μία βάπτιση το Σάββατο που το παιδάκι ήταν 2 χρονών και έκλαιγε και ήταν γυμνό και το βουτούσαν στην κολυμπήθρα (κυρά μου ναι! Έτσι βαπτίζουν οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι! Χρόοοοονια τώρα!). Χάλια! Δε μου άρεσε καθόλου!

- (Αυστραλέζα) Συμφωνώ απόλυτα.

- (Ιταλίδα) Εμείς απλώς ρίχνουμε νεράκι στο κεφάλι και τελειώνουμε.

- (Όλες μαζί) Ε μα φυσικά!

(Έχω αρχίσει και ενοχλούμαι. Και να σας πω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους μετανάστες. Έχω μείνει για αρκετό καιρό στη ΝΥ και καταλαβαίνετε ότι εκεί συναναστρέφεσαι με κάθε καρυδιάς καρύδι. Θα ήθελα τρελά να ξαναπάω εκεί -θα σας γράψω άλλη φορά γι᾽ αυτό. Όπότε όλα τα σχόλια του συγκεκριμένου post γίνονται από κάποιον άνθρωπο, ο οποίος γουστάρει κιόλας να βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους από διαφορετικές χώρες και πολιτισμούς).

Συνεχίζω να διαβάζω εφημερίδες, και εκεί που έχω αρχίσει και αναρωτιέμαι τι σκατά θα γίνει με την προσφυγή μας στο ΔΝΤ και τι έχουν να δουν τα ματάκια μας στο μέλλον, ακούω πάλι:

- (Ιρλανδέζα) Πήγα εχτές να περάσω το δρόμο και παραλίγο να με πατήσει ένας οδηγός. Μα πώς οδηγούν εδώ πια! Σαν τρελοί!

- (Αγγλίδα Νο1) Και εμένα μου έχει συμβεί πολλές φορές!

- (Αγγλίδα Νο2) Είναι εντελώς ανάγωγοι!

(Τα νεύρα μου έχουν αρχίσει και τσιτώνουν).

Δηλαδή για να καταλάβω: Κάθομαι δίπλα σε μία παρέα γυναικών, οι οποίες ζουν στην Ελλάδα, εργάζονται ΟΛΕΣ στην Ελλάδα (κοινώς πληρώνονται από Έλληνες), και αυτό που κάνουν εδώ και πάνω από 45 λεπτά είναι να βγάζουν τη χολή τους για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Τις κοιτάω-κοιτάω (ξέρετε, με επιμονή) μπας και πάρουν πρέφα. Με κοιτάνε που τις κοιτάω, αλλά μάλλον σκέφτονται ότι μπορεί και να τις βλέπω, να ακούω τα αγγλικά και να μην καταλαβαίνω τίποτα (διότι, είπαμε, είμαι Ελληνίδα!). Οπότε συνεχίζουν ακάθεκτες..

- (Αγγλίδα Νο2) Είχα πάει σε ένα εστιατόριο και έπαθα δηλητηρίαση. Κανονικά θα έπρεπε να τους μυνήσω!

- (Αυστραλέζα) Σε ποιό;

- (Αγγλίδα Νο2) Στο ....

- (Αγγλίδα Νο1) Α! Έχω πάει και εγώ. Δε με είχε ενθουσιάσει το φαγητό.

(Ε άει σιχτίρι! Αν είναι δυνατόν δηλαδή! Ποιά; Η Αγγλίδα!! Να έχει λόγο για την Ελληνική κουζίνα! Που εκεί τρώνε τα σκατά τους και τους αρέσουν. Νερόβραστες μαλακίες στην καλύτερη και το θεωρούν και nouvelle cuisine! Που όταν πήγαινα μικρή σε summer schools στην Αγγλία γυρνούσα το λιγότερο 4 κιλά πιο αδύνατη, διότι το φαγητό ήταν τόσο αηδία που έτρωγα κατα βάση μόνο πράσινα μήλα! Μιλάμε δηλαδή για μεγάλο θράσσος!)

Δεν προλαβαίνω να ξεσυγχιστώ και λέει η Ιρλανδέζα:

- Τώρα με τις οικονομικές εξελίξεις την γάμησαν ("They're fucked" είπε για την ακρίβεια)

-(Αγγλίδα Νο1) Καλά να πάθουν! Που προσπαθούσαν να κοροιδέψουν την Ευρώπη!

Ε αυτό ήταν!

Σηκώνομαι, κλείνω τον υπολογιστή μου, ντύνομαι, παίρνω την τσάντα μου και στο δρόμο προς την έξοδο τους λέω (σε άπταιστα Αγγλικά και με προφορά παρακαλώ):

- Γιατί δεν μας κάνετε σε όλους τη χάρη να ξεκουμπιστείτε από την Ελλάδα; Τα αισθήματα των Ελλήνων απέναντι σε ξένους σαν και εσάς είναι (το λιγότερο) αμοιβαία. Θα έπρεπε να ντρέπεστε όλες σας!! (στα Αγγλικά ακούστηκε πάντως πολύ καλύτερο!)

Προχώρησα προς την έξοδο χωρίς να περιμένω απάντηση (άλλωστε και αυτές είχαν μείνει άφωνες. Θα σκέφτηκαν "αυτή είναι τρελή" ή μπορεί και να κατάλαβαν το μέγεθος της μαλακίας τους. Μάλλον το πρώτο όμως συνέβη).

Δε γύρισα καν να δω τι έκαναν, πώς με κοιτούσαν ή τι σχολίασαν... Ένιωσα όμως ένα μεγάλο αίσθημα ευχαρίστισης... Το οποίο κρατάει ακόμα μέχρι τώρα...

Περι αριθμών και άλλων δαιμονίων

2010-04-24T13:12:00.006+03:00

(Μετά από προτροπή της Coulas αποφάσισα και εγώ να παίξω το παιχνιδάκι αυτό και να γράψω μία ιστορία με θέμα: "Τα παιχνίδια της ζωής, προλήψεις και συμπτώσεις!". Δεν ξέρω κατά πόσο η δική μου ιστορία είναι εντελώς ᾽εντός θέματος᾽, είναι όμως μία ιστορία που θα μπορούσε να έχει αλλάξει τη ζωη μου εντελώς. Επίσης, είναι μία ιστορία την οποία δεν έχω ξαναπεί ποτέ σε άνθρωπο διότι, αφενός όταν την σκέφτομαι τρελαίνομαι και αφετέρου σε όποιον και να την έλεγα δε θα με πίστευε. Εσείς όμως δε με ξέρετε, δε θα με έχετε απέναντι σας για να μου πείτε "δεν υπάρχει αυτό που λες, είσαι ψεύτρα" όποτε θα σας την πω.)

Από πολύ μικρή (όσο μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου) είχα μία έφεση στους αριθμούς. Περπατούσα στο δρόμο και παρατηρούσα αριθμούς, τους άθροιζα, τους πολλαπλασίαζα τους έκανα ό,τι μπορούσε να φανταστεί κανένας μέχρι να τους φέρω στη μορφή που ήθελα. Κάποιες φορές αυτή η μορφή μπορεί να ήταν ένας μονοψήφιος αριθμός που είχα στο μυαλό μου. Άλλες φορές μπορεί να ήταν ένας αριθμός που μου άρεσε (π.χ. το 7). Άλλες φορές μπορεί να ήθελα να τους κάνω συνεχόμενους αριθμούς, και άλλα τέτοια. Αναλόγως την όρεξή μου. Αυτό επίσης το έκανα (και το κάνω ακόμα) με τις πινακίδες των αυτοκινήτων. Τις προσθέτω και θέλω να δω κατά πόσο το άθροισμά τους είναι μικρότερο του 10 ή του 20 και αν τα αθροίσματα αυτά μπορούν να μοιραστούν σε δύο δεκάδες. Κουλό θα μου πείτε (πιο κουλό και από την Coula!), αλλά τι να κάνουμε;

Περνώντας τα χρόνια παρατήρησα και άλλα τέτοια ᾽συμπτώματα᾽ με εμένα και τους αριθμούς. Μιλούσα π.χ. με κάποιον φίλο μου στο τηλέφωνο που μπορεί να διάβαζε κάτι και προσπαθούσα να μαντέψω επακριβώς σε ποια σελίδα βρίσκεται. Και το πετύχαινα 9 στις 10 φορές!

Μία φορά θυμάμαι ότι ένας φίλος μου είχε πάει στο casino και έπαιζε ρουλέτα και τυχαία του τηλεφώνησα, του είπα να παίξει ένα συγκεκριμένο αριθμό και κέρδισε (εγώ δεν πήρα ούτε 1% από τα κέρδη του, αλλά χαλάλι. Τον αγαπάω ὀπως και να έχει!).

Στο Πανεπιστήμιο έκανα παρέα με ένα παιδί που ήταν πορωμένο με το στοίχημα. Με ρώτησε λοιπόν μία φορά τι να παίξει.

- Αποκλείεται αυτό που μου λες να κερδίσει ποτέ!

- Ό,τι πεις.

- Θα το παίξω όμως, έτσι για πλάκα. Και γιατί αν βγει θα κονομίσω.

Και κονόμισε... (Περιττό να σας πω ότι έκτοτε με έπαιρνε τηλέφωνο συνέχεια για να του πω τις ᾽προβλέψεις᾽ μου!)

Μία φορά λοιπόν, έβλεπα τηλεόραση και έπαιζε μία διαφήμιση του ΛΟΤΤΟ και έλεγε για ένα τζακ ποτ με ένα αστρονομικό ποσό (δραχμές τότε). Ποτέ δεν είχα παίξει ΛΟΤΤΟ ή οτιδήποτε άλλο παρεμφερές και ούτε θα έπαιζα αν δεν είχαν μαζευτεί στο σπίτι μου φίλοι της μαμάς μου και δεν είχαν φέρει περί τα 100 δελτία για να τα συμπληρώσουν, να παίξουν συστήματα και άλλα τέτοια που κάνουν οι Έλληνες όταν παίζουν τέτοια ποσά σε τζακ ποτ τυχερών παιχνιδιών.

Παίρνω και εγώ λοιπόν ένα δελτίο και το συμπληρώνω. Ούτε συστήματα, ούτε τίποτα. 7 αριθμούς και αυτό ήταν. Πάω στο δωμάτιό μου και όταν βγαίνω συνειδητοποιώ ότι φύγει για να τα καταθέσουν και εγώ δεν τους έχω δώσει το δικό μου. "Χέστηκα", σκέφτηκα, "λες και θα κέρδιζα".

Έρχεται η ώρα της κλήρωσης και είναι όλοι καρφωμἐνοι στην τηλεόραση. Εγώ στο δωμάτιό μου και δε δίνω καμία σημασία. Τελειώνει η κλήρωση και μαθαίνω ότι για άλλη μία εβδομάδα έχει γίνει τζακ ποτ. "Κλασσικά".

Την επόμενη ημέρα βλέπω στην εφημερίδα διαφήμιση για το τζακ ποτ του ΛΟΤΤΟ καθώς επίσης και τους αριθμούς που κέρδισαν. Κάτι μου θύμιζαν, αλλά που να πάει το μυαλό μου. Και πώς που έρχεται (η ρημάδα η ώρα, γιατί αν δεν είχα πάει να φέρω το δελτίο, ούτε θα σας διηγούμουν αυτήν την ιστορία αυτήν τη στιγμή, αλλά ούτε θα ήμουνα κοντά στο εγκεφαλικό τότε. Και τώρα που σας γράφω, είμαι στο τσακ) να πάω να φέρω το δελτίο που είχα συμπληρώσει και δεν είχα καταθέσει ποτέ.

.... Ναι, αγαπητοί μου. Αυτό που φαντάζεστε είχε συμβεί. Εγώ φυσικά δεν ήθελα να πιστέψω στα μάτια μου. Οι αριθμοί του δελτίου μου στην εφημερίδα!! Δίπλα στη λέξη "Tζακ ποτ"!!! Ταχυπαλμία, ιδρώτας, σιχτίριασμα και ό,τι θα έκανε ένας φυσιολογικός (και μη) άνθρωπος στη θέση μου! Τρέλα!!! Θα είχα τσεπώσει το χρήμα (το πολύ χρήμα) και, όπως σας είπα και στην αρχή, η ζωή μου σίγουρα δε θα ήταν η ίδια! Το εν λόγω γεγονός φυσικά δεν το είπα ποτέ σε κανέναν. Φαντάζεστε να το έλεγα; Δε θα έφτανε αυτό που είχα πάθει, αλλά θα το πάθαιναν και οι δικοί μου! Οπότε είπα "άστο". Δεν υπάρχει λόγος.

Από τότε δε θέλω να ακούω τη λέξη ΛΟΤΤΟ (αλλά και τζόκερ, προττο κ.λπ.). Δεν έχω διανοηθεί να μπω μέσα σε προπατζίδικο ποτέ! Δε θέλω να ακούω για τυχερά παιχνίδια. Η λέξη "τζακ ποτ" έχει γίνει -όπως θα περίμενε κανείς- μισητή.

...φυσικά η σχέση αγάπης μου με τους αριθμούς δεν έχει σβήσει. Ούτε θα σβήσει ποτέ... Και ίσως κάποια στιγμή (όταν θα το αποφασίσω και εγώ ξανά) να με ανταμείψει για το ᾽κακό᾽ που μου έκανε...

Τα ρέστα δικά μου!

2010-04-19T23:24:00.004+03:00

Σήμερα πήγα στο Ιατρικό για να τακτοποιήσω την οικονομική μας εκκρεμότητα από τη νοσηλεία του μικρού (θυμάστε. Τα 3.300 ευρώ για 3 ημέρες). Φυσικά, ήμουνα έτοιμη για φασαρία, διότι -όπως είχα γράψει στην προηγούμενη ανάρτησή μου- θεωρούσα λίγο (!) υπερβολικό το εν λόγω ποσό.

Φτάνω λοιπόν στο λογιστήριο και μου δίνουν το τιμολόγιο. Αφού βλέπω τις αναλυτικές χρεώσεις (η αλήθεια -για να είμαι και δίκαιη- εἰναι ότι του είχαν κάνει και κάποιες άλλες εξετάσεις, αιματολογικές, εκτός από αυτές που νόμιζα εγώ. Φυσικά δε χρειάζεται να σας πω τι κόστισε η κάθε εξέταση..), φτάνω στις χρεώσεις των γιατρών. Βλέπω λοιπόν, ότι έχουμε χρεωθεί δύο ᾽αμοιβές ιατρών᾽. Και εκεί αρχίζει το σόου. (Θα κάνω μία παρένθεση και θα σας πω ότι τον μικρό τον είδαν 4 διαφορετικοί γιατροί κατά την παραμονή μας στο νοσοκομείο, διότι, λόγω Πάσχα, κάθε μέρα έφευγε ένας και ερχόταν άλλος. Άδειες διακοπών βλέπετε..).

- Παρακαλώ μπορώ να σας ρωτήσω κάτι;

- Πείτε μου (ήταν μάλλον ο ίδιος κύριος ο οποίος με είχε ενημερώσει τηλεφωνικά για το υπόλοιπο του λογαριασμού μας).

- Μπορείτε να μου πείτε γιατί έχω χρεωθεί δύο αμοιβές γιατρού;

- Τί εννοείτε;

- Εννοώ ότι θα έπρεπε να έχω χρεωθεί μία (και δε θέλετε να ξέρετε πόσο κόστιζε αυτή η μία!).

- Μα εμάς ο κ. Τάδε (ο γιατρός του οποίου την αμοιβή έπρεπε να πληρώσω) μας είπε να σας χρεώσουμε, διότι σας είδε κατά την παραμονή σας εδώ πέρα (θα ξανακάνω μία παρένθεση και θα σας πω ότι ο εν λόγω γιατρός ήρθε μία φορά στο δωμάτιό μας, ΔΕΝ εξέτασε τον μικρό, παρά μας είπε τα αποτελέσματα των πρώτων εξετάσεων που είχαμε κάνει και μας ενημέρωσε ότι θα πρέπει να κάνουμε και κάποιες άλλες, τις οποίες διέταξε ο πνευμονολόγος. σ.σ. ο πνευμονολόγος δεν ήταν γιατρός του Ιατρικού. Τον είχα φέρει εγώ να εξετάσει τον μικρό και φυσικά τον είχα πληρώσει άσχετα με τον λογαριασμό του νοσοκομείου. Επίσης, να σας πω ότι ο εν λόγω γιατρός ήταν αντιπαθέστατος, τον είχα ξαναδεί όταν είχαμε νοσηλευτεί ένα χρόνο πριν με τη μικρή και τότε πάλι τα ίδια είχε κάνει).

- Ο κ. Τάδε μπορεί να σας το είπε, αλλά εγώ θέλω να μου πείτε γιατί είμαι υποχρεωμένη να πληρώσω παραπάνω από μία αμοιβή γιατρού επειδή έτυχε να πρέπει να νοσηλευτώ το Πάσχα, όπου όλοι οι γιατροί έφευγαν ο ένας μετά τον άλλο με άδεια. Επίσης, με τη λογική αυτή, γιατί δεν πληρώνω 4 αμοιβές γιατρών (αφού 4 μας είδαν), παρά πληρώνω τον γιατρό μου και τον κ. Τάδε μόνο;

(Έχουν ήδη αρχίσει και μας κοιτάνε οι υπόλοιποι 5 υπάλληλοι του λογιστηρίου)

- Κυρία μου (όταν αρχίζουν αυτά τα "κυρία μου" τρελαίνομαι!), εγώ αυτήν την εντολή έχω.

- Και εγώ σας ξαναρωτάω: γιατί θα πρέπει να πληρώσω παραπάνω από έναν γιατρό μόνο και μόνο επειδή αυτοί έφευγαν με άδειες; Αν ερχόμασταν σήμερα και μέναμε 3 ημέρες και μας έβλεπε μόνο ο γιατρός μας, δε θα πληρώναμε μόνο μία αμοιβή γιατρού;

(Εδώ κάπου ο υπάλληλος συνειδητοποίησε ότι αυτό που έλεγα ήταν απολύτως λογικό, αλλά επειδή όλοι αυτοί είναι προγραμματισμένοι να κάνουν μία συγκεκριμένη δουλειά και να μη σκέφτονται παραπέρα, συνέχισε το βιολί του).

- Εγώ αυτήν την εντολή έχω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σας συνδέσω με το γραφείο του κ. Τάδε και να συνεννοηθείτε.

- Να με συνδέσετε με τον κ. Τάδε; Μου κάνετε πλάκα; Υπάρχει περίπτωση από τη στιγμή που σας είπε να με χρεώσετε, τώρα να μου πει εμένα ότι δε θέλει την αμοιβή του; Policies το νοσοκομείο δεν έχει;

- Τι;

- (Πέσαμε και σε αγγλομαθή!) Πολιτική, κανόνες, δεν έχει το νοσοκομείο, οι οποίοι να υπαγορεύουν τι πρέπει να χρεώνεται ο κάθε ασθενής και τι όχι;

- Κυρία μου δε μπορώ να κάνω κάτι. Μόνο να σας συνδέσω με τον κ. Τάδε.

- (Έχω αρχίσει και ανεβάζω τους τόνους.) Δε θέλω να με συνδέσετε με τον κ. Τάδε. Θέλω να με συνδέσετε με τον γιατρό μου (ο οποίος να σας πω ότι είναι υψηλά ιστάμενος στο νοσοκομείο). Ή μάλλον καλύτερα αφήστε το. Θα τον πάρω εγώ.

Βγαίνω έξω από το λογιστήριο, μιλάω με τον γιατρό και του εξηγώ ότι θεωρώ ότι δεν πρέπει να πληρώσω τον άλλο γιατρό, για τους λόγους που προανέφερα.

- Τι θέλεις; Να βγάλουμε τη χρέωση;

- Ναι.

- Εντάξει. Πες μου το εσωτερικό του υπαλλήλου να τον ενημερώσω να την αφαιρέσει.

Αφού του δίνω το εσωτερικό και του λέει να μου αφαιρέσει τη χρέωση (ο υπάλληλος φανερά εκνευρισμένος, λες και δε θα πληρωνόταν ο ίδιος), περιμένω αρκετή ώρα μέχρι να εκδοθεί το καινούργιο τιμολόγιο και πληρώνω.

Η ικανοποίηση μου ήταν πάρα πολύ μεγάλη, όχι τόσο γιατί πλήρωσα λιγότερα χρήματα, όσο γιατί δεν έφυγα από εκεί μέσα με μία μεγάλη ταμπέλα στο κούτελό μου που να έγραφε "ΜΑΛΑΚΑΣ".

Και αναρωτιέμαι: Αν δεν είχα ψάξει την αναλυτική χρέωση και αν δεν είχα γιατρό τον συγκεκριμένο ο οποίος με ένα τηλεφώνημα ᾽κανόνισε᾽ το θέμα μου, τι θα είχε γίνει; Θα είχα αυτόν τον υπάλληλο (τον οποίο δε θέλω να χαρακτηρίσω), ο οποίος θα επέμενε στα ίδια και τα ίδια, θα είχα πληρώσει τελικά τον κ. Τάδε και θα είχα τρελά νεύρα ακόμα και τώρα που γράφω.

Τελικά, μπορεί να μου πει κάποιος πώς ακριβώς κάποιος βρίσκει το δίκιο του (που δεν έχει ᾽γνωστούς᾽) σε τέτοιες καταστάσεις;

Εσείς τι λέτε;

2010-04-14T16:11:00.003+03:00

To συγκεκριμένο post θα είναι λιτό (πιο λιτό δε γίνεται) και to the point:

Αποφάσισα (πριν από μία ώρα περίπου) να γράψω ένα βιβλίο. Πριν αρχίσετε να γελάτε, θα σας πω ότι το εν λόγω βιβλίο θα είναι από αυτά που διαβάζεις στην παραλία (διότι, ας μη γελιόμαστε, συγγραφέας δεν είμαι. Βέβαια, όλοι από κάπου ξεκινάνε...). Ξέρετε, από αυτά που δε σκοτίζεις και πολύ το μυαλό σου για να καταλάβεις τί ακριβώς εννοεί ο συγγραφέας πίσω από αυτά που γράφει. Με πιάνετε, σωστά;

Φυσικά, αν το γράψω, κατά 99,9% δεν πρόκειται να το εκδόσει κανένας εκδτικός οίκος.. Παρ᾽όλαυτά σας ρωτάω (και θα ήθελα την ειλικρινή σας απάντηση): Να το τολμήσω;

Τα ρέστα δικά σας

2010-04-09T12:27:00.006+03:00

Μεγάλη Τετάρτη πρωί ο μπέμπης ανεβάζει πυρετό. Τους τελευταίους 2 μήνες δεν έχει σταματήσει να βήχει (και δεν έχουμε σταματήσει να παίρνουμε φάρμακα), οπότε τον παίρνω και τον πηγαίνω στο "Μητέρα" να βγάλουμε μία ακτινογραφία για να δούμε τι συμβαίνει με τα πνευμόνια του. Παίρνουμε την ακτινογραφία και καθ᾽οδόν προς το σπίτι μιλάω με τον γιατρό και του λέω τη διάγνωση του ακτινολόγου.

"Το παιδί να το πας κατευθείαν στο νοσοκομείο."

"Όμορφα", σκέφτομαι, ενώ έχω αρχίσει ήδη να κατευθύνομαι προς το Ιατρικό Κέντρο.

Φτάνοντας στο Ιατρικό, μας βάζουν να περιμένουμε σε ένα δωματιάκι και αφού μας βλέπει ο εφημερεύων γιατρός, μου λέει να πάω να ετοιμάσω τα χαρτιά για την εισαγωγή του παιδιού.

Πηγαίνω στην υποδοχή, δίνω τα στοιχεία του μικρού, ζητάω ένα μονόκλινο δωμάτιο και με ενημερώνει η κυρία ότι στο μονόκλινο δεν υπάρχει κούνια, αλλά το μεγάλο κρεβάτι.

"Θα μπορέσετε όμως να τον κοιμίσετε εκεί. Θα σας βάλουμε κάγκελα."

"Ξέρετε, ο μικρός είναι 7 μηνών. Πώς θα μπορέσει να κοιμηθεί στο μεγάλο κρεβάτι; Δεν υπάρχει κάποιο δωμάτιο με κούνια;"

"Υπάρχουν τα box (όνομα και πράγμα κυριολεκτικά!)"

"Θα είμαστε μόνοι μας;"

"Βεβαίως!"

"Βάλτε μας εκεί."

(Να κάνω μία παρένθεση εδώ και να σας πω ότι το box κοστίζει 210 ευρώ ενώ το μονόκλινο 610 ευρώ. Γι᾽αυτό και η κυρία ήθελε "να μας βάλει κάγκελα".)

"Πρέπει να μου δώσετε 1.300 ευρώ προκαταβολή, ειδάλλως δε μπορώ να κάνω την εισαγωγή. Οι καινούργιοι κανόνες βλέπετε.."

"Ξέρετε, ερχόμαστε κατευθείαν από το Μητέρα και δεν είχαμε προγραμματίσει την εισαγωγή του μικρού. Θα σας φέρει τα χρήματα ο άντρας μου σε μία ώρα που θα έρθει."

"Να μην αργήσει όμως. Θα έχουμε πρόβλημα. Επίσης να σας ενημερώσω ότι αν δεν σας αρέσει το box, μπορείτε ανά πάσα στιγμή να ζητήσετε μονόκλινο. Απλώς να ξέρετε ότι και οι χρεώσεις είναι ανάλογες."

(Θα ξανακάνω μία παρένθεση και θα σας πω -σε όσους δε γνωρίζετε- ότι αναλόγως το δωμάτιο που θα διαλέξεις χρεώνεσαι και τις εξετάσεις, τα φάρκμακα κ.λπ. Η ασπιρίνη δηλαδή στο τετράκλινο μπορεί να κοστίζει 1 ευρώ και στο μονόκλινο 3!! Καταπληκτικό;!)

Κάνουμε τελικά την εισαγωγή και μας πάνε στο box. Τα κελιά της φυλακής είναι μεγαλύτερα! Αυτό έχω να πω μόνο!

Αφού περνάμε τρεις ημέρες εκεί δράμα (διότι ούτε να κουνηθείς μέσα εκεί δε μπορείς), αφού έχω αρχίσει εγώ να διαβάζω την Καινή Διαθήκη (λόγω των ημερών βλέπετε, μπας και μας λυπηθεί ο Θεός και φύγει αυτή η γλωσσοφαγιά από το σπίτι μας που μας ταλαιπωρεί μήνες τώρα), βγαίνουμε το Μεγάλο Σάββατο το απόγευμα. Μας ενημερώνουν ότι το λογιστήριο είναι κλειστό και ότι θα τακτοποιήσουμε τις εκκρεμότητές μας την Τρίτη του Πάσχα.

Τρίτη πρωί πρωί παίρνω τηλέφωνο το Ιατρικό να ρωτήσω τι χρωστάμε. Στο μυαλό μου φυσικά είχα ότι το πιο πιθανόν θα ήταν να μου έλεγαν ότι δε χρωστάω τίποτα, μιας και το δωμάτιο κόστιζε 630 ευρώ και είχαμε δώσει ήδη 1.300.

Το σηκώνουν λοιπόν στο Ιατρικό, με συνδέουν με το λογιστήριο και αφού ζητάω να μάθω το υπόλοιπό μας ένας κύριος μου λέει:

"Εἰναι 2.000 ευρώ."

"Δηλαδή χρωστάμε άλλα 700 ευρώ;", ρωτάω εγώ ψιλοέκπληκτη.

"Όχι κυρία μου, δεν καταλάβατε καλά. Χρωστάτε άλλες 2.000 ευρώ!"

Αφού μου έχει πέσει το τηλέφωνο κάτω και το έχω ξανασηκώσει, ρωτάω με έναν έκδηλο εκνευρισμό:

"Συγγνώμη, θέλετε να μου πείτε ότι ο λογαριασμός μας είναι 3.300 ευρώ;"

"Ναι."

"Θα μπορούσατε σας παρακαλώ να μου πείτε τι ακριβώς εξετάσεις κάναμε οι οποίες κοστίζουν 2.700 ευρώ; Διότι απ᾽ότι γνωρίζω στο παιδί κάναμε τις απλές αιματολογικές τις οποίες κάνει όποιος μπαίνει στο νοσοκομείο και άλλη μία για να δούμε αν ο μικρός είναι αλλεργικός σε 3 φρούτα!"

"Κυρία μου, είναι οι εξετάσεις, τα φάρμακα και η αμοιβή του γιατρού. Δε μπορώ να σας τα πω αναλυτικά. Θα πάρετε το τιμολόγιό σας και θα τα δείτε μόνη σας!"

Δε με νοιάζει να δώσω για τα παιδιά μου 1.000.000 ευρώ. Δε με νοιάζει να τους δώσω όλα μου τα υπάρχοντα, τα βρακιά μου, το νεφρό μου, την καρδιά μου, τα πάντα! Με νοιάζει όμως να με περνάει ο άλλος για μαλάκα (για μεγάλο μαλάκα!) την ώρα της ανάγκης μου. Αυτό με βγάζει εκτός εαυτού!

Περιμένω πως και πως να πάω την επόμενη εβδομάδα να πληρώσω (έτσι μου είπαν). Και να δω αναλυτικά το τιμολόγιο. Και να τους ξεφτιλίσω εκεί μέσα (με το γάντι φυσικά)! Γιατί αυτό θα κάνω!

Και μετά από αυτό το πιο πιθανόν είναι να μας βάλουν στην black list του Ιατρικού.. Δεν πειράζει. Θα πάμε αλλού να μας κλέψουν την επόμενη φορά...

Η Μαρία Αντουανέτα του 2010

2010-03-28T13:15:00.007+03:00

Εχτές βγήκα για ποτό μετά από πάρα πολύ καιρό. Το μέρος στο οποίο θα πηγαίναμε ήταν ένα prive μαγαζί, στο οποίο μπορούν να μπουν μόνο μέλη (τα οποία έχουν πληρώσει αρδά την ετήσια συνδρομή τους) και φίλοι τους. Η αλήθεια είναι ότι ήμουνα αρκετά αρνητικά προδιατεθημένη απέναντι στο εν λόγω μαγαζί, αλλά η φίλη μου, η οποία έχει γίνει μέλος, μου έλεγε ότι δεν είναι καθόλου "δήθεν" και ότι θα περάσουμε πολύ καλά. Και όντως έτσι αποδείχθηκε. Ήταν ένα μαγαζί πολύ μικρό, με καναπέδες, ιδιαίτερη διακόσμηση, άπειρα περιοδικά (από τα οποία ήθελα να βουτήξω τα μισά) και ωραία, χαλαρή και -το πιο σημαντικό- όχι δυνατή μουσική. Μπορούσες δηλαδή να μιλήσεις χωρίς την επόμενη ημέρα να έχει κλείσει ο λαιμός σου.

Η βραδυά κυλούσε όμορφα.

Κάποια στιγμή ήθελα να πάω στην τουαλέτα. Στο δρόμο προς την τουαλέτα, λοιπόν, πετυχαίνω έναν πάρα πολύ αγαπημένο μου φίλο, τον οποίο γνωρίζω 15 χρόνια και τον οποίο είχα να δω αρκετό καιρό (λόγω κλεισίματος δικού μου στο σπίτι). Αγκαλιές, φιλιά, τα γνωστά.

"Τί κάνεις mamouli μου; Πόσο καιρό έχω να σε δω; Τί κάνουν τα παιδιά;"

"Μια χαρά όλοι. Λίγο άρρωστοι τον τελευταίο (αρκετό) καιρό, αλλά μία χαρά."

"Να σου γνωρίσω την Κατερίνα (το new amore)."

"Χαίρω πολύ."

"Και εγώ."

Μιλήσαμε κανένα πεντάλεπτο ακόμα και ξαφνικά κάποιος ρίχνει ένα ποτήρι στο πάτωμα, το οποίο λερώνει τα παπούτσια της Κατερίνας.

"Νεράκι είναι, μην ανησυχείς", της είπε ο φίλος της, ο οποίος είχε ρίξει το ποτήρι.

"Δεν ανησυχώ. Το πολύ πολύ να πάω αύριο στα Chanel και να πάρω άλλα."

"Οκ" σκέφτηκα, "η τύπισσα σκοπεύει να δώσει περίπου άλλα 800 ευρώ για ένα ίδιο ζευγάρι παπούτσια επειδή της έριξαν επάνω λίγο νερο."

Δεν πρόλαβα να τελειώσω την σκέψη μου και συνεχίζει:

"Άλλωστε, τί είναι ένα ζευγάρι παπούτσια; Την προηγούμενη εβδομάδα ήμουνα στο Παρίσι και μέσα σε 4 ώρες ξόδεψα 42.000 ευρώ (ναι, πολύ καλά διαβάζετε!!!). Και χωρίς να αγοράσω κοσμήματα!"

"Δηλαδή τί πήρες;" ρώτησα, "όλα τα Chanel και τον Karl Lagerfeld πακέτο για το σπίτι;"

Φυσικά δεν έπιασε τη σπόντα/αστείο μου και χαμογέλασε με αυτό το ηλίθιο χαμόγελο της ξινής χαζογκόμενας.

"Τι δουλειά είπαμε ότι κάνεις;"

"Φαρμακοποιός."

"Και σε ποιο φαρμακείο ακριβώς "καθαρίζεις" 42 χιλιάρικα για ψώνια;" (να μάθω βρε παιδιά, γιατί μάλλον εγώ έκανα λάθος δουλειά τόσα χρόνια. Εν ανάγκη να πάω να κάνω και τέταρτο πτυχίο, αυτό του φαρμακοτρίφτη).

"Χα, ε όχι και με τα λεφτά του φαρμακείου! Ας είναι καλά οι κάρτες του μπαμπά!" (γιατί δεν το είχαμε καταλάβει!).

"Γιωργάκη μου (φαρμακοποιός και ο φιλαράκος μου), καταλαβαίνεις τί μονόπετρο θα πρέπει να πάρεις στην Κατερίνα αν παντρευτείτε, σωστά; Από Tiffany's και πάνω!"

"Α! Εγώ του έχω πει του Γιώργου, ότι τα Tiffany's είναι για τους ψιλικατζήδες (να χαρώ εγώ τους ψιλικατζήδες της γειτονιάς της)! Εγώ θέλω μόνο Harry Winston (το οποίο δακτυλίδι σε απλά ελληνικά -και βάση του ψώνιου της δεσποινίδος- κοστίζει το minimum 200.000 ευρώ)!"

Κάπου εκεί έχω αρχίσει να τα παίρνω με την υπεροψία, ασυδοσία και μαλακία της Κατερίνας. Δε λέω όμως τίποτα, διότι ούτε τον Γιώργο θέλω να στεναχωρήσω, ούτε να δημιουργήσω κανένα θέμα Σάββατο βράδυ.

"Εσύ από πού ψωνίζεις;", συνεχίζει ακάθεκτη.

"Να σου πω την αλήθεια , έχω σταματήσει να πολυψωνίζω. Ξοδεύω σχεδόν αποκλειστικά για τα παιδιά. Ξέρεις, όταν κάνεις παιδιά, για έναν περίεργο λόγο, σκέφτεσαι μόνο αυτά και όχι και τόσο πολύ την πάρτη σου (τουλάχιστον εγώ έτσι σκέφτομαι)."

"Πα, πα, πα! Παιδιά! Μακρυά από μας!"

"Τί λες μωρή κότα", μου ήρθε να της πω εκείνη την ώρα, "τι είναι τα παιδιά για να είναι "μακρυά από εμάς"; Λέπρα; Αλλα φυσικά, εσύ που να σκεφτείς να κάνεις παιδιά! Πώς να μοιράσεις τα 42.000 ευρώ που ξοδεύεις για τα σκατόρουχά σου διά του δύο ή του τρία; Ξέρεις πόσες λιγότερες Chanel τσάντες είναι αυτό;! Και σιγά μη θυσιάσουμε εμείς τις τσάντες μας για τα παιδιά!".

Αντί να της απαντήσω αυτό που σκέφτηκα και να γίνουμε κώλος μέσα στο μαγαζί, συνέχισα στο ίδιο πνεύμα:

"Έχω να ψωνίσω χρόνια (το οποίο, μεταξύ μας δεν είναι και εντελώς αλήθεια, αλλά ήθελα να δω τι σκατά θα απαντήσει). Οικονομική κρίση βλέπεις.."

"Οικονομική τι; Χα! Ας γελάσω!"

Κάπου εκεί, φίλοι μου, καταλαβαίνετε ότι αποχαιρέτησα τον Γιώργο γιατί πλέον δεν είχε κανένα νόημα να συνεχίσω την κουβέντα. Και γιατί αν καθόμουνα άλλο λίγο το πιο πιθανόν θα ήταν να της φέρω στο κεφάλι όχι μόνο ένα ποτήρι νερό, αλλά ολόκληρο το μπαρ!

Ή τελικά εγώ ζω στον κόσμο μου, ή δεν πολυβγαίνω για να δω τι νούμερα κυκλοφορούν γύρω μου, ή υπάρχουν ακόμα Μαρίες Αντουανέτες που κυκλοφορούν ανάμεσά μας...

Στο εν λόγω μαγαζί δεν ξέρω αν θα ξαναπάω. Όχι γιατι δε μου άρεσε, αλλά γιατί δε θέλω να ξαναπέσω επάνω στην Κατερίνα (ή κάποια αντίστοιχη)!

Πιάσε μία σπάλα

2010-03-22T11:36:00.006+02:00

Σήμερα το πρωί, ανοίγοντας τη ντουλάπα να πάρω ένα μπουφάν να βγω έξω, έπεσα επάνω στην άσπρη μου στολή. Την πλυμένη, σιδερωμένη και επιμελώς κρεμασμένη άσπρη στολή μου. Και για να σας προλάβω, όχι, δεν είναι στολή νοσοκόμας, ούτε γιατρού. Είναι στολή χασάπη. Oh yes! Μετά από τα "σοβαρά" μου πτυχία, αποφάσισα να σπουδάσω την επιστήμη του κρεοπώλη. Και είναι μία εμπειρία που αξίζει να σας διηγηθώ...

Πριν από έναμιση χρόνο περίπου, αποφάσισα να ανοίξω ένα chic κρεωπολείο (για να μην το λέμε χασάπικο) με αργεντίνικα κρέατα. Τα κονέ υπήρχαν εκεί, το deal έκλεισε και μας έμενε να ανοίξουμε το μαγαζί. Ψάχνοντας λοιπόν τι χρειάζεται για να ανοίξει κάποιος ένα χασάπικο, ανακάλυψα ότι πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον ένας εργαζόμενος (ή ο ιδιοκτήτης) ο οποίος να έχει πτυχίο από την σχολή των κρεοπώληδων. Ναι! Όπως το ακούσατε: σχολή κρεοπώληδων. Είμαι σίγουρη ότι αγνοούσατε την ύπαρξή της (όπως και εγώ άλλωστε). Κι όμως υπάρχει.

Παίρνω λοιπόν το αυτοκινητάκι μου, πηγαίνω στη σχολή και αναρτώ μία αγγελία "ζητείται κρεοπώλης". Ενάμιση μήνα μετά, πουθενά ο κρεοπώλης (και μετά μου λέτε ανεργία). Ξαναπηγαίνω στη σχολή και τους λέω ότι δεν έχει βρεθεί κανένας και εν ανάγκη (επειδή η παραγγελία για τα κρέατα είχε γίνει) θα παρακολουθήσω εγώ τα μαθήματα για να πάρω το πολυπόθητο χαρτί. "Φυσικά. Συμπληρώστε την αίτηση και θα σας καλέσουμε σε ενάμιση χρόνο." "Παρακαλώ; Τι ακριβώς εννοείτε;". "Ότι υπάρχει ενάμισης χρόνος αναμονής από τη στιγμή που θα κάνετε την αίτηση"."Πλάκα μου κάνετε;". "Καθόλου πλάκα", μου απάντησε μία πολύ σοβαρή κυρία.

Τί να κάνω λοιπόν, συμπληρώνω την αίτηση και φεύγω. Καταλαβαίνετε φυσικά ότι δεν υπήρχε περίπτωση να περιμένω ενάμιση χρόνο, όταν το εμπόρευμα θα ήταν στα χέρια μου ένα μήνα μετα.. Μία εβδομάδα αργότερα τους ξαναπαίρνω τηλέφωνο. Για να μη σας τα πολυλογώ, βαρέθηκαν να τους πρήζω και με δέχτηκαν. Με ενημέρωσαν ότι τα μαθήματα θα διαρκούσαν 2 μήνες καθημερινα, 5 ώρες την ημέρα (καλό;). Και ήρθε η ημέρα του πρώτου μαθήματος..

Παίρνω την τσαντούλα μου, το τετράδιό μου και πηγαίνω στην τάξη. Και αντικρύζω 40 μαντράχαλους, ως επί το πλείστον, άνω του μέσου βάρους, κρεοπώληδες-κρεοπώληδες. Ξέρετε για ποιους μιλάω. Μας ενημερώνουν λοιπόν ότι θα μας χωρίσουν σε 2 τμήματα και ότι το δικό μου τμήμα θα ξεκινούσε με τα θεωρητικά μαθήματα και μετά από ένα μήνα θα προχωρούσε στα πρακτικά. Τέλεια. Πρώτα να ξεστραβωθούμε και μετά να πετσοκοφτούμε!

Οι ημέρες περνούσαν και εγώ το διασκέδαζα τρελά. Το τι καταπληκτικά πράγματα έμαθα εκεί δε μπορώ να σας το περιγράψω. Ότι π.χ. υποχρεούται το κρεοπωλείο να έχει τον κιμαδοκόφτη στο εναμισι μέτρο ύψος για να βλέπει ο πελάτης τι κρέας κάνει κιμά (και αν βρείτε εσείς κρεοπωλείο που να τηρεί αυτόν τον κανόνα εμένα να με κάνετε κιμα! Διότι, δε θέλω να σας στεναχωρήσω, αλλά από το κομμάτι που παίρνετε για κιμά, το 1/8 περίπου είναι λίπη και κρέατα που έχουν μείνει από το ξεκοκάλισμα και έχουν πεταχτεί μέσα στον κιμαδοκόφτη), ότι ένα από τα καλύτερα κομμάτια του μοσχαριού είναι η βασιλοπούλα (πάρτε την και μαγειρέψτε την και αν αγοράσετε ποτέ άλλο κομμάτι κρέας εμένα να με φτύσετε), ότι η Ελλάδα έχει από τα καλύτερα χοιρινά στην Ευρώπη (σε αντίθεση με το μοσχάρι της, το οποίο εσείς χρυσοπληρώνετε, ενώ σας δίνουν Γαλλικό, το οποίο -στην τελική- είναι κλάσεις ανώτερο) και πολλά άλλα τέτοια.

Και αφού λοιπόν τελείωσε η θεωρία, ήρθε η ώρα της πρακτικής. Έπρεπε να προμηθευτούμε την κλασσική άσπρη ποδιά του κρεοπώλη (την οποία εγώ κόντυνα όπως καταλαβαίνετε, διότι 1μισι μέτρο κρεοπώλης δεν υπάρχει) και να ξεκινήσουμε την κοπή. Καταπληκτικά! Μπαίνω λοιπόν στην αίθουσα της πρακτικής (η οποία ήταν άλλη από αυτήν της θεωρίας) και βλέπω 2 πάγκους, πολλά μαχαίρια, ένα θεώρατο ψυγείο και κάτι καθίσματα τύπου αμφιθεατρικά. Έρχεται ο καθηγητής και βγάζει από το ψυγείο ένα μπούτι από μοσχάρι επάνω σε ένα τσιγκέλι. Το μεταφέρει κοντά στον πάγκο και φωνάζει κάποιους να το εναποθέσουν επάνω στον πάγκο (ελπίζω να καταλαβαίνετε για τι μεγέθη μιλάμε). Και αρχίζει να μας λέει πώς θα το κόψουμε.

Φυσικά οι κρεοπώληδες ήξεραν. Δουλεία τους είναι. Εγώ; Εγώ καθόμουνα και κοιτούσα πώς έκοβαν οι άλλοι. Οι εβδομάδες περνούσαν και εγώ δεν είχα πιάσει μαχαίρι στα χέρια μου. "Έλα να κόψεις και εσύ", μου έλεγαν. "Μπα! Σας βλέπω για να τα εμπαιδώσω". Φτάνει και η τελευταία εβδομάδα πριν από τις εξετάσεις (νομίζατε ότι δεν έχει εξετάσεις;) και το mamouli καμία επαφή με το μαχαίρι. Εν τω μεταξύ, καταλαβαίνετε ότι ήμουνα η μασκότ της τάξης. Από τη μία ένα γλυκούλι κοντούλι κοριτσάκι με την κοιλιά απέναντι (διότι ξέχασα να σας πω ότι ήμουνα και έγκυος) και από την άλλη οι μαντραχαλάδες οι οποίοι με έβλεπαν σαν την κούκλα τους.

Με πιάνει λοιπόν από το μπράτσο μία μέρα ένας 19χρονος κρεοπώλης από τον Ασπρόπυργο με 3 κρεωπολεία παρακαλώ (αυτές είναι δουλειές φίλοι μου!), μου πετάει επάνω στον πάγκο μία κομματάρα κρέας και μου λέει: "Ξεκοκκάλισέ το ρε! Τι φοβάσαι; Ότι θα σε φάει;!". Που να πω εγώ όχι; Μπορούσα; 2 μέτρα και 150 κιλά ήταν ο τύπος! Αρχίζω δειλά δειλά και εγώ να ξεκοκκαλίζω και αφού είδα ότι όντως δεν ήταν και τίποτα, μετά πήρα τα επάνω μου. Τις επόμενες ημέρες έκοβα συνέχεια! Τρελό σουξέ! Και έκοβα και καλά!

Και ήρθε η ώρα των εξετάσεων. Καλά, τα θεωρητικά τα είχα, δεν υπήρχε θέμα. Η κοπή όμως, παρόλο που την διασκέδασα την τελευταία εβδομάδα, κάπως με κόλωνε. Την ημέρα των εξετάσεων λοιπόν, είχα πει σε όλους τους φίλους μου -πλέον- κρεοπώληδες ότι με το που θα με δούνε να τα χάνω, θα πεταχτούνε να μου πούνε τι να κάνω. Και ας τους έκοβαν αυτούς! Εγώ να περνούσα είχε σημασία.

Για να μη μακρυγορώ, πέρασα με την αξία μου.

Και έχω κρατήσει επαφή με μερικούς κρεοπώληδες.

Το κρεοπωλείο δεν έχει ανοίξει ακόμα και τα 250 κιλά κρέατα τα τρώμε εμείς. Ακόμα περιμένουμε την άδεια (η οποία υποτίθεται ότι θα βγει αυτήν την εβδομάδα. Να δούμε..).

Όταν ανοίξουμε θα σας καλέσω στα εγκαίνια. Και θα βάλω και την ποδιά για να με καμαρώσετε!

Υ.Γ. Το πτυχίο μου φυσικά είναι αναρτημένο δίπλα στα άλλα...

Προσαρμοστείτε

2010-03-10T15:13:00.009+02:00

Την προηγούμενη Τετἀρτη, φτάνοντας στο σχολείο με τη μικρή, με περίμενε μία έκπληξη. Αφού μας άνοιξαν την πόρτα για να μπούμε μέσα και αφού η μικρή προχώρησε μόνη της μπροστά χωρίς καν να γυρίσει να κοιτάξει που βρίσκεται η μανούλα της, με φωνάζει η διευθύντρια στο γραφείο της και μου λέει: "Η κόρη σας είναι έτοιμη. Δε χρειάζεται να ξαναέρθετε. Η προσαρμογή τελείωσε. Αν θέλετε απλώς για τις επόμενες 2-3 ημέρες να βρίσκεστε κάπου κοντά στον σταθμό μήπως και σας ζητήσει να σας πάρουμε τηλέφωνο για να έρθετε."

"Είσαστε σίγουρη; Μήπως να καθίσω μερικές ημέρες ακόμα;".

"Αν θέλετε εσείς να καθίσετε, εμείς δε θα σας εμποδίσουμε. Απλώς πρέπει να σας ενημερώσουμε ότι το παιδί σας δε σας έχει ανάγκη πια εδώ πέρα."

Κανονικά θα έπρεπε να ήμουνα πολύ χαρούμενη (και κατά βάθος ήμουνα), αλλά δε μπορώ να σας κρύψω ότι σφίχτηκε λίγο η καρδιά μου. Η μικρή σε λιγότερο από 3 ημέρες (διότι μέσα στην τάξη ήμουνα μόνο τις 2 πρώτες. Τις υπόλοιπες καθόμουνα στο γραφείο μπας και με αναζητήσει, πράγμα το οποίο έκανε μόνο μία φορά) δε με είχε ανάγκη άλλο. Πέρναγε καλά με τα παιδάκια και τις δασκάλες της και την είχε ψιλοχεσμένη τη μανούλα.

Την Παρασκευή άφησα τη μικρή στην πόρτα και φεύγοντας την άκουσα να με ζητάει. Η δασκάλα της την πήρε μέσα και εγώ ήρθα στο cafe που κάθομαι εδώ και 10 ημέρες και την περιμένω μήπως και με ζητήσει για να πάω. Με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν ότι η μικρή με ζήτησε 5-6 φορές, αλλά κάθε φορά της έλεγαν που βρισκόταν η μανούλα της, εκείνη το ξεχνούσε και συνέχιζε να παίζει με τα άλλα παιδάκια. Μου είπαν επίσης ότι τα πιο πολλά παιδάκια, περνώντας την φάση της προσαρμογής, μπορεί να ζητήσουν τη μαμά τους, ενώ για αρκετές ημέρες δεν την έχουν αναφέρει καν. Μου είπαν επίσης ότι μπορεί και να την δω να κλαίει στην πόρτα. Να είμαι προετοιμασμένη..

Σήμερα λοιπόν, μετά από ένα κλασσικά όμορφο Σαββατοκύριακο κατά τη διάρκεια του οποίου παίζαμε συνέχεια, πήγαμε βόλτες, φτιάξαμε γλυκά και είδαμε τις φίλες μας, ξαναπήγαμε σχολείο. Η μικρή μέσα στο αυτοκίνητο τραγουδούσε, γελούσε και γενικά ήταν αρκετά χαρούμενη. Φτάνοντας όμως στην πόρτα του σχολείου και με το που είδε την δασκάλα, άρχισε να κλαίει. Και δεν έκλαιγε μόνο. Με κοίταζε με τα δακρυσμένα της ματάκια και μου έλεγε: "Μαμά μη φεύγεις! Μη με αφήνεις!" Εκείνη τη στιγμή λοιπόν βρέθηκα στο απίστευτο δίλλημα: Γυρίζω και την παίρνω από την αγκαλιά της δασκάλας, την ηρεμώ και κάθομαι μαζί της (ή ακόμα και την παίρνω από εκεί) ή κάνω την καρδιά μου πέτρα, γυρίζω την πλάτη μου και φεύγω όσο πιο γρήγορα γίνεται να μην ακούω το παιδάκι μου να κλαίει;

Έκανα το δεύτερο. Μετά από 20 λεπτά με πήραν τηλέφωνο από το σταθμό και μου είπαν ότι η μικρή μόλις μπήκε στο play room με τα άλλα παιδάκια σταμάτησε να κλαίει και δε με ξαναζήτησε έκτοτε. Εγώ φυσικά μέχρι να με πάρουν (αλλά και αφού με πήραν) ήμουνα χάλια. Πόσο ακόμα θα κρατήσει αυτή η προσαρμογή και τί άλλο θα τραβήξουμε; Μου λέτε;

Φέρτε μου τα pampers!!!

2010-03-09T14:31:00.008+02:00

Όταν η μικρή ήταν 5μιση μηνών και εγώ είχα γυρίσει για λίγο στη δουλειά, με παίρνει τηλέφωνο μία μέρα η μαμά μου και μου λέει πανευτυχής: "Το παιδί μίλησε! Άκου, Άκου!". Περιμένω και εγώ να ακούσω τι είπε το βλαστάρι μου (ὀντας σίγουρη ότι η πρώτη της λέξη θα αφορά στον άνθρωπο που επί 5μιση μήνες δεν έχει φύγει από το πλάι της, που μέρα νύχτα ασχολείται μαζί της, που έχει μέινει άυπνη μέρες πολλές, που έχει -κυριολεκτικά- φάει τα σκατά της και πολλά άλλα τέτοια) και ακούω το εξής: "Μπαμπαμπαμπα"!

Παύση...

Ξαναπαίρνει το τηλέφωνο στα χέρια της η μαμά μου περιχαρής: "Είδες; Η μικρή μίλησε! Πολύ νωρίς!". "Δε με χέζεις ρε μαμά!". Η μαμά μου φυσικά σάστισε. Σου λέει "To παιδί μου χάζεψε. Δεν κατάλαβε αυτό που της είπα". Επιμένει λοιπόν: "H μικρή μίλησε παιδάκι μου! Την άκουσες;". "Και εγώ πρέπει να χαρώ τώρα ρε μαμά; Μίλησε και είπε ῾μπαμπά῾. Αντί να φωνάξει τη μάνα της, μας είπε ῾μπαμπά῾. Αλλά βέβαια δε φταίει το παιδί. Εσείς φταίτε! Που όλο μπαμπά και μπαμπά της λέτε". Γκαπ! Και κλείνω το τηλέφωνο!

Οι συνάδελφοί μου που με είδαν αναστατωμένη φυσικά με ρώτησαν τι συνέβη και όταν τους εξήγησα με έβρισαν οικτρά! Μία μαμά δε μου εἰπε ότι το 99% των παιδιών λένε πρώτα ῾μπαμπά῾, γιατί είναι πολύ πιο εύκολο από το ῾μαμά῾ (βαριέμαι να σας εξηγήσω γιατί, αλλά η αιτιολογία ήταν άκρως επιστημονική και με ἐπεισε με αποτέλεσμα να ηρεμήσω λίγο πριν επιστρέψω σπίτι).

Παρόλα αυτά τα νεύρα που είχα και το πόσο προδωμένη ένιωθα (σας έχω πει ότι κάποιες φορές είμαι ένα βήμα πριν από το Σινούρι) θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη μου. Το παιδί μου φυσικά είπε και ῾μαμά῾ μετά από λίγο καιρό, αλλά εγώ εκείνη την ημέρα δεν πρόκειται να την ξεχάσω.

Την προηγούμενη εβδομάδα ξύπνησα μέσα στη νύχτα από τις φωνές ενός παιδιού μου. Άκουγα (στον ύπνο μου) ῾μαμά, μαμά῾. Σηκώθηκα να δω τι έχει συμβεί στη μικρή, αλλά μόλις πήγα από πάνω της είδα ότι κοιμόταν. Ο μικρός ήταν ξύπνιος και γελούσε. ῾Βρε λές;῾, σκέφτηκα. Του έδωσα την πιπίλα και ξανακοιμήθηκε αμέσως. Την επόμενη ημέρα σε όποιον διηγήθηκα το σκηνικό μου είπε ότι είμαι τρελή και ότι ακούω φωνές στον ύπνο μου. "ΟΚ", είπα. Και το ξέχασα.

Εχτές λοιπόν που γυρίσαμε με τη μικρή από τον παιδικό σταθμό (διότι ακόμα πάμε μαζί, αλλά πλέον εγώ δεν είμαι μέσα στην τάξη, παρά την περιμένω στο γραφείο και αν με ζητήσει κάνω την εμφάνισή μου), μου λέει η κοπέλα που κρατάει τον μικρό: "Τι είπε ο γιος σου σήμερα;". Flash backs εκείνης της ημέρας με το τηλεφώνημα της μαμάς μου άρχισαν να έρχονται στο μυαλό μου. Φυσικά δεν ήθελα να δείξω τίποτα και με μεγάλη χαρά στο πρόσωπό μου ρώτησα: "Τι είπε το βλαστάρι μου;". "Mαμαμαμα!!!" "ΜΑΜΑΜΑΜΑΜΑΜΑ;;;;;;;;;;;;;;;!!!!!!!!!!!!! Είπε ῾μαμαμαμαμα῾;" Φέρτε μου τα pampers να κατουρηθώ επάνω μου!! Και πριν προλάβω να χαρώ ο μικρός το ξαναείπε!

Καταλαβαίνετε την ευτυχία μου. Από αλλού το περιμέναμε και από αλλού μας ήρθε. Τελικά λέτε όντως να υπάρχει αυτή η μυστήρια και ανεξήγητη σχέση μεταξύ μπαμπά και κόρης και μαμάς και γιου; Εγώ δεν θέλω να το πιστέψω. Εδώ θα είμαι όμως (για πολλά χρόνια ακόμα ελπίζω) για να το διαπιστώσω. Προς το παρόν πάντως τα pampers τα φοράω ακόμα...

Back to (nursery) school

2010-03-02T17:03:00.005+02:00

Σήμερα ξεκινήσαμε σχολείο. Μετά από έρευνα της μαμάς (ελπίζουμε να μην μετανιώσουμε την επιλογή μας), καταλήξαμε σε ένα σταθμό και μετά από ψυχολογική προετοιμασία σήμερα πήγαμε. Μας είπανε ότι η μαμά θα πρέπει να έρχεται στο σχολείο με τη μικρή, μέχρι το σχολείο να αποφασίσει ότι η μικρή δε χρειάζεται την παρουσία της μαμάς εκεί. Όπότε, ετοιμαστήκαμε και οι δύο για την πρώτη μας ημέρα στο νηπιαγωγείο.

Η μαμά με πολύ άγχος, η μικρή με καθόλου.

Την ώρα που φτάσαμε η τάξη μας (που αποτελείται από 10 παιδιά τα οποία έχουν ξεκινήσει από τον Σεπτέμβριο) μόλις πήγαινε στην τραπεζαρία για να φάει το δεκατιανό της. Μπαίνουμε και εμείς μέσα, κάθεται η μικρή σε μία καρεκλίτσα, κάθεται και η μαμά. Ευτυχώς που η μαμά είναι τάπα και χωράει να κάτσει στα μικροσκοπικά καρεκλάκια.. Μας φέρνουν ένα πιατάκι, και αρχίζουν να σεβρίρουν όλου του κόσμου τα καλά: τυρί, ζαμπόν, τόστ, πορτοκαλάδα, φρούτα, corn flakes. Η δικιά μου, που την κάνω θεό για να φάει μία μπουκιά τοστ στο σπίτι, το καταβρόχθισε (ολομόναχη παρακαλώ). Επίσης καταβρόχθισε και όλα τα υπόλοιπα τα οποία της σέρβιραν.

Τελειώσαμε το φαγητό μας και ανεβήκαμε στην τάξη. Άρχικά παίξανε τα παιδιά με lego. Μετά τραγούδησαν, χόρεψαν, έπαιξαν με τις πλαστείνες.

Η μικρή κατά βάση παρατηρούσε. Έπαιζε και αυτή, αλλά παρατηρούσε. Τα πάντα. Τον χώρο, τα παιδάκια, τις δασκάλες. Αφού κάποια στιγμή ένα παιδάκι πήγε και την σκούντησε, διότι είχε καθίσει αποχαυνωμένη και κοιτούσε το κενό!

Μετά μας έδιωξαν. Θέλουν λέει τα παιδιά τις πρώτες ημέρες να φεύγουν και να μην είναι κουρασμένα, για να θέλουν την επόμενη ημέρα να ξαναπάνε. Φανταστείτε ότι η μικρή είχε ξυπνήσει στις 9 και στις 11.15 νύσταζε!!

Μόλις φύγαμε κάναμε μία βόλτα στην Κηφισιά. Αγοράσαμε μία ροζ τσάντα, καινούργια παπούτσια με χρατς-χρατς και επιστρέψαμε στο σπίτι. Η μικρή περιέγραφε σε όλους που την ρωτούσαν για το σχολείο πόσο πολύ της άρεσε και πως θέλει να πάει και αύριο.

Όλα τα σημάδια καλά. Ελπίζω να προσαρμοστούμε γρήγορα. Θα σας ενημερώνω...

Ξεκινάω μαθήματα καράτε (ή μήπως βαράτε;) τώρα!

2010-02-26T23:09:00.007+02:00

Ξύπνησα σήμερα από το άγριο χάραμα (παρόλο που εχτές είδα τρία επεισόδια Grey's Anatomy, τα οποία τελείωσαν στις τέσσερις τα ξημερώματα), αλλά είχα τρομερή διάθεση. Ο καιρός ήταν πολύ καλός και τα παιδιά κοιμόντουσαν σαν πουλάκια (το οποίο σήμαινε ότι θα απολάμβανα τον πρωινό μου καφέ σερφάροντας στο διαδίκτυο χωρίς να πρέπει πρώτα να ταίσω, να αλλάξω, να ντύσω, κ.λπ.). Groovy!

Μετά από τρεις εβδομάδες που εκτελώ χρέη νοσοκόμας (και ακόμα δεν έχω τελειώσει), αποφάσισα ότι έπρεπε να βγω από το σπίτι (έστω και για λίγο) και αυτό που είχα ανάγκη να κάνω ήταν ένα ψιλὀ-beaute, a.k.a: μαλλί, μανικιούρ, πεντικιούρ. Διότι μπορεί να συνεχίζω να φροντίζω τους αρρώστους στο σπίτι μου, αλλά τουλάχιστον ας το κάνω με ένα μαλλί της προκοπής βρε αδελφέ. Ε, και το νύχι, ας έχει το γαλλικούλι του. Νιώθεις πιο όμορφα να στίβεις την πορτοκαλάδα με περιποιημένο χέρι, όπως και να το κάνουμε.

Να μη σας τα πολυλογώ, έκλεισα το ραντεβουδάκι μου, ντύθηκα και χοπ σε 15 λεπτά ήμουνα στο κομμωτήριο. Μετά από 1μιση ώρα περιποίησης, ένιωθα ήδη αρκετά καλύτερα και ήμουνα έτοιμη να γυρίσω σπίτι.

Μπαίνω λοιπόν στο αυτοκίνητό μου, βάζω μπροστά και ξεκινάω. Σε κάποια στιγμή έπρεπε να διασχίσω έναν δρόμο διπλής κατεύθυνσης. Βγαίνω σιγά σιγά, σταματάω στη μέση του δρόμου (το αυτοκίνητο που ερχόταν από τη μία μεριά ήταν τουλάχιστον 400 μέτρα μακρυά) και περιμένω να ελευθερωθεί και το αντίθετο ρεύμα για να περάσω. Εκείνη λοιπόν τη στιγμή, γκαζώνει το 400 μέτρα μακρυά αυτοκίνητο, φτάνει σχεδόν μία ανάσα από το δικό μου και ξεπροβάλλει από το παράθυρο μία φάτσα 55ρη χοντρού ασπρομάλλη με προγούλι και γυαλιά, ο οποίος βγάζει το χέρι του (όπως το γκομενάκι στην φωτό) και μου φωνάζει: "Άντε προχώρα μωρή κάργια!" (excuse my French) "Άντε προχώρα μωρή κάργια!". Δις. Για να το εμπεδώσω. Μήπως και δεν το άκουσα την πρώτη φορά. Εγώ πραγματικά εκείνη τη στιγμή έμεινα άφωνη και εντελώς σαστισμένη. Δεν ήξερα καν πως να αντιδράσω, διότι δε θα μπορούσα να είχα διασχίσει το δρόμο πιο φυσιολογικά. Συνέχισα να οδηγώ λοιπόν, ενώ αυτός έχω την εντύπωση ότι συνέχισε να βρίζει.

Ένα λεπτό αργότερα, έχοντας συνειδητοποιήσει τι ακριβώς είχε μόλις συμβεί, άρχισε να μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Πέντε λεπτά νωρίτερα ήμουνα χαλαρωμένη και με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο. Τώρα ξαφνικά ένας παπάρας που έχει αυτήν την κωλονοοτροπία Ελληνάρα οδηγού (φυσικά δεν είναι όλοι έτσι, για να μην είμαστε και άδικοί) η οποία λέει: θα οδηγώ λες και έχω το μοναδικό αυτοκίνητο στο δρόμο, δε θα σέβομαι κανέναν (ούτε φυσικά τους πεζούς), θα βρίζω σαν τον κάφρο όποιον τολμήσει να διακόψει την πορεία μου και πιο συγκεκριμένα θα βρίζω γυναίκες γιατί θεωρώ ότι είναι άσχετες οδηγοί, οι οποίες θα έπρεπε να είναι στην κουζίνα τους, και διότι και να τις βρίσω δε μπορούν να μου κάνουν τίποτα (και δε θέλω να χαρακτηριστώ ως φεμινίστρια γιατί δεν είμαι, αλλά αυτό που γράφω ισχύει και με το παραπάνω), με έχει κάνει κυριολεκτικά να τρέμω από τα νεύρα μου. "Ποιος είσαι ρε που θα με πεις εμένα κάργια; Μάνα πράμα; Κρετίνε, ελεινέ, τιποτένιε και τρισάθλιε τύπε; Με ξέρεις και από εχτές και μιλάς έτσι; Ή επειδή είμαι γυναίκα (και τάπα, αλλά δε νομίζω αυτό να φαίνεται όταν είμαι καθισμένη στο αυτοκίνητο. Ή μήπως φαίνεται;) και ξέρεις ότι δε θα κατέβω να σου κολλήσω τη μούρη στο παρμπρίζ έχεις την άνεση και εξαπολύεις τέτοιους χαρακτηρισμούς πρωί πρωί ΜΑΛΑΚΑ; Ε μαλάκα!".

Αυτά σκεφτόμουνα και όσο τα σκεφτόμουνα τόσο λύσσαγα από το κακό μου. Ήθελα να κάνω rewind και η εξέλιξη του story από το σημείο που αυτός έβγαλε το κεφάλι του έξω από το αυτοκίνητο και άρχισε να βρίζει να ήταν η εξής:

- Εμένα είπες κάργια ρε;

- Ναι, εσένα μωρή ... (είμαι σίγουρη ότι θα έβρισκε και άλλο κοσμητικό επίθετο να ξεστομίσει)

Εκείνη τη στιγμή λοιπόν, να έσβηνα τη μηχανή του αυτοκινήτου, να κατέβαινα κάτω, να με έβλεπε αυτός και να γέλαγε (διότι με το που θα έβλεπε ενάμισι μέτρο άνθρωπο -και δη γυναίκα- να κατεβαίνει να τσαμπουκαλευτεί, ε θα γέλαγε! τι θα έκανε;) και εκεί που θα γέλαγε, να άνοιγα την πόρτα του, να τον έβγαζα έξω από το αυτοκίνητο, να τον πετούσα επάνω στο καπό και να τον έκανα μαύρο στο ξύλο! Μαύρο!! (Θα μου πείτε ότι έχω τρελή φαντασία, και θα συμφωνήσω. Άλλωστε, αφού δεν έχω το δικαίωμα να το κάνω στην πραγματικότητα, ας το ευχαριστηθώ με τη σκέψη μου τουλάχιστον).

Και εκεί λοιπόν αποφάσισα ότι θα πάω να κάνω ένα άθλημα που βαράνε. Ό,τι να᾽ναι. Ή, μάλλον, καλύτερα, αυτό που βαράνε πιο πολύ. Αυτό που θα μου έδινε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσω την φαντασίωσή μου. Αύριο θα κάνω την έρευνά μου. Και είμαι σίγουρη ότι θα το βρω. Και όταν το βρω και καταφέρω να το ξεκινήσω (διότι με 2 παιδία full time, οι extra curricular activities είναι λίγο δύσκολες) σας το υπόσχομαι ότι την επόμενη φορά που θα τολμήσει κάποιος πουσ.... να μου φερθεί αναλόγως, σίγουρα δε θα ειναι αυτός που θα γελάσει τελευταίος...

Τις ιώσεις μου μέσα!

2010-02-24T09:15:00.005+02:00

"Οξεία ρινοφαρυγγολαρυγγίτιδα. Θα πάρετε αυτό το σιρόπι, αυτήν την αντιβίωση, θα κάνετε εισπνοές πάνω από βραστό νερό με χαμομήλι, θα βάζετε αυτό στη μύτη σας και αν δε δείτε αποτελέσματα σε πέντε ημέρες θα με ξαναπάρετε τηλέφωνο".

"Μάλιστα γιατρέ", είπα με μία φωνή που έβγαινε δεν έβγαινε από το στόμα μου.

Πήγα στο φαρμακείο, πήρα τα φάρμακα και πήγα σπιτάκι μου να αρχίσω την αγωγή (φυσικά πήρα και 100 μάσκες για να μην κολλήσω τα παιδιά).

2 εβδομάδες αργότερα (και μία ημέρα πριν φύγουμε για ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, μετά από 3 χρόνια κλεισμένη σε ένα σπίτι γεννώντας και μεγαλώνοντας παιδιά):

"Κύριε Χ. (βλ. άντρας) έχετε ίωση στο γαστρεντερικό. Θα πάρετε αυτήν την αντιβίωση και αυτό το εισπνεόμενο φάρμακο. Επίσης, θα πρέπει να κάνετε δίαιτα (σούπες, λαπά και τα συναφή) για τις επόμενες τρεις ημέρες".

"Καταπληκτικά", σκέφτηκα "πάει το ταξίδι μας. Διότι και να αποφασίζαμε να πάμε (το οποίο για να είμαι ειλικρινής μου το πρότεινε ο Χ.), θα πηγαίναμε στην Κωνσταντινούπολή και εκείνος θα έρτωγε λαπά; Όλοι οι άλλοι θα τσακίζαμε τα κεμπάπ και αυτός λαπά; Δε νομίζω!"

1 εβδομάδα αργότερα:

"Η μικρή έχει βροχίτιδα και της το έχει γυρίσει και σε ωτίτιδα. Θα της δώσετε αντιβιωτικό, σιρόπι για το λαιμό, αντισταμινικό και εναλλάξ Depon και Ponstan όταν ανεβάζει πυρετό".

"Το οποίο σημαίνει (γιατί η μάνα ξέρει): κλεισμένοι στο σπίτι για μία εβδομάδα τουλάχιστον, αποκλεισμό του μικρού στα πεθερικά μου (από κάτω) για να μην κολλήσει και αυτός, κλάσιμο (σόρρυ, ε;) του μικρού (πάλι!!!) μέχρι η μεγάλη να γίνει καλά και μία σχετική (όπως σχεδόν όλα τα παιδάκια) γκρίνια της αρρώστιας".

5 ημέρες αργότερα:

"Ο μικρός έχει σπαστική βροχίτιδα. Αντιβίωση και μάσκες."

"Τέλεια. Κλείσαμε οικογενειακώς με τις ιώσεις (νόμιζα). Μας μένει να δούμε τώρα πως θα αντιδράσει ο μπέμπης στην πρώτη του αρρώστια".

Τα αποτελέσματα λοιπόν καταγράφονται (μέχρι τώρα) ως εξής:

1) Ο μπέμπης, μία εβδομάδα μετά από τη διάγνωση, έχει αλλάξει 4 φάρμακα, βήχει ακόμα σαν τον χλεμπονιάρη, εχτές ξανανέβασε πυρετό (εκεί που μας είχε πέσει), τα βράδυα δεν κοιμάται (και φυσικά ούτε και εγώ αφού προσπαθώ -εις μάτην- να τον κοιμήσω αγκαλιά) και έχει σταματήσει να τρώει το φαγητό του (γεγονός άκρως ανησυχητικό για ένα μπογάκι που είναι 6 μηνών και είναι ήδη 10+ κιλά (φανταστείτε δηλαδή πόσο έχει καταπονηθεί για να αρνείται το φαγητό!).

2) Η μπέμπα -ευτυχώς- δεν έχει πυρετό, αλλά η ωτίτιδα καλά κρατεί, η αντιβίωση παρατάθηκε για 3 ημέρες ακόμα, η μύτη είναι όσο μπουκομένη δε γίνεται (με αποτέλεσμα θρυλικές μάχες και κλάμματα για να βάλουμε ορό), ο βήχας έχει ελαττωθεί, αλλά όχι όσο θα έπρεπε και η γκρίνια έχει φτάσει στο ζενίθ (θα σας το αναλύσω σε άλλο post ζητώντας σας συμβουλές)!

3) Ο Χ. έχει αναρρώσει (ευτυχώς, διότι ξέρετε πως είναι οι άρρωστοι άντρες: χειρότεροι από παιδιά).

4) Η δόλια μάνα μετά από 3 εβδομάδες που ασκεί τα καθήκοντα νοσοκόμας έχει (ξανα)κολλήσει από τα παιδιά ό,τι έχουν με αποτέλεσμα να (ξανα)παίρνει φάρμακα, να έχει μπουκωμένη μύτη (που δεν έχω χειρότερο!), να βήχει και αυτή, να την πονάει ο λαιμός της, να έχει πρόβλημα με τη μέση της (διότι όταν σηκώνεις όλο το βράδυ ένα 10κιλο και προσπαθείς να το κοιμήσεις και κατά τη διάρκεια της ημέρας σηκώνεις εναλάξ το 10κιλό και το 15κιλό -και μερικές φορές και τα δύο μαζί- η μέση κάποια στιγμή τα παίζει. Θες δε θες!), να έχει το άγχος του πότε επιτέλους θα αναρρώσουν τα τέκνα της και τα νεύρα της να τα έχουν παίξει (λογικό νομίζω, ε;) με αποτέλεσμα το Σινούρι να μη φαντάζει μακρυνό...

Επιπλέον, τα έξοδα σε γιατρούς (ειδικά στον παιδίατρο, ο οποίος έρχεται κάθε δεύτερη ημέρα -φυσικά όχι με το αζημίωτο!- να εξετάσει τα παιδιά) και σε φάρμακα έχουν ξεπεράσει τα 1.000 ευρώ (δε σας κάνω πλάκα)!

Και σας ερωτώ: Γίνεται κάτι με τους πλανήτες; Αιωρείται η γκαντεμιά επάνω από το σπίτι μου; Μας έχει γλωσσοφάει κανένας; Είναι πια σε τόσο μεγάλη έξαρση οι ιώσεις; Και αν ναι, πότε θα αποφασίσουν να την κάνουν για χώρες μακρυνες; Γιατί αν συνεχίσουμε έτσι, μας βλέπω να την κάνουμε εμείς!

Εγώ ρε μάνα τελικά τι είμαι; Ο μούλος;

2010-02-19T15:08:00.003+02:00

Όσοι από εσάς δε με γνωρίζετε, έχοντας διαβάσει αυτά τα λίγα που έχω γράψει, λογικά θα πιστεύετε ότι έχω ένα μονάκριβο -και πολύ άτομο- κοριτσάκι. Και αυτό, διότι μόνο γι᾽ αυτήν σας έχω γράψει. Κι´ όμως... Έχω άλλο ένα. Μικρό(τερο). Αγόρι. Το οποίο, από τη στιγμή που γεννήθηκε, επειδή δε θέλαμε η μεγάλη να νιώσει ζήλια, το είχαμε (ψιλο)γραμμένο (Εδώ να κάνω μία παρένθεση και να σας πώ ότι λέγοντας "(ψιλο)γραμμένο" δεν εννοώ, φυσικά, ότι τον αφήσαμε να μεγαλώνει μόνο του! Απλά, δεν του δίναμε την ίδια σημασία που δίναμε στη μεγάλη).

Και αυτό διότι εγώ, θέλοντας να είμαι καλή μανούλα, έχω διαβάσει πολλά βιβλία για την ανατροφή των παδιών (olala!), κάποια από τα οποία έλεγαν ότι ο ερχομός του δεύτερου παιδιού μπορεί να αποβεί καταστροφικός για το πρώτο, αν οι γονείς δεν το χειριστούν όπως πρέπει. Και πιο συγκεκριμένα, έλεγαν οι ειδικοί, ότι δεν πρέπει να πέσετε με τα μούτρα επάνω στο νεογέννητο, γιατί το μεγάλο θα νιώσει απόρριψη (και ξέρουμε όλοι που μπορεί να οδηγήσει ένα τέτοιο συναίσθημα..).

Εγώ όμως, το έχεσα το θέμα (συγχωρέστε τα Γαλλικά μου). Όχι μόνο δεν του έδινα σημασία, αλλά αν δεν έπρεπε να τον θηλάζω, νομίζω ότι θα τον έβλεπα 3 ώρες την ημέρα όλες και όλες! Και δε έφτανε μόνο αυτό. Η μικρή έσπασε το πόδι της (θα σας την πω αυτήν την πονεμένη ιστορία άλλη φορά) και μείναμε στο κρεβάτι για ενάμιση μήνα και στα καπάκια αρρώστησε και για 2 εβδομάδες ήμασταν πάλι engage (γαλλιστί).. Ο μικρός στο κλάσιμο!

Περούσε λοιπόν ο καιρός και η δικιά μου προσοχή ήταν κατά κύριο λόγο στραμένη στην κόρη μου. Ο μικρός μεγάλωνε (καλά, μη φανταστείτε ότι πήγε και σχολείο! 6 μηνών είναι όλο και όλο) και άρχισε να επικοινωνεί (όχι με λόγια φυσικά, αλλά με τον τρόπο που όλα τα 5μηνήτικα το κάνουν). Άρχισα να συνειδητοποιώ κάπου εκεί ότι δεν έχω μόνο ένα παιδί. Υπάρχει και άλλο ένα, το οποίο δε μπορεί να μεγαλώνει στον αυτόματο πιλότο. Και αυτό μου το επέδειξε ο ίδιος! Πώς; Ακούστε για να μαθαίνετε!

Τα παιδάκια κάπου κοντά στους 5 μήνες της ζωής τους (πάνω κάτω λέμε) αρχίζουν να "μιλάνε". Εκτός από τα αγκού τους, βγάζουν και άλλες τρισχαριτωμένες κραυγές. Ο δικός μου λοιπόν μας βγήκε (και αυτός) λαλίστατος. Κάθε φορά που με έβλεπε λοιπόν, έβγαζε διαφορετικές κραυγές από αυτές που έβγαζε μέσα στην ημέρα (όταν π.χ. μιλούσε με τα παιχνίδια του ή με τις γιαγιάδες του). Ήταν κραυγές πολύ μεγαλύτερης διάρκειας και πολύ περισσοτέρων decibel! Όταν με έβλεπε δε να απομακρύνομαι, τότε μας άκουγε όλη η γειτονιά. Και, φυσικά, όταν τον έπαιρνα αγκαλιά, οι κραυγές γινόντουσαν κραυγούλες χαράς και ένα τεράστιο χαμόγελο εμφανιζόταν στο πρόσωπό του. He made his (first) point!

Ένα δεύτερο (και πολύ πιο ενοχλητικό) σημάδι ήταν το εξής: τα παιδάκια, όσο είναι μωρά μωρά κάνουν πιπί και κακά συνέχεια (λογικό θα μου πείτε). Φυσικά, δεν περιμένουν πότε θα τα αλλάξεις για να τα κάνουν. Όποια ώρα τους έρθει, δε θα πιεστούν καθόλου! Τί έκανε όμως ο δικός μου (ο μάγκας); Κάθε φορά που τον άλλαζα (το οποίο σημαίνει γδύσιμο από τη μέση και κάτω, πέταμα του λερωμένου Pamper, πλύσιμο, στέγνωμα, κρέμα, τοποθέτηση του καινούργιου Pamper και ντύσιμο),αποφάσιζε, λίγο πριν του βάλω την κρέμα, να κάνει την ανάγκη του ξανα! Και ξέρετε με τα αγοράκια τι συμβαίνει (σε αντίθεση με τα κοριτσάκια): ένα συντριβανάκι με ζεστό υγρό ξαφνικά εκτοξεύεται στη μούρη σου! Καταπληκτικό; Και ειδικά όταν συμβαίνει καθημερινά;! Στην αρχή έλεγα ότι είναι τυχαίο. Αμ δε! Ο μικρός, από τότε που άρχισα να του δίνω την πρέπουσα σημασία το᾽κοψε! Αυτό που ακούτε! Όχι, για να μη νομίζετε ότι τα μικρά είναι τελικά τόσο αθώα..

Τέλος, εμείς σαν οικογένεια, έχουμε κάνει το εξής (λάθος να το πω; αδυναμία χαρακτήρα να το πω;): Κοιμόμαστε όλοι μαζί! Ω! ναι! Μπαμπάς-κόρη-μαμά στο κρεβάτι (από τότε που η μικρή ήταν 3 μηνών) και ο μικρός στο λίκνο δίπλα στο κρεβάτι μας. Ο μικρός, λοιπόν, μάλλον πήρε πρέφα τι συμβαίνει και άρχισε να διεκδικεί και αυτός την θέση που του αρμόζει (στο κρεβάτι μας). Εκεί λοιπόν που εδώ και 3 μήνες χτυπούσε 10ωρους και 12ωρους ύπνους (η χαρά της μάνας!), ξαφνικά τις τελευταίες 2 εβδομάδες άρχισε να ξυπνάει μέσα στη νύχτα και να κλαίει. "Μα τι έχει το παιδί; Μα τι έχει το παιδί;", σκεφτόμουνα εγώ, μέχρι που μία μέρα τον έβαλα να ξαπλώσει δίπλα μας. Ε, αυτό ήταν! Μόκο ο μικρός και ύπνο μέχρι πρωίας! Χατ-τρικ ο μπέμπης!

Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι με τον δικό του μοναδικό και τρισχαριτωμένο τρόπο ο μάγκας μου μου είπε εν ολίγοις: "Άκου να δεις μανούλα μου. Καλά με είχες στο κλάσιμο (και πάλι συγχωρέστε τα Γαλλικά μου) τόσο καιρό. Τώρα που ψιλοπαίρνω πρέφα τι γίνεται, την γαμ... Αν θέλεις λοιπόν συμμορφώσου, ειδάλλως ο χαμένος της υπόθεσης σίγουρα δε θα είμαι εγώ!"

Υ.Γ. Λέτε αυτά να τα θυμάται όταν μεγαλώσει και να μου τα χτυπάει σε όλη μου τη ζωή;

Butter me up!

2010-02-11T14:51:00.024+02:00

Πριν από μερικές ημέρες είδα το έργο Julie & Julia (φυσικά κατεβασμάνο από το διαδίκτυο, φυσικά στον υπολογιστή μου, φυσικά μεταμεσονύχτιες ώρες που τα βλαστάρια μου κοιμούνται). Είναι το τρίτο έργο το οποίο βλέπω και το οποίο με κάνει να θέλω να ανοίξω το ψυγείο (και τα ντουλάπια μη σας πω) και να καταβροχθίσω ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει εκεί μέσα. Το πρώτο ήταν το "Woman on top" με την Penelope Cruz (που παρόλο που δεν την παώ πρέπει να ομολογήσω ότι ο τρόπος με τον οποίο έκοβε τα λαχανικά και μύριζε τις πιπεριές ήταν καταπληκτικός) και το δεύτερο ήταν -φυσικά- το "Chocolat" με την Juliette Binoche και τον (θεό) Johnny Depp, που είμαι σίγουρη ότι δεν ήμουνα η μοναδική που όταν τελείωσε το έργο έτρεξα στο κοντινότερο περίπτερο και προμηθεύτηκα σοκολάτες για τα επόμενα δύο χρόνια.

Στο Julie & Julia λοιπόν (το οποίο συστήνω να δείτε ως μία light comedy, η οποία σε αφήνει πλήρως ικανοποιημένο γι᾽αυτό που πλήρωσες -ή δεν πλήρωσες- για να δεις) κάποια στιγμή η Amy Adams (η οποία έχει βάλει στοίχημα με τον εαυτό της να καταφέρει να μαγειρέψει 524 διαφορετικές συνταγές μέσα σε 365 ημέρες) λέει (and I quote): "Is there anything better than butter? Think it over: Every time you taste something that's delicious beyond imagining and you say "What is in this?", the answer is always going to be, butter." Και είναι τόσο αλήθεια αυτό που λέει! Τυχαία νομίζετε ότι η Γαλλική κουζίνα είναι αυτό που είναι; Όχι φυσικά! Ας είναι καλά το βούτυρο κύριοι και κυρίες μου!

Εγώ από την άλλη, θέλω να θεωρώ ότι στο σπίτι μου μαγειρεύω υγιεινά. Γενικά το βούτυρο δεν είναι κάτι το οποίο πολυχρησημοποιώ. Παρ´όλ᾽αυτά ακούστε τι συνέβη σήμερα: Είχα μαγειρέψει λοιπόν ωραιότατο λεμονάτο κρεατάκι, είχα φτιάξει τη σαλατούλα μου και ετοίμαζα και το ρύζι για να έρθει να δέσει το μεσημεριανό μας τραπέζι. Σουρώνω το ρύζι λοιπόν, ξαναβάζω την κατσαρόλα στο μάτι και ανοίγω το ψυγείο για να βρω το βούτυρο να βάλω στο ρύζι (για να νοστιμήσει βρε αδελφέ! είπαμε, υγιεινή διατροφή, αλλά που και που ας λοξοδρομήσουμε και εμείς!).

Ανοίγω το ψυγείο, κοιτάω στο ράφι που έχω συνήθως το βούτυρο, τίποτα. Κοιτάω στο από κάτω ράφι, τίποτα. Βλέπω και το τρίτο, τίποτα. Ανοίγω τα συρτάρια με τα λαχανικά, μπα! Γυρίζω το κεφάλι μου στην πόρτα του ψυγείου, μόνο γάλατα, νερά, αυγά, μουστάρδες και φάρμακα των παιδιών. Ανοίγω το διπλανό ψυγείο (διότι είμαστε κοιλιόδουλοι σε αυτήν την οικογένεια και το ένα δε μας φτάνει). Τα ίδια. Ράφια, συρτάρια, πόρτα, πουθενά το βούτυρο! "Ρε π... μου, αφού εχτές το είδα! Είμαι σίγουρη. Και δεν μαγείρεψα τίποτα με βούτυρο. Πού σκατά είναι;" Ξανακοιτάζω και τα δύο ψυγεία, βγάζω όλα τα πράγματα έξω, το βούτυρο πουθενά. "Θα σε βρω ρε, όπου και να έχεις κρυφτεί!". Αρχίζω λοιπόν να ψάχνω στα ντουλάπια, στα συρτάρια, στην τροφιματοθήκη, μεσα στην ψωμιέρα, κάτω από το νεροχύτη (!), πίσω από τον σκουπιδοτενεκέ σαν την παλαβή! Λες και το βούτυρο γούσταρε περισσότερο το FAIRY απ᾽ότι την μαρμελάδα και αποφάσισε να αλλάξει λιμέρια για να πίνει τον καφέ του με τον καινούργιο του φίλο! Το βούτυρο άφαντο!

Βγαίνω από την κουζίνα, αρπάζω τα κλειδιά του αυτοκινήτου, βγαίνω έξω στο ψωφόκρυο με το κοντομάνικο (και φυσικά αυτήν τη στιγμή είμαι με βήχα και συνάχι), φτάνω στον Βασιλόπουλο, σκουντάω και δύο γριούλες που είχαν πιάσει την κουβέντα μπροστά στην πόρτα (που τι μου έφταιγαν οι κακομοίρες;), παίρνω ένα καλάθι και οδεύω πρόσω ολοταχώς στο ράφι που βρίσκεται αριστερά από τις κρέμες γάλακτος και δεξιά από τα γάλατα. Σταματάω, το κοιτάζω (αυτό και άλλα 400 βούτυρα που υπάρχουν γύρω γύρω) πατάω επάνω στη βάση του ραφιού (διότι ως τάπα δεν φτάνω επάνω επάνω και επειδή τα πάντα στον κόσμο μας είναι φτιαγμένα για ανθρώπους άνω του 1.60 πρέπει και εγώ κάπως να αυτοεξυπηρετηθώ) και βάζω στο καλαθάκι μου δέκαπέντε βούτυρα. Ναι! Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά δέκαπέντε! Και εκείνη τη στιγμή ένιωσα μία αγαλίαση τρομέρη (ξέρετε, σαν και αυτή που νιώθεις όταν έχεις φύγει από το σπίτι και ξαφνικά στο δρόμο σου μπαίνει στο μυαλό ότι έχεις ξεχάσει το μάτι της κουζίνας αναμένο και μέχρι να γυρίσεις το στομάχι σου έχει γίνει κόμπος, αλλά τελικά μπαίνεις στην κουζίνα και βλέπεις ότι όλα είναι ok; ένα τέτοιο πράγμα).

Έφτασα στο ταμείο, όπου η ταμίας με κοίταξε περίεργα και εγώ για να δικαιολογηθώ (που γιατί να δικαιολογηθώ στο κάτω κάτω παρακαλώ;) είπα: "Έχω τραπέζι", και τότε η επικριτική της φάτσα μετατράπηκε σε ένα γλυκύτατο πρόσωπο με ένα ζεστό χαμόγελο το οποίο μου έλεγε: "Σε καταλαβαίνω γλυκιά μου. Τα έχω περάσει και εγώ."

Πήρα λοιπόν τα βουτυράκια, γύρισα στο σπίτι, κατευθύνθηκα προς την κουζίνα, άνοιξα το ψυγείο, άδειασα το τρίτο ράφι απ᾽όλα τα άλλα πράγματα και εναπόθεσα τα δεκαπέντε βούτυρα το ένα δίπλα στο άλλο, σαν παζλ. Τα κοίταξα για ένα λεπτό, ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό μου και σκέφτηκα: "Νόμιζες ότι θα με κοροιδέψεις, έτσι; Γελάστηκες γλυκό μου! Γιατί στην κουζίνα ΜΟΥ το πάνω χέρι το έχω εγώ (ένα βήμα πριν το Σινούρι, όπως καταλαβαίνετε)!"

Το πώς ακριβώς θα καταφέρουμε να φάμε 8 κιλά βούτυρο πριν να λήξει, αυτό μου διαφεύγει ακόμα!

Απόκριες είναι, θα περάσουν.

2010-02-09T21:02:00.004+02:00

Τις απόκρεις τις μισώ. Ειλικρινά, τις μισώ!

Θες γιατί από μικρή είχα μία μεγάλη φοβία για τους κλόουν (όπως πάρα πολλοί άνθρωποι άλλωστε); Θες γιατί (αφρατούλα ούσα) ποτέ δεν ευχαριστήθηκα τις στολές που -σαν κοριτσάκι- θα έπρεπε να φοράω (αν και να σας πω την αλήθεια, ο λόγος που ποτέ δεν ντύθηκα πριγκίπισσα ή ωραία κοιμωμένη δεν ήταν τα 2-3 παραπανίσια μου κιλά, αλλά το γεγονός ότι, ως γνήσιο αγοροκόριτσο με αυξημένο τον αυτοσαρκασμό και το χιούμορ, πάντα ήθελα να ντύνομαι κάτι με το οποίο θα γελούσαν οι άλλοι, και εγώ φυσικά. Παρόλ᾽ αυτά αρκετές φορές ζήλεψα τα παναδύνατα κοριτσάκια που είχαν ντυθεί μπαλαρίνες με κάτι ποδαράκια σαν και αυτά των παιδιών της Μπιάφρας, και πάλι όχι γιατί θα ήθελα να φορέσω το ροζ φρου φρου, αλλά γιατί αν αποφάσιζα ότι θέλω, δε θα μπορούσα να το κάνω. Πρέπει όμως να παραδεχτώ ότι οι στολές που μου διάλεγε η μανούλα μου ήταν πάντα καταπληκτικές, με αποκορύφωμα την Μάγια την Μέλισσα που είχα λατρέψει- όπως και κάποιος άλλος φίλος μου που είχε ντυθεί και αυτός Μάγια η Μέλισσα τον οποίο δε θα ξεμπροστιάσω εδώ μέσα!!). Θες γιατί είχα πάει μικρή στο καρναβάλι στην Πάτρα και δε μου άρεσε καθόλου μα καθόλου (το οποίο ξαναεπισκέφτηκα χρόνια αργότερα για να επιβεβαιώσω τα αισθήματα απαίχθειας μου απέναντί του);

Όποιος και να είναι ο λόγος, το γεγονός παραμένει: Τις απόκριες τις μισώ!

Έλα όμως που, ως μανούλα πια, δε μπορώ να τις αρνηθώ από τα παιδιά μου (και καλά ο μικρός, ακόμα δεν έχει περπατήσει. Η μικρή όμως; Πώς είναι δυνατόν να μην την ντύσω ή να μην την πάω σε ένα καρναβάλι ή σε ένα μασκέ πάρτυ;). Δε γίνεται!

Είπα λοιπόν, ως καλή μάνα, το προηγούμενο Σαββατοκύριακο να την ντύσω και να την πάω στην Αθήνα όπου είχε παιδικές καρναβαλίστικες εκδηλώσεις στο Θησείο. Ο καιρός όμως (τυχαία άραγε;) μας την έκανε με βροχές και κρύα και καθίσαμε σπιτάκι μας. Τέλεια δικαιολογία για εμένα : "Αγαπημένη μου βρέχει. Δε μπορούμε να πάμε". Έλα όμως που με έπιασαν οι τύψεις μου! "Θα την πάω αύριο στο καρναβάλι του Μοσχάτου", σκέφτηκα. Άκυρο και αυτό. Καρέκλες και την Κυριακή! "Δε γίνεται αυτό", σκέφτηκα. "Η μικρή ΠΡΕΠΕΙ να ντυθεί και να πάει κάπου! Οπουδήποτε!".

Την επόμενη ημέρα, μιλάω με τη φίλη μου τη Σοφία (my darling partner in all crimes) η οποία με ενημερώνει ότι κάνει αποκριάτικο πάρτυ ένα παιχνιδάδικο κοντά στο σπίτι μας την Τρίτη. Καταπληκτικά! Έκλεισε! Την Τρίτη θα είμαστε εκεί!

Σήμερα το πρωί λοιπόν, πέρασα από το εν λόγω παιχνιδάδικο για να πάρω κάτι της μικρής (στο οποίο να σας πω ότι καταθέτω έναν μισθό κάθε μήνα) και ενημερώθηκα για τις λεπτομέρεις του πάρτυ. 5-6 μου είπαν. "Μα μία ώρα πάρτυ μόνο;", σκέφτηκα. Ας είναι. Εμείς θα πάμε.

Στις πέντε λοιπόν είμασταν έτοιμες. Η μικρή μία κουκλάρα μπαλαρίνα, με τα φρου φρου τις και όλα (να τα αποθυμένα!) και ΌΧΙ σαν παδάκι τις Μπιάφρας! Κατενθουσιασμένη πόζαρε μπροστά στον καθρέφτη (διότι το ψώνιο το έχουμε στο αίμα μας) και δεν έφευγε αν δεν βάζαμε και το ροζ liposan μας!!

Φτάνουμε λοιπόν στο μαγαζί, όπου ήταν μαζεμένα καμιά 50ριά παιδάκια. Καθόντουσαν γύρω γύρω το ένα από το άλλο και παίζανε ένα παιχνίδι. Η δικιά μου, παρότι καθυστερημένη πήγε και κάθισε αμέσως στον κύκλο και ξεκίνησε να παίζει και αυτή. Δύο λεπτά αργότερα το παιχνίδι είχε τελειώσει και ξεκίνησαν τα παιδάκια να χορεύουν. Παρατηρούσα λοιπόν και εγώ το βλαστάρι μου με το ατελείωτο μπρίο του να λικνίζεται στους ρυθμούς των τελευταίων pop επιτυχιών για 2 λεπτά το πολύ, όπου και απομακρύνθηκε από τα χορευτικά δρώμενα και άρχισε να ψάχνει τα παιχνίδια του μαγαζιού και -φυσικά- να μου ζητάει να της αγοράσω ό,τι έβλεπε μπροστά της. "Θέλω αυτήν την κουκλίτσα μαμα. Και αυτήν τη μηχανή για να κουρεύω το γκαζόν (το γελάτε, ε; Σας πληροφορώ ότι είδα 4 μαμάδες να βγαίνουν από το μαγαζί με αυτό το παιχνίδι! Θα ψάχνουν για δουλειά σε λίγο οι κηπουροι!). Και αυτό το πιανάκι. Και να πάρουμε και αυτό για τον μπέμπη". "Εντάξει γλυκιά μου, θα σου την πάρω την κουκλίτσα πριν φύγουμε. Πήγαινε τώρα να χορέψεις με τ᾽ άλλα παιδάκια". Τι το είπα σε εσάς, τι σε εκείνη, το ίδιο και το αυτό. Η μικρή δεν ασχολήθηκε με το πάρτυ ποτέ ξανά!

Το θέμα όμως δεν ήταν αυτό. Το θέμα ήταν ότι σχεδόν όλα τα παιδάκια έκαναν ακριβώς το ίδιο! Χεσμένες τις είχαν τις κοπέλες που χόρευαν! Αυτά είχαν πάρει παιχνίδια και έπαιζαν (διότι ο μάγκας ο επιχειρηματίας που έχει το εν λόγω μαγαζί, έχει και καμιά 20ριά παιχνίδια ανοιχτά για να παίζουν τα μπομπιράκια και, φυσικά, μετά να θέλουν να τα πάρουν και στο σπίτι τους).

Η έκβαση του πάρτυ λοιπόν ήταν η εξής: Οι 50 γονείς έφυγαν με τουλάχιστον ένα παιχνίδι στα χέρια τους (διότι προσπαθήστε εσείς να πείτε όχι σε ένα παιδί που θέλει παιχνίδι και αν τα καταφέρετε εγώ θα βγω γυμνή στην πλατεία Συντάγματος με μία περούκα σαν και αυτές που φοράνε οι σιχαμένοι οι κλόουν). Το οποίο, για να σας το κάνω πιο λιανά σημαίνει ότι το μαγαζί μέσα σε λιγότερο από μιάμιση ώρα κονόμισε το λιγότερο 1.500 ευρώ (διότι δε βρίσκεις παιχνιδάκι κάτω των 15 ευρώ)! Έγώ μόνη μου ξόδεψα 80 ευρουλάκια..

Στο δια ταύτα λοιπόν: Πήγαμε σε ένα αποκριάτικο πάρτυ (το πρώτο της ζωής της κόρης μου), στο οποίο παίξαμε και χορέψαμε ελάχιστο, δε συναναστραφήκαμε με άλλα παιδάκια, ξοδευτήκαμε και για άλλη μια φορά καλλιεργήσαμε το καταναλωτικό μας πνεύμα!

Τις απόκριες τις μισώ!

Πρόσεχε τι λες, γιατί δεν ξέρεις από που θα σου έρθει!

2010-02-08T10:35:00.007+02:00

Τα παιδιά είναι σαν σφουγγάρια (το ξέρετε φυσικά αυτό): ό,τι ακούσουν το καταγράφουν στον σκληρό. Και, επειδή η νέα γενιά είναι πολύ πιο εξελιγμένο μοντέλο από τη δική μας, περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να σε εκπλήξουν..

Η μικρή μου, όπως έχω ξαναπεί, είναι αρκετά πιο προχωρημένη από τα παιδάκια της ηλικίας της (να μην το παινευτώ άλλωστε;). Εκτός του ότι είναι πανύψηλη (σε αντίθεση με την τάπα την μαμά της), μιλάει κανονικότατα (εδώ και πολύ καιρο). Μπορείς να μιλήσεις μαζί της (και να συννενοηθείς) για τα πάντα. Και αυτό ίσως και γιατί ποτέ δεν της μιλήσαμε μωρουδίστικα, καθώς επίσης και γιατί της μιλάμε συνέχεια (μα συνέχεια!!). Το αποτέλεσμα λοιπόν είναι ότι είναι λαλίστατη (δε βάζει γλώσσα μέσα) και έχει γνώμη για τα πάντα. Φανταστείτε ότι έχω πάρει ένα μαγνητοφωνάκι και καταγράφω όλα αυτά που λέει, για να τα ακούω μετά από χρόνια (όταν θα έχει φύγει από το σπίτι και θα μου λείπει αφάνταστα) και να αναπολώ τις καθημερινές μας συζητήσεις..

Φυσικά, σαν άνθρωποι και εμείς, δε μπορούμε πάντα να ελέγξουμε αυτά που λέμε. Άσε που δίνει προσοχή σε συζητήσεις οι οποίες δεν την αφορούν! Το αποτέλεσμα λοιπόν (ή, καλύτερα, ένα από τα αποτελέσματα) είναι το ακόλουθο:

Πριν από 3 εβδομάδες περίπου ήμασταν στο σπίτι με γιαγιάδες, παππούδες κ.λπ. έτοιμοι να φάμε μεσημεριανό. Στρώνουμε λοιπόν το τραπέζι, καθόμαστε, την βάζουμε να καθίσει στην θέση της (την προεδρική φυσικά) και ξεκινάμε να τρώμε. Και μαζί με το φαγητό ξεκίνησε και το show..

"Μαμά, να μην ξαναφτιάξεις αυτά τα μακαρόνια. Θέλω τα άλλα με τις τρύπες μέσα. Και η ντοματούλα.. να βγάλεις τη φλούδα. Δε μπορώ να την φάω έτσι!" (Κατάλαβες μαμά; Θα βγάλω άχρηστη τη μαγειρική σου. Να αρχίσεις να συμμορφώνεσαι με τα καινούργια δεδομένα της δικιάς μου cuisine!). Μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι έχω αρχίσει να δέχομαι παρατηρήσεις (για την μαγειρική μου!!;;;) από το δίχρονο, γυρίζει στον μπαμπά της (ο οποίος κάθε φορά που θέλει να την φιλήσει, της δίνει φιλί-γλείψιμο-στο-μάγουλο) και του λέει:

"Μπαμπά, σταμάτα να με βλείφεις (βλ. γλείφεις) επιτέλους!" Μένει ο μπαμπάς, αλλά πριν προλάβει να απαντήσει, ήρθε η σειρά της γιαγιάς να τα ακούσει και αυτή ένα χεράκι:

"Γιαγιά, φάε το φαγητό σου. Να μην το φας όμως όλο γιατί θα παχύνεις!!!!" (Σέκος και πεθαμένη από τα γέλια η γιαγιά!)

Μέχρι λοιπόν να χωνέψουμε αυτά τα οποία έχουμε ακούσει από το στόμα του τρισχαριτωμένου μου τέκνου σε λιγότερο από ένα λεπτό, γυρίζει, κοιτάζει το ταβάνι, μας δείχνει ένα σποτάκι που είχε χαλάσει και μας λέει (με τρελό ύφος):

"Ο ηλεκτρολόγος, ο μαλάκας! Ήρθε και δεν το έφτιαξε!!!"

Είπατε τίποτα παρακαλώ;

Το φιλί της ζωής

2010-02-01T21:46:00.009+02:00

Όταν γίνεσαι μαμά, αλλάζουν πάρα πολλά πράγματα στη ζωή σου (για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, αλλάζει ολόκληρη η ζωή σου). Ένα από τα πολλά αυτά πράγματα λοιπόν είναι ότι -λόγω της υπερπροστατευτικότητάς σου (άλλο ένα κληροδότημα της μητρότητας)- ξαφνικά βλέπεις κινδύνους παντού (κυριολεκτικά όμως!): στην γωνία του τραπεζιού που μπορεί να χτυπήσει το παιδί, στο μήλο (ναι! σε αυτό που κάνει τον γιατρό πέρα) το οποίο μπορεί να καθίσει στον λαιμό του και καλύτερα να μην σας πω τι μπορεί να συμβεί, στο ντουλάπι το οποίο μπορεί να πιάσει τα χέρια του παιδιού και να έχουμε δράματα, στα σκαλιά τα οποία μπορεί να πάρει με τη μούρη (ρωτήστε και εμένα τη δόλια που περάσαμε ενάμιση μήνα στο κρεβάτι με το γύψο στο πόδι!), στο συρτάρι της κουζίνας που, αν είναι χαμηλό, μπορεί να φτάσει το βρωμόπαιδο και να πάρει το μαχαίρι, στην λεκάνη της τουαλέτας (που βρήκα εγώ προχτές την δικιά μου να βάζει μέσα το χαρτί της τουαλέτας, να το βγάζει και να καθαρίζει το πάτωμα!!) και σε πολλά άλλα.

Έτσι λοιπόν, προσπαθείς και εσύ να κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου για να προλάβεις όλα αυτά τα κακά: βάζεις πορτάκια, κλείνεις τις μπρίζες, καλύπτεις τις γωνίες των τραπεζιών, μπλοκάρεις τα συρτάρια και τις ντουλάπες (εγώ από προχτές και την λεκάνη!).. Είναι όμως και κάποια πράγματα, τα οποία δε μπορείς να τα προλάβεις αγοράζοντας απλώς αντικείμενα. Χρειάζεται κάτι παραπάνω. Χρειάζεται καθοδήγηση και ενημέρωση από επαγγελματία (και μην πάει το μυαλό σας σε κανέναν ψυχολόγο. Όχι ακόμα τουλάχιστον!!). Και εξηγώ λοιπόν: Τι θα κάνετε εάν -ω μη γένοιτο- το παιδί σας πνιγεί με ένα αντικείμενο ή πνιγεί στη θάλασσα ή ξαφνικά σταματήσει να αναπνέει; Ξέρετε; ΟΧΙ! Ούτε και εγώ ήξερα λοιπόν, μέχρι εχθές που μου άνοιξαν τα μάτια.

Πριν από δύο μήνες περίπου, με παίρνει τηλέφωνο η κουμπαρούλα μου η Εύα και μου λέει: "Πήγε μία φίλη μου σε ένα κέντρο, όπου σου κάνουν μαθήματα ανάνηψης για παιδιά. Θέλεις να πάρουμε να κλείσουμε να πάμε και εμείς;". "Φυσικά και ναι", απαντάω εγώ.

Εχτές λοιπόν πήγαμε στην ΠΝΟΗ (έτσι λέγεται αυτός ο οργανισμός) για τα μαθήματά μας. Με το που μπαίνουμε μέσα, βλέπουμε έναν άνθρωπο ξαπλωμένο σε ένα στρώμα στο πάτωμα και πριν προλάβουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι κούκλα, μας λέει η κοπέλα που δουλεύει εκεί: "Μην ανησυχείτε. Σήμερα θα την σώσετε την Άννα".

Καθόμαστε λοιπόν κυκλικά σε ένα δωμάτιο (γύρω από την Αννούλα) και περιμένουμε να ξεκινήσουμε. Ήμασταν επτά μαμάδες όλες και όλες. Εκτός από την Αννούλα, υπήρχαν και δύο κούκλες βρέφη (στον οποίων τα πρόσωπα είμαι σίγουρη ότι όλες βλέπαμε τα δικά μας τα μωρά). Ξεφυλλίζαμε ένα φυλλάδιο που μας είχαν δώσει όταν ξαφνικά μπαίνει στο δωμάτιο ο καθηγητής μας (ο οποίος είναι ο διευθυντής της εντατικής μονάδας του Παίδων. Με αυτόν να ζητήσετε να κάνετε μάθημα, όχι με τους βοηθούς). Ένας γλυκύτατος γκριζομάλλης με γυαλάκια, ο οποίος από την πρώτη κίολας του κουβέντα καταλαβαίνεις ότι θα σου κάνει ένα μάθημα καθόλου βαρετό και με πολλή δόση γέλιου (όπως και αποδείχθηκε αργότερα).

Ξεκινήσαμε λοιπόν να μαθαίνουμε τους λόγους για τους οποίους μπορεί ένα παιδί και ένας ενήλικας να σταματήσει να μπορεί να αναπνέει, και μετά μας εξήγησε ακριβώς τι πρέπει να κάνουμε σε κάθε περίπτωση (βρέφους, παιδιού και ενήλικα) για να μπορέσουμε να τον κρατήσουμε στη ζωή μέχρι να έρθουν οι πρώτες βοήθειες. Επίσης, μάθαμε πως μπορούμε να βγάλουμε ένα αντικείμενο από το σώμα του παιδίου αν έχει πνιγεί (και ΟΧΙ, δε βάζουμε ΠΟΤΕ τα χέρια μας μέσα στο λαιμό του παιδιού!) Φυσικά εμείς αδράξαμε την ευκαιρία και ρωτήσαμε ένα κάρο καθημερινές απορίες και ανήσυχίες μας, τις οποίες μας έλυσε και για τις οποίες είχαμε εντελώς λανθασμένη εικόνα.

Και μετά, ήρθε η ώρα της πρακτικής. Άλλο να σας το λέω και άλλο να το βλέπετε! Διότι, όσο μας έδειχνε αυτός πως πρέπει να να κάνουμε καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (το γνωστό CPR) ήμασταν όλες πολύ χαλαρές και σίγουρες ότι είναι κάτι πολύ εύκολο (την είχαμε δει όλες τύπου ναυαγοσώστριες του baywatch. Μόνο τα κόκκινα μαγιό μας έλειπαν!). Όταν όμως πήγε μία μία επάνω από την άμοιρη την Αννούλα, τότε είδαμε πόσα απίδια βάζει ο σάκος!

Η πρώτη που ξεκίνησε, ξέχασε να αναθέσει σε κάποιον να φωνάξει το 166 (το οποίο είναι το 2ο πράγμα που πρέπει να κάνεις, διότι όσο και να προσπαθείς εσύ, αν δεν έρθει και η βοήθεια, τον κλάψαμε τον μακαρίτη!), αντί να πιάσει το κούτελο της Αννούλας της τραβούσε τα μαλλιά και ο τρόπος με τον οποίο έπιανε το πιγούνι της (αν ήταν real time scenario) θα είχε φράξει την οδό για το οξυγόνο. Κοινώς την σκότωσε! Η δεύτερη δε μπορούσε να καταφέρει να δώσει οξυγόνο. Η τρίτη, την πίεζε την Αννούλα τόσο δυνατά στο στέρνο, που (πάλι σε real time scenario) θα της είχε σπάσει το στήθος. Εγώ (να μην το παινευτώ) τα έκανα όλα μία χαρά. Αυτή η διαδικασία (και το απίστευτο γέλιο) επαναλήφθηκαν δύο-τρεις φορές στην Αννούλα, αλλά και στα βρέφη (σύν του ότι στο ένα βρέφος μάθαμε πώς να του βγάλουμε αντικείμενο που του έχει κολλήσει στον εισοφάγο).

Φεύγοντας λοιπόν από εκεί και έχοντας μάθει πράγματα τα οποία -κυριολεκτικά- μπορούν να σώσουν τη ζωή του παιδιού μου, αλλά και οποιυδήποτε άλλου, ένιωσα την απίστευτη ανάγκη να σας γράψω και να σας πω ΝΑ ΠΑΤΕ ΟΛΟΙ! Δεν είναι αστείο, και ειλικρινά σκεφτείτε να βρεθείτε σε μία τέτοια κατάσταση και (ενώ θα μπορούσατε) να μην ξέρετε τι να κάνετε. Δε θα χτυπάτε το κεφάλι σας στον τοιχό;

Γράψτε λοιπόν και πάρτε αμέσως να κλείσετε τα ραντεβού σας:

ΠΝΟΗ, Μιχαλακοπούλου 159, Αθήνα, τηλ. 210 7486801-2.

Θέλω κάποια στιγμή να μου γράψετε ότι πήγατε...

Υ.Γ. Περιττό να σας πω ότι όλο το βράδυ στον ύπνο μου έβλεπα ότι έσωζα πνιγμένους (ναι, ναι! με το κόκκινο μαγιό και -φυσικά- την κορμάρα της Pamela Anderson. Δεν κατάλαβα; Όνειρο ήταν! Να μη χαρώ και εγώ λίγο;!)